fotografie

You are currently browsing articles tagged fotografie.

Mark II

20.02.2010 in fotografie | 4 comments

Het pakje, dat normaal gezien op zaterdag 6 februari had moeten geleverd worden, maar op initiatief van een nooit geziene TNT Post chauffeur als geweigerd naar Nederland werd teruggestuurd, werd donderdagavond 18 februari dan eindelijk toch bezorgd. Een paar uur te laat, want op dat moment zat ik al te luisteren naar MOPDtK in de balzaal van Vooruit.

Er zat een nieuw fototoestel in, met Battery Grip, extra batterij, 16 GB geheugenkaart, en EG-S Focusing Screen.

Canon 5D Mark II

Het was van moeten, geloof mij vrij. Ik had graag nog eens zo lang (of langer) gedaan met mijn Canon 5D. Eind januari heeft het ding echter de geest gegeven, met dezelfde symptomen als twee jaar geleden. Ik heb her en der rondgevraagd, maar “het is de elektronica, meneer”, en het zou minstens zoveel kosten als destijds, maar dan in euro ipv usd. “Rekent u toch maar vier, vijfhonderd euro minstens, meneer.” Zonder garantie dat het opgelost is.

Nieuw dus, met helaas een nieuwe grip en nieuwe (extra) batterij, want die van de 5D passen vanzelfsprekend niet op de 5D Mark II. Dat zou niet commercieel genoeg zijn, nietwaar. Zucht.

Maar kijk, het ding zou ergonomisch op dezelfde manier moeten werken zoals mijn vorige. Met als added bonus dat het ook video kan; dat er zo’n automatische sensor cleaning op aanwezig is als op die 40D die ik eens drie maanden heb gehad toen al mijn andere fotoestellen gelijktijdig in herstelling waren; en dat de ISO waarden hoger kunnen en de weinig-licht-fotografie mogelijks nog beter zou zijn dan bij de oorspronkelijke 5D. Maar ik zal al blij zijn als het langer dan drie jaar meegaat (en hopelijk nog *veel* langer).

—

Euh, als er iemand een Battery Grip voor een oorspronkelijke 5D en/of twee (Canon) batterijen voor datzelfde type toestel nodig heeft, ik heb dat hier nog op overschot. Doe mij een fair voorstel en ‘t is van u.

Tags: , ,

Jos L. Knaepen ‘Jazz Masters’

06.02.2010 in fotografie, jazz, muziek | No comments

Toen ik vijf jaar geleden met mijn fototoestel voor de eerste keer naar Opatuur trok, voor een artikel voor Gentblogt, had ik van hem nog niet gehoord. Ik was helemaal nieuw in het wereldje, en dank zij het aanhoudend gezaag van de mederedactieleden naar dat artikel en mijn enthousiasme over de (helaas rokerige) jazzkroeg, ben ik er ondertussen redelijk in blijven plakken. Een paar maanden later was er het Blue Note Festival, editie 2005, dat ondertussen al twee keer van naam is veranderd. Het was toen nog net iets gemakkelijker voor fotografen om er een fotopas te versieren, en –alweer– via Gentblogt kwam ik daar vlotjes frontstage te staan. Eén fotograaf stak er met kop en schouders bovenuit, niet zozeer door zijn gestalte, maar wel door de ogenschijnlijke bedaardheid waarmee hij eerst de scène overschouwde, en vervolgens doelbewust een paar foto’s ging maken. Hij had een gigantische lens op één van zijn toestellen zitten, en stond vaak aan de zijkant rustig te kadreren, geholpen door een monopod, afwachtend tot de artiest net op die manier in zijn lens kwam gesprongen als hij voor ogen had.

Achteraf hoorde ik dat die man Jos Knaepen was (met vaak nog een ‘L.’ tussen zijn naam), die bekend stond als de jazzman. Hij was de officiële festivalfotograaf. Gaandeweg heb ik Jos beter leren kennen, en hoewel hij uiterlijk veelal rustig blijft, heeft hij een gefundeerde mening over zijn vak. Een visie, die hij graag deelt met de minder ervaren fotografen. Fotograferen is kijken en zien, stelt Jos. Observeren hoe zo’n artiest zich gedraagt, en dan weet je gewoon wanneer die goede foto eraan komt. De foto’s van Jos zijn herkenbaar, en dat ze goed zijn, merkt men ook aan de internationale belangstelling die er voor zijn werk is.

Zijn foto’s worden gebruikt in o.a. Downbeat en Jazz Times, en door het Smithsonian Institute bij de verjaardagsspecial over Wynton Marsalis. In 2008 exposeerde hij in het American Jazz Museum in Kansas City, en werd hij door de Jazz Journalists Association (JJA) ook genomineerd voor de Excellence in Photography Award. Wie naar Gent Jazz komt heeft ze zeker al gezien, op de levensgrote spandoeken die verspreid over het festivalterrein zijn opgehangen.

In 2003 bracht hij een eerste fotoboek uit, Jazz in Belgium, en nu is er een tweede, Jazz Masters. Het werd in december al voorgesteld in de Hnita Jazzclub te Heist-op-den-Berg (waar meteen ook zijn 65e verjaardag werd gevierd), en donderdag werd het ook hier in Gent voorgesteld, onder impuls van Bertrand Flamang, die zijn huisfotograaf voor Gent Jazz en Jazz Middelheim daarmee eer wou bewijzen. Een heleboel indrukwekkende genodigden werden er vergast op een verrassingsconcert van Toots Thielemans.

Nog tot midden maart loopt in hotel NH Gent Belfort (Hoogpoort 63 te Gent) een fototentoonstelling van Jos Knaepen in de wandelgang naar de jazzkelder Trova. Ga zeker eens kijken als u in de buurt bent.

Jazz Masters van Jos L. Knaepen, 110 zwart/wit en kleurfoto’s, aan € 25 (+ €6,70 voor portkosten en speciale verpakking). Formaat 26,5cm x 26,5cm. Verkrijgbaar op bestelling via info@jazzphotography.be (Veerle Van de Poel) of via 0495/50.94.43.

Tags: , , ,

Lieve Blancquaert

18.09.2009 in fotografie, gent, photoblog | No comments

Mijn zachtste huid – Over leven met brandwonden Mijn zachtste huid – Over leven met brandwonden

Gisteren ontmoette ik –héél even– Lieve Blancquaert, die in Kunsthal Sint-Pietersabdij de fototentoonstelling en het boek Mijn zachtste huid – Over leven met brandwonden kwam voorstellen. Een zeer innemende fotografe, die geduldig iedereen te woord stond die haar wou spreken, en gewillig poseerde voor de lens van elkeen die daarom vroeg.

De tentoonstelling is gratis te bezoeken, eerst in de Kunsthal Sint-Pietersabdij (vanaf zaterdag, tot 11 oktober 2009) en reist nadien door Vlaanderen. Lees er meer over bij Het Project: Mijn zachtste huid.

Tags: , , ,

Nog in de pers

05.08.2009 in jazz, muziek | 4 comments

Philip ‘Phibo’ Bossuyt (verantwoordelijke persrelaties voor o.a. Gent Jazz en Middelheim) stuurt regelmatig links door naar publicaties die foto’s van Jos (Knaepen) en/of mijzelf hebben opgepikt. Soms contacteert men mij rechtstreeks, en soms sturen ook andere mensen mij een bericht dat ze ergens foto’s van mij hebben ontdekt.

(Caveat: gezien ik ‘officiële’ festivalfotograaf was, mogen mijn foto’s voor verslaggeving over het festival rechtenvrij worden gebruikt –zoals in elk van de onderstaande gevallen.)

De fantastische mensen van het interessante (én Gentse) Beyondjazz hebben niet alleen mijn foto’s gebruikt –zelfs pas nadat ze mij hadden gemaild of dat mocht– in hun bespreking van het festival (Gent Jazz festival review, part II), ze hebben zich ook nog eens lovenswaardig uitgelaten over Het Project en mijzelf in hun eerste review (Gent Jazz festival review, part I), waarvoor ze de foto’s van Jos hebben gebruikt.

Na een tip van Waterhouse ben ik eens gaan grasduinen in de (Focus) Knack, en ook daar worden mijn foto’s gretig gebruikt: GENT JAZZ – Terugblik op een geslaagd eerste weekend; GENTJAZZ – ZONDAG 12/7: Ademnood van ontroering; GENT JAZZ – ZATERDAG 11/7: GEORGE BENSON verleidt. Cool (zwaait naar Bart Cornand, met wie hij samen in de Germaanse heeft gezeten). Al zijn die foto’s wel degelijk van mij, en niet van Jos, zoals verkeerdelijk staat aangegeven in het bijschrift.

Jazzitalia: Gent Jazz Festival 2009. Ik begrijp er niks van, maar ik denk dat het redelijk is om aan te nemen dat het om een bespreking van het festival gaat.

Keys & Chords: Gent Jazz ‘09 eerste deel; Gent Jazz ‘09 tweede deel. Ik had nog nooit van die publicatie gehoord, al heb ik wel Dirk Vandereyken al een paar keer gezien. Ziet er interessant uit, spijtig dat er geen ‘over ons’ pagina is, en dat ze geen RSS feed hebben.

Nog in Italië: All About Jazz over het Gent Jazz Festival. De ultimo tre (laatste drie) foto’s zijn van mij, de rest is van Jos.

En die in La Libre had u al.

Zo wijs maat!

Tags: , , ,

Lay flat

25.03.2009 in fotografie, gelinked | No comments

Een goed jaar geleden publiceerde Shane Lavalette een call for entries voor een nieuwe publicatie over fotografie. Het zou gaan om een boekje met korte essays en interviews, vergezeld van een aantal losse foto’s. Lavalette heeft een interessante blog over fotografie –hij is zelf student in Boston– en zijn verzoek leverde meer dan 500 inzendingen op. Ik was al een beetje vergeten dat er een publicatie volgde, tot ik een tiental dagen geleden zijn post Mailing Lay Flat in mijn RSS lezer binnen kreeg.

Lay Flat 01: Remain in Light bevat een boekje van 40 bladzijden, en 20 losse foto’s, in een formaat van 14 op 19 cm. De oplage is beperkt tot 1.000 exemplaren, en één zo’n exemplaar kost ocharme 25 USD + shipping, wat neerkwam op nog geen 30 EUR.

Lay Flat 01: Remain in Ligh

Gisteren bracht de postbode dit pakje –wij hebben een zeer vriendelijke postbode overigens (die vandaag nog twee pakjes heeft bezorgd)– en ik was er geheel in de wolken mee.

Tags:

vijf maanden vs vier vraagjes

19.12.2008 in fotografie | 6 comments

Vijf maanden heeft Pieter moeten wachten op de antwoorden op een aantal niet eens zo moeilijke vragen. Nochtans stond al die tijd bovenaan de Bookmarks Bar van Safari een grote button OPVOLGEN! naar mij te schreeuwen. Geflankeerd door (links) Copy Paste Character en (rechts) mijn 21k plan: zaken die ik bijna dagelijks ‘gebruik’. Met andere woorden: ik heb geen excuus. (Maar ik ben zeker dat Leterme I er voor iets tussen zit.)

Wat heb je deze camera betaald?

Ondertussen weet ik al niet meer hoeveel ik er voor heb betaald, maar het was zeker minder dan 1.000 USD –om te rekenen aan de toen (voor ons) fantastisch positieve wisselkoers. Het toestel was in nieuwstaat (en is dat eigenlijk nog steeds). Ik weet nog dat ik zeer intensief een aantal winkels én ebay in de gaten heb gehouden, maar bij KEH kwam er plots één beschikbaar voor een spotprijs. Zo goedkoop dat ik het verdacht vond, maar er blijkt helemaal niets mis mee.

Vind je twee-oogig, eerder een voor- of een nadeel?

Het grootste nadeel –dan hebben we dat meteen van de baan– is dat de lens niet verwisselbaar is. Maar onoverkomelijk is dat niet echt –integendeel. Met een vaste lens –in beide betekenissen: noch zoom noch verwisselbaar– zijt ge al meteen een paar –veelal eigenlijk overbodige– keuzes kwijt. Staat uw onderwerp te veraf? Zet dan een paar stappen dichterbij. Staat het te dicht, ga dan wat achteruit.

Bovendien heeft Rollei van die Heidosmat-Rolleinar voorzetlenzen, die men gewoon op de beide ogen draait, en hopsa: we kunnen nog dichter bij ons onderwerp. Uitstekende voorzetlenzen overigens, in drie ‘versies’: dicht, dichter, dichtst.

Een zeer groot voordeel aan de twee-oog, is dat er –i.t.t. de reflex– geen spiegel heen en weer klapt. Zo’n twee-oog is eigenlijk een rangefinder gelijk een Leica, en heeft dus geen –of verwaarloosbare– sluitervibratie. Heel handig bij lange sluitertijden.

Heb je een voorkeur om met een top-view zoeker te werken of liever straight viewer?

Top view: shoot from the hip. Een straight viewer maakt een camera meteen veel lomper en zwaarder, en zo bovenaanzicht laat mij nog meer toe om mij op het onderwerp te concentreren. Het is enorm elegant en compact, met zo’n ‘opklapdoosje’ waardoor men naar het onderwerp kijkt. Ik ben een groot fan!

Wat denk je van nog grotere formaten, zoals 6-7 of 6-9?

Grotere medium formaten oefenen niet meteen een aantrekkingskracht op mij uit, om een aantal redenen. Als mogelijks belangrijkste reden, ben ik zeer te vinden voor het vierkant formaat. Alweer: geen tijd verliezen met landscape of portrait; het vierkant werkt heel natuurlijk, heel vanzelfsprekend.

De kwaliteitswinst door het grotere negatiefformaat van 6×7 of 6×9 is voor mij niet doorslaggevend genoeg; zeker niet als de camera’s daardoor vaak ook een pak zwaarder en logger worden. Veeleer zou ik dan de stap zetten naar large format 4×5 (dat zijn dan inches i.p.v. centimeters). Zo’n Shen Hao bijvoorbeeld.

Destijds ben ik er mijn post mee geëindigd, en het geldt nog steeds: dit is voor mij het ideale middenformaat toestel.

Tags: ,

voor wat, hoort wat

09.12.2008 in fotografie, samenleving | 2 comments

De laatste dagen heb ik zorgvuldig getracht de schrijfsels van Strobist (Four Reasons to Consider Working for Free) en Chase Jarvis (Will Work for Free?) te vermijden. Nu Ine rechtstreeks naar mij verwijst in haar recente post (Werk ik gratis?), zou het onbeleefd zijn niet een klein beetje te antwoorden.

Ik vermoed dat Bruno, Pietel, en een paar anderen zo ook werk te pakken krijgen.

Gratis werkt, als je het goed aanpakt.

En hoewel het niets met de directe aanleiding te maken heeft, verwijs ik meteen ook door naar de post van Thomas (Gewoon voor de fun…), waarin een belangrijk voordeel van ‘free‘ wordt aangehaald.

Destijds ben ik in fotografie gerold via Het Project. Dat zou ik kunnen stellen, maar dat zou een leugen zijn. Ik was al veel langer bezig met fotografie, van de eerste pocketcamera die ik voor mijn eerste communie kreeg, tot de Nikon F301 (analoge –duh) reflex die ik van mijn vader kreeg in het vijfde middelbaar, en de Leica M6 die ik zelf heb gekocht toen ik nog goedboerende dotcommer was. Fotografie heeft mij nooit losgelaten, maar via Het Project kreeg ik plots wel een ontzettende duw in de rug. Hetzelfde geldt voor mijn interesse in muziek.

Van niets werd ik plots –toch op zijn minst binnen de redactie van Gentblogt– dé man die zich bezig hield met jazz en jazzfotografie. En voor ik het goed wist was ik daardoor één van de weinige fotografen met een volledige accreditatie voor het Blue Note Festival, en opnieuw voor het Blue Note Records Festival, en opnieuw voor het Gent Jazz Festival. En geraakte ik als fotograaf binnen op het Middelheim Jazz Festival –hoewel dat met Gent niks te maken had– en was ik daar voor de editie van deze zomer plots huisfotograaf. Tegelijkertijd dweilde ik zoveel mogelijk concerten af in Gent –meestal jazz, maar ik begon ook wat pop (een heel brede benaming) te verslaan, voornamelijk in Vooruit. Ondertussen werden mijn foto’s reeds in de krant en in (vak)tijdschriften gepubliceerd, en gebruiken ook redelijk wat jazzmuzikanten mijn foto’s voor hun promotie –zoals onlangs de manager van Dave Douglas mij contacteerde voor een foto die ik in Vooruit had gemaakt.

Dat allemaal, omdat ik mij –gratis– had geëngageerd voor dit nieuwe project.

Veel van mijn foto’s worden gratis gebruikt. Ik heb daar meestal weinig problemen mee, op voorwaarde dat (1) het gebruik gepaard gaat met een duidelijke naamsverwijzing, (2) het niet gaat om commercieel gebruik, (3) men mij vóór publicatie om toestemming vraagt.

Gratis is een rekbaar begrip, want vaak staat daar toch een vergoeding tegenover. Veel muzikanten sturen mij –gratis (hah!)– hun cd(s) toe, en/of zetten mij op de gastenlijst voor hun optreden. De laatste twee jaar heb ik voor geen enkel concert meer betaald, en ik denk dat ik nog nooit zoveel concerten heb meegemaakt als de voorbije twee jaar.

Dus ja, ik werk wel eens ‘gratis‘. Omdat ik het kán, omdat het mij de grootst mogelijke vrijheid biedt, en omdat het –op lange termijn– een onbetaalbare vorm van reclame is.

Gratis werken is overigens niet gemakkelijk. Gratis moet hand in hand gaan met plezier, want als die voorwaarde niet vervuld wordt, is het hoog tijd om duidelijker ‘nee’ te leren zeggen. Niet alleen tegen het project dat zich aanbiedt, maar ook tegen uzelf. Het kan overigens nooit kwaad om eens wat gas terug te nemen en aan een klein beetje zelfreflectie te doen. Maar dat geldt niet alleen voor de gratis projecten.

Tags: , , , ,

« Older entries