Marie-Hélène’s Apple Cake

Het gebeurt niet elke dag dat we op een fantastisch recept stoten. Vrijdag belde de postbode aan met een bestelling van Amazon, met daarin onder andere het receptenboek Genius Recipes van de befaamde food community site Food52. Het boek is afgeleid van de Genius Recipes column(s) van Kristen Miglore, en heeft als ondertitel 100 recipes that will change the way you cook. Een soort best of dus, met foolproof recepten, waarvan er bijzonder veel vegetarisch blijken.

Marie-Hélène’s Apple Cake

Marie-Hélène’s Apple Cake

Het recept voor Marie-Hélène’s Apple Cake komt van Dorie Greenspan, een Amerikaanse autoriteit als het op gebak aan komt. Deze cake is bijzonder gemakkelijk te maken, zo gemakkelijk, dat ik ze sinds zaterdag al elke dag heb gemaakt (zaterdag voor vrienden van Henri, die hier aan een taak voor school kwamen werken; zondag voor vrienden van ons; en maandag voor onszelf). Er wordt gevochten voor het laatste stukje.

Dit recept is meer appels met een beetje cake, dan cake met toevallig een stukje appel erin. Zoals het hoort.

Benodigdheden

  • 3/4 cup (95g) huishoudbloem
  • 3/4 koffielepel bakpoeder
  • een snuifje zout
  • 4 grote appels, bij voorkeur van een verschillende soort
  • 2 grote eieren (of drie kleintjes)
  • 3/4 cup (150g) suiker
  • 1/2 koffielepel vanille extract
  • 1/2 cup (115g) ongezoute boter, gesmolten en afgekoeld

Opmerkingen:

  • Het recept vermeldt ook 3 eetlepels donkere rum, dat heb ik telkens weggelaten.
  • Begin met de boter te smelten, zodat ze genoeg kan afkoelen.
  • Ik heb geen vanille extract in huis; ik maak zelf vanillesuiker, en vervang een derde van de gewone suiker door vanillesuiker. Zelf vanillesuiker maken is heel gemakkelijk: telkens ik vanillestokken nodig heb in een recept, doe ik de gebruikte stokken in een pot met suiker. Goed schudden, en binnen de kortste keren heb ik vanillesuiker.

Zo gemaakt

Verwarm de oven voor op 175°C.
Zet alvast een beboterde springvorm klaar (20 cm diameter).

Meng de bloem, het bakpoeder en het zout goed dooreen.

Schil de appels, snij ze in kwartjes en verwijder het klokhuis. Snij de kwartjes nog eens in twee, eerst in de lengte, en dan nog eens, dwars.

Klop de eieren op, tot ze schuimig worden. Ik doe dit in een keukenrobot, vooral omwille van de volgende stap. Voeg de suiker bij de eieren, en klop het mengsel op, tot het flink stevig wordt.

Eierschuim

Eierschuim

Eieren, opgeklopt met suiker

Eieren, opgeklopt met suiker

(Wie rum en/of vanille extract gebruikt, mengt dit er nu onder.)

Voeg de helft van het bloemmengsel toe, en meng het er met de hand onder.
Voeg de helft van de boter toe, en meng het er met de hand onder.
Herhaal, met de rest van de bloem en de boter.

Gebruik nu een rubberen spatel, en meng de appels voorzichtig onder het beslag. Zorg ervoor dat alle appelstukjes een laagje beslag op zich hebben.

Appels met een laagje beslag

Appels met een laagje beslag

Giet/schep alles in de beboterde springvorm, en bak gedurende 50 minuten tot een uur. De bovenkant zal goudbruin zien, en een mes, dat helemaal in de cake wordt gestoken, moet er zonder beslag opnieuw uit komen (verwar appel niet met beslag).

Laat minstens tien minuten (tot gemakkelijk een uur) in de vorm afkoelen, en ga dan voorzichtig met een mes langs de binnenkant van de vorm, voor u hem opent. Leg een bord op de bovenkant van de cake, en draai de cake om op het bord, om de onderkant van de springvorm te verwijderen (het helpt om opnieuw met een mes langs de binnenkant van de springvorm te snijden).

Omgekeerde cake

Omgekeerde cake

Naar verluidt blijft de cake tot twee dagen goed. Hij is zowel warm als koud lekker.

Smakelijk!

Smakelijk

Citadelic III – Wallumrød Peach

Vrijdag was er de derde aflevering van Citadelic in het S.M.A.K. –binnenkort is het trouwens tijd voor de jaarlijkse parkversie van Citadelic (28 tot 31 mei). Het was nog licht, toen ik naar het S.M.A.K. fietste, waar in het atrium het dubbelconcert van Christian Wallumrød en Howard Peach plaatsvond.

20150501_citadelic-3-002De Noorse componist-pianist Christian Wallumrød debuteerde in 1996 op het ECM label, in een trio met bassist Ingebrigt Håker Flaten en drummer Per Oddvar Johansen. Na een lijvige biografie met verscheidene bezettingen, grotendeels bij ECM, verscheen eerder dit jaar zijn eerste solo plaat, Pianokammer, op het Noorse Hubro label.

Wallumrød begon met een subtiele melodie, die rechtstreeks op de pianosnaren werd gespeeld, zodat het instrument ging klinken als een klavecimbel. De toetsen van de laagste octaaf waren ingedrukt door een gevulde kous (!), waardoor de hamers van de snaren waren gelicht, en die snaren in sympathetic resonance gingen meetrillen. Op de achtergrond bleef een toestel, dat de grote ruimte warm moest houden, gestaag zoemen, zodat er eigenlijk ongewild een nog grotere dimensie aan de sound werd toegekend.

De muziek die Wallumrød bracht is zeer meditatief. De compositie gleed rustig vooruit, als een aak op een spiegelgladde Rijn die een spoor van rimpels achterlaat; telkens hetzelfde, telkens anders. De pianist is ondertussen helemaal één geworden met zijn muziek, en schrijdt voort in een soort trance, die als een self-fulfilling prophecy zichzelf bestendigt. Menig toeschouwer liet zich gretig meevoeren, en het atrium voelde eventjes aan als een kerk.

Christian Wallumrød Solo, Citadelic @ S.M.A.K., 01/05/2015

Christian Wallumrød Solo, Citadelic @ S.M.A.K., 01/05/2015

Na het meditatieve openingsstuk verdween de kous van de toetsen en werd de muziek luider, harder en iets melodieuzer, maar bleef ze wel sterk repetitief. Er werd vaak geoctaveerd (dezelfde melodie wordt dan in een ander octaaf, hoger of lager gespeeld), en er werd geëxperimenteerd met veel minder voor de hand liggende akkoorden. Het derde en laatst impro stuk was een blues in de lage tonen, waarbij plots heel wat mensen bijna geestdriftig mee aan het knikken waren. Wallumrød gebruikte de linkervoet percussief op de harde stenen vloer, waarop de piano stond opgesteld.

Howard Peach, Citadelic @ S.M.A.K., 01/05/2015

Howard Peach, Citadelic @ S.M.A.K., 01/05/2015

Na een korte pauze en een snelle instrumentwissel van de geïmproviseerde huiskamer, die men in het midden van de inkomsthal had gemaakt, was het de beurt aan het trio Howard Peach. Drummer Lander Gyselinck haalde zijn inspiratie uit de periode waarin hij in New York verbleef, en richtte samen met saxofonist Chris Speed en bassist Simon Jermyn deze Howard Peach op. Geen groot geweld zoals in STUFF. dus, maar een sterk ritmisch getint en immer wisselend klanklandschap, waarin Gyselinck met veel voorzichtigheid zijn drumset en andere geluidsbronnen beroert. Ook Jermyn startte subtiel, eerst zelfs op het gedeelte van de snaren boven de topkam van zijn zessnarige bas, en tokkelde dan ook wat zachte baslijnen, ondersteund door de lange noten op de sax. Gaandeweg werd het geluid voller en soms zelfs volumineuzer, maar nooit agressief.

De muziek valt niet gemakkelijk te omschrijven. Ze is fragiel, zelden echt melodieus, zeer intimistisch en vooral sterk ritmisch getint. De klanken zijn warm, soms wat aan de wollige kant, maar zowel bas als sax brengen een bijzonder vertrouwenswekkend geluid voort. Op het album is dat geluid wat meer gelijk getrokken, maar live waren er soms grote verschillen tussen de bijna harde cymbalen van de drum en de andere instrumenten. Er zaten onmiskenbaar een paar reggae licks in het verhaal. Gyselinck tovert de gebruikelijke meewarige glimlach op de gezichten van het publiek als hij huishoudelijk geïnspireerde percussie aanwendt, zoals de sportwagen rode plastieken maatlepels die hij boven zijn drum laat fladderen.

Lander Gyselinck // Howard Peach, Citadelic @ S.M.A.K., 01/05/2015

Lander Gyselinck // Howard Peach, Citadelic @ S.M.A.K., 01/05/2015

De groep speelde afwisselend uitgeschreven stukjes en impro, waarvoor Gyselinck in extremis nog wat klankkleuren had ontwikkeld. We kregen ook een paar composities van Chris Speed te horen, zoals Transporter, en het bisnummer, Kosmia –meteen het luidste stuk van het ganse concert.

Howard Peach, Citadelic @ S.M.A.K., 01/05/2015

Howard Peach, Citadelic @ S.M.A.K., 01/05/2015

Het concert was ook de voorstelling/lancering van het debuutalbum van het trio, het eponieme Howard Peach, dat een enorm samenhangende indruk achterlaat. Het album is verkrijgbaar op cd bij W.E.R.F. records, en op vinyl bij El Negocito Records.

Boeken 201502-04

Ik ben niet meer mee, noch met mijzelf, noch met de boeken die ik heb gelezen. Een poging tot reconstructie van dat tweede. In Januari heb ik slechts twee boeken gelezen, blijkbaar; wat ik in de maanden daarna heb gelezen is mij minder duidelijk, maar ik weet wel dat ik tijdens onze paasvakantie in Monpazier/Bouillac dat quotum ruim heb overschreden –zoals steeds. Goodreads sta mij bij.

  1. Zijdeman / Kathleen Vereecken / 2013
    De vader van Louis en Camille is zijdehandelaar. Hij is naar China vertrokken, maar nooit teruggekomen. Louis probeert de gedachte aan zijn vader levend te houden door zelf zijde te gaan maken. Hij kan aan niets anders meer denken. Tegelijk gebeuren er vreselijke dingen in Parijs. Kinderen verdwijnen. Het is een raadsel waarheen. Aanvankelijk speelt dit zich ver af van de veilige cocon waarin Camille en Louis hun leven leiden. Tot op een dag. De dag dat ook Louis verdwijnt.
    Euh. Niet mijn ding?
  2. The Truth About Alice / Jennifer Mathieu / 2014
    Rumor has it that Alice Franklin is a slut. It’s written all over the bathroom stall at Healy High for everyone to see. And after star quarterback Brandon Fitzsimmons dies in a car accident, the rumors start to spiral out of control.
    Het stond al een tijdje op mijn leeslijst, en uiteindelijk heb ik het ergens zien passeren bie iemand wiens adviezen ik wel op prijs stel, dus heb ik het maar in één ruk uitgelezen (grotendeels tijdens een concert –ik doe dat vaak, lezen tijdens een concert, het helpt mij om mij op de muziek te concentreren en tegelijk toch het boek te volgen; muziek beluisteren en boeken lezen gaan al jaren hand in hand bij mij).
    Voor de doelgroep (young adult, nietwaar) is dit een heletegans aan te raden boek. Het zit vol waarden en gevaren die anders op een betuttelende manier worden aangekaart, maar die in dit boek in de leefwereld van de jongeren in een vanzelfsprekendheid wordt meegegeven.
    Voor mijzelf lag het er allemaal iets te vingerdik op: niet alleen de boodschap, maar vooral het plot kende een iets te vanzelfsprekende afwikkeling, met slechts een matige hoeveelheid verrassing. Niettemin, een aangename lectuur, en al helemaal voor de voor de doelgroep. (Op school kan men misschien beter zoiets lezen ipv ‘Zijdeman’.)
  3. Funny Girl / Nick Hornby / 2015
    Set in 1960’s London, Funny Girl is a lively account of the adventures of the intrepid young Sophie Straw as she navigates her transformation from provincial ingénue to television starlet amid a constellation of delightful characters. Insightful and humorous, Nick Hornby’s latest does what he does best: endears us to a cast of characters who are funny if flawed, and forces us to examine ourselves in the process.
    Fantastisch, de manier waarop Hornby dit verhaal levensecht laat lijken. Het leest als een spannende biografie, met een ongemeen geloofwaardige inborst.
  4. Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail / Cheryl Strayed / 2012
    At twenty-two, Cheryl Strayed thought she had lost everything. In the wake of her mother’s death, her family scattered and her own marriage was soon destroyed. Four years later, with nothing more to lose, she made the most impulsive decision of her life. With no experience or training, driven only by blind will, she would hike more than a thousand miles of the Pacific Crest Trail from the Mojave Desert through California and Oregon to Washington State — and she would do it alone.
    Veel beter dan de nochtans uitstekend verfilmde versie. Ik wil ook de PCT afwandelen!
  5. The Stranger / Harlan Coben / 2015
    The Stranger appears out of nowhere, perhaps in a bar, or a parking lot, or at the grocery store. His identity is unknown. His motives are unclear. His information is undeniable. Then he whispers a few words in your ear and disappears, leaving you picking up the pieces of your shattered world.
    Boeiend, voor zover ik het mij nog herinner. Onderhoudend in elk geval.
  6. Hausfrau / Jill Alexander Essbaum / 2015
    Anna Benz, an American in her late thirties, lives with her Swiss husband Bruno and their three young children in a postcard-perfect suburb of Zürich. Though she leads a comfortable, well-appointed life, Anna is falling apart inside. Adrift and increasingly unable to connect with the emotionally unavailable Bruno or even with her own thoughts and feelings, Anna tries to rouse herself with new experiences: German language classes, Jungian analysis, and a series of sexual affairs she enters into with an ease that surprises even her. Tensions escalate, and her lies start to spin out of control. Having crossed a moral threshold, Anna will discover where a woman goes when there’s no going back.
    Een bijzonder goed boek, heel vlot geschreven, zeer beklijvend, spannend, en een beetje beklemmend ook. Aanrader!
  7. Code Zero (Joe Ledger #6) / Jonathan Maberry / 2014
    For years the Department of Military Sciences has fought to stop terrorists from using radical bioweapons—designer plagues, weaponized pathogens, genetically modified viruses, and even the zombie plague that first brought Ledger into the DMS. These terrible weapons have been locked away in the world’s most secure facility. Until now. Joe Ledger and Echo Team are scrambled when a highly elite team of killers breaks the unbreakable security and steals the world’s most dangerous weapons. Within days there are outbreaks of mass slaughter and murderous insanity across the American heartland. Can Joe Ledger stop a brilliant and devious master criminal from turning the Land of the Free into a land of the dead?
  8. Predator One (Joe Ledger #7) / Jonathan Maberry / 2015
    On opening day of the new baseball season a small model-kit airplane flies down from the stands and buzzes the mound, where a decorated veteran pilot is about to throw out the first ball. The toy plane is the exact replica of the one flown by the war hero. Everyone laughs, thinking it’s a prank or a publicity stunt. Until it explodes, killing dozens.
    Twee keer dacht ik, ok, nu sluiten we aan bij de Benny Imura serie. Niet dus. En ondertussen heb ik ontdekt dat ik deel vijf wel gekocht heb, maar nog steeds niet gelezen. Dju toch.
  9. De consequenties / Niña Weijers / 2014
    Minnie Panis, ooit een piepkleine couveusebaby en ternauwernood levensvatbaar verklaard, is een gevierde jonge kunstenares. Met haar eigen leven als basismateriaal maakt ze van de werkelijkheid een laboratorium. Ze staat aan de vooravond van een experiment dat wel eens het hoogtepunt van haar oeuvre kan worden, wanneer het verleden zich aandient in de vorm van een brief en een serie eigenaardige déjà vu’s. Hoe ver kan ze de realiteit manipuleren zonder zichzelf te verliezen? De consequenties is een roman over de keuze tussen verdwijnen en overleven, en het grote verlangen door een ander gezien te worden.
    Pretentieus arty-farty gedoe vol potentieel dat niet ingelost wordt.
  10. Dept. of Speculation / Jenny Offill / 2015
    Dept. of Speculation is a portrait of a marriage. It is also a beguiling rumination on the mysteries of intimacy, trust, faith, knowledge, and the condition of universal shipwreck that unites us all.
    Zeker niet slecht, maar geef mij toch maar Hausfrau.
  11. Memory Man (Amos Decker #1) / David Baldacci / 2015
    The first time was on the gridiron. A big, towering athlete, he was the only person from his hometown of Burlington ever to go pro. But his career ended before it had a chance to begin. On his very first play, a violent helmet-to-helmet collision knocked him off the field for good, and left him with an improbable side effect–he can never forget anything.
    Zeker niet Baldacci’s beste werk. Ik heb de indruk dat hij zijn inspiratie steeds meer in andermans werk vindt. Eerst met John Puller (Lee Childs Jack Reacher), en nu met deze Amos Decker, die wel grote verwantschappen vertoont met Carrie Wells van Unforgettable. Er zit ook een redelijk moralistische insteek in dit verhaal.

(boeken vorige maand)

Strips en aanverwanten

  • Milady de Winter, Tome 1 (Milady de Winter #1) / Agnès Maupré / 2010
    Dans la France du XVIIe siècle, une femme à la beauté sans pareille s’aventure malgré elle dans un complot politique qui la dépasse. Corrompue par la trahison et les faux-semblants, elle va devenir l’une des plus redoutables espionnes de son époque, maniant aussi bien la cape dissimulatrice que l’épée meurtrière. Ballotée par les machinations, les duels épiques et les amours fatals, elle devra user de tout son courage et de toute sa ruse pour survivre.
    Het eerste deel, waarin u behoorlijk wat sympathie krijgt voor Milady de Winter.
  • Milady de Winter, tome 2 (Milady de Winter #2) / Agnès Maupré / 2012
    Milady de Winter, brillante espionne de Richelieu, tombe de haut. On ne se débarrasse jamais de son passé : il vous suit partout. Elle pensait avoir semé le sien, mais voilà que la marque infamante qui marque son épaule lui joue à nouveau des tours… D’Artagnan a vu la flétrissure et peut la perdre d’un seul mot. Pour le réduire au silence, Milady est prête à entrer en guerre. Mais elle ne se doute pas que cela risque de lui attirer de nouveaux ennemis, ou d’en faire ressurgir d’anciens…
    Het tweede deel, waarin men zijn best doet al die sympathie teniet te doen.
  • Hack/Slash Omnibus, Volume 4 / Tim Seeley / 2012
    A hefty brick of critically acclaimed horror goodness! Cassie & Vlad are launched into a new slasher hunt as they descend into a vast, dark conspiracy and must face old enemies, Victor Crowley (from the Hatchet series), Bomb Queen, Fantomah, and teenage pop music fans!
    Vooral de verschillende tekenstijlen, nog veel meer dan gebruikelijk, heb ik de indruk, maken van deze omnibus een zeer geslaagde editie.
  • Hack/Slash Omnibus, Volume 5 / Tim Seeley / 2013
    The last volume in the Hack/Slash horror saga collects the epic finale and the acclaimed, blood-soaked tales that lead up to it! When Cassie discovers a potential cure for slashers, she accidently kickstarts a chain of events that will lead to the ultimate betrayal at the hands of a man she thought she could trust! Giant monsters, Vlad’s man-eating family, the secret life of Cat Curio, and the finale showdown fans have waited years to see!
    Het is niet perfect, maar het is wel een verdomd goed einde –waar ik u vanzelfsprekend niets over ga vertellen, gezien ik u het plezier van de vijf, elk zo’n driehonderd pagina’s tellende, volumes niet wil ontzeggen.
  • Fripon : Intégrale 40 ans / Various / 2014
    Bof. Gekocht omdat in die “40 Ans”-reeks wel goed werk zit, maar dit is een collectie erotische verhalen van vaak zeer wisselende kwaliteit. Vaak meer ‘historische’ waarde, dan goede verhalen.
  • Sarah – Intégrale / Christophe Bec & Stefano Raffaele / 2014
    Au fin fond de la Pennsylvanie, Sarah et David viennent d’emménager dans une maison à l’écart de Salamanca, une petite ville forestière qui s’avère peu accueillante et dont les habitants semblent protéger le secret d’un passé trouble. En proie aux démons de son enfance et à des crises d’angoisse chroniques, Sarah découvre que cette nouvelle vie, censée lui offrir un nouveau départ, la plonge en réalité dans des affres décuplées par cette atmosphère de mystère et par les sourdes menaces qu’elle perçoit. Pour faire face à ses peurs, Sarah décide de mener l’enquête. Son investigation va la mener en des territoires où l’horreur et le surnaturel surgissent sans crier gare.
    Veel beter, dit verhaal over een dorp en de verbijsterende geheimen die er verschuild gaan. Klink als een cliché, maar Bec weet als geen ander dergelijke horrorverhalen tot een interessante vertelling te brengen.
  • Sunlight / Christophe Bec & Bernard Khattou / 2014
    Bij het begin dacht ik, vreesde ik, dat het om een hervertelling van Descent zou gaan, maar het is veel aardser dan dat. De horror zit hem niet in de bovenmenselijke gedrochten die wel in die film, maar niet in dit verhaal opduiken, maar veel meer in de psychologische terreur en achtergrond, wat van deze strip een goed verhaal maakt.
  • Chroom (Franka Special, #1) / Henk Kuijpers / 2014
    Chroom bevat de klassieke Frankaverhalen “De Cadillac Club” en “De Harley Collectie”. Voor deze uitgaven zijn de verhalen compleet gemonteerd, schitterend gekleurd door Studio Leonardo en sterk uitgebreid tot meer dan 170 illustraties. Eindelijk zijn deze verhalen, die eerder in zeer beperkte oplagen waren uitgegeven, beschikbaar als een volwaardig Frankaverhaal.
    Enkel of toch voornamelijk voor de fans, deze Franka-collectie. Interessant, maar met een beetje een geforceerde samenhang. En veel te veel tekst, waaruit vooral blijkt dat die teksten niet zo fantastisch zijn…
  • Revoir Paris / Benoît Peeters & François Schuiten / 2014
    Les créateurs des Cités Obscures nous offrent leur vision de Paris dans le futur. Février 2156. Kârinh est née dans l’Arche, une colonie spatiale créée par un groupe d’anciens Terriens qui a coupé tout lien avec sa planète d’origine. La jeune femme a toujours rêvé de cette Terre qu’elle n’a jamais vue, et tout particulièrement de Paris, ville découverte dans des livres miraculeusement préservés. Elle a donc sans hésiter accepté de diriger seule le Tube, un vaisseau en route vers la Terre, transportant une quinzaine de corps en hibernation. Mais les immersions, de plus en plus fréquentes, de Kârinh dans ses fantasmes de la ville ne vont-elles pas gêner la réalisation de sa mission ?
    Het is een typisch Schuiten/Peeters verhaal, prachtig getekend, en met een intrigerend-neotopische wereld, waarover pas duidelijkheid komt in het tweede (en laatste) deel.

Colin Stetson & Sarah Neufeld // Lionel Beuvens Quartet

Net toen ik onder de indruk was geraakt van de capriolen van Håkon Kornstad, een Noorse rietblazer met een bijzonder veelzijdig gebruik van stem en instrument(en), programmeerde het ondertussen in de ijskast verdwenen festival Jazz & Sounds, Colin Stetson. Dat was in 2010, toen de rietblazer boven in de Domzaal van de Gentse Vooruit, gezwind de altsax inwisselde voor een klarinet en nadien ook voor een bassax, een gewichtig instrument waarmee hij stond te schommelen als was het een tenor. De geluiden die Stetson toen reeds uit zijn instrumenten haalde, waren zonder meer betoverend. De man heeft zijn —extended— technieken ondertussen nóg verder geperfectioneerd, en dat zegt iets over de ambitie en de passie van de muzikant die reeds mijlen verder stond, dan wat men toen voor technisch (heel) begaafd versleet. Tot die extended technieken rekent men o.a. circulaire ademhaling (waarbij met het blaasinstrument continu blijft bespelen, terwijl men ondertussen ook adem haalt), multifone klanken en harmonieken, altissimo (hogere klanken dan het instrument officieel aan zou kunnen, hoger dan de fa kruis in het geval van de saxofoon), microintervallen (kleiner dan een halve toonsafstand), percussie via de kleppen, en zang. Zang terwijl men het instrument bespeelt, welteverstaan.

Colin Stetson & Sarah Neufeld, Handelsbeurs, Gent, BE, 29/04/2015

Colin Stetson, Handelsbeurs, Gent, BE, 29/04/2015

Stetsons evolutie valt min of meer te volgen via de New History Warfare trilogie, drie albums (2007, 2011, 2013) waarin hij steeds verder ging in de exploratie van zijn instrumenten –voornamelijk die bassax. De muzikant experimenteerde met opnametechnieken door zijn instrument op verschillende plaatsen van microfoons te voorzien, waarbij hij ook een microfoon op zijn keel aanbracht. Logisch, zo vond hij, gezien de saxofoon vaak wordt omschreven als het instrument dat het dichtste staat bij de menselijk stem.

Zopas bracht hij, samen met Sarah Neufeld, het album Never were the way she was uit. Neufeld en Stetson leerden elkaar kennen tijdens hun werk voor de indie rock groep Arcade Fire. Beide muzikanten kunnen een opzichtig palmares aan samenwerkingen en solo verwezenlijkingen voorleggen, en dit album toont aan hoe symbiotisch een samenwerking in duo kan zijn.

Colin Stetson & Sarah Neufeld, Handelsbeurs, Gent, BE, 29/04/2015

Colin Stetson & Sarah Neufeld, Handelsbeurs, Gent, BE, 29/04/2015

Beide artiesten stonden gisteren samen op het podium van de Handelsbeurs, om die cd live kracht bij te zetten. De muziek blijkt zeer schatplichtig te zijn aan de minimalisten, van de aanhef van de stukken van Michael Nyman, de phase shifting bij Steve Reich, en de klankkleur en de repetitiviteit van Philip Glass. Die invloeden versmelten zonder meer in eigen sound, die, voorzien van de extended technieken van Stetson, veeleer een half orkest doen vermoeden dan een duo.

Stetson had een band rond de keel, waarin een microfoon zat voor de zang, tikte met de rechterhand vaak het ritme op de kleppen, terwijl de linkerhand veelal –maar niet exclusief– voor de melodie werd gebruikt. Neufeld speelde viool aan het ijltempo dat alleen krachtgetrainde violisten lijken aan te kunnen, en ondersteunde de klank met ijle zangpartijen.

Inherent nadeel van zo’n opzet is misschien wel dat de muziek versterkt móet worden, om al die technieken tot hun recht te laten komen. Het geluid lijkt dan vaak iets te artificieel voor de verwende oren van wie een meer akoestische setting gewoon is. De zuivere klank van de instrumenten kwam nooit aan bod, wat destijds, in 2010, wel het geval was. Maar als het resultaat zoals gisteren was, dan leggen we ons daar graag bij neer.

Het concert verliep vlekkeloos, en stopte op het hoogtepunt van verlangen. Het nieuwe album ligt hier al een paar dagen op repeat, en ik heb het vermoeden dat het nog wel een tijdje zo zal blijven. (Aanrader, samen met die New History Warfare trilogie.)

Lionel Beuvens Quartet, Hot Club De Gand, Gent, BE, 29/04/2015

Lionel Beuvens Quartet, Hot Club De Gand, Gent, BE, 29/04/2015

(Als de Handelsbeurs geen double bill presenteert, dan zorgen we er zelf voor. Just kidding. Serieus. Ik ben geen fan van double bills.)

Het was misschien niet het meeste briljante plan, om achteraf nog even in de Hot Club naar het Lionel Beuvens Quartet te gaan luisteren. Beuvens toert momenteel met zijn op Igloo verschenen album Trinité, een melancholisch album, dat helaas niet kan optornen tegen het volumetrische bravoure van het duo in de Handelsbeurs. Jammer, want de muziek op zich staat er best, en ik had er zonder twijfel veel meer van genoten op een gewoonlijke Hot Club avond. Op 2 mei zijn ze trouwens nog te horen in de Lokerse Jazz Klub, waar het delicate werk zeker tot zijn recht zal komen.

Bijloke – Blandijn – Gent Jazz Club

Vorig jaar was ik verhinderd, voor de jaarlijkse seizoensvoorstelling van Muziekcentrum De Bijloke (waarvan het epitheton nu weer eens voor, dan weer eens achter de naam van de locatie wordt bij geschreven). Spijtig, want ik vind die altijd weer bijzonder vermakelijk –dan wel op een uiterst positieve manier. Het enthousiasme van symfonisch programmator Frank Pauwels is altijd bijzonder aanstekelijk, inclusief –of misschien net specifiek door– de manier waarop hij zichzelf soms verliest in de wonderen van het programma dat het muziekcentrum elk jaar opnieuw uit de hoed tovert.

Frank Pauwels, Daan Bauwens en Pieter Mannaerts

Frank Pauwels, Daan Bauwens en Pieter Mannaerts

Wat heb ik onthouden? Radu Lupu komt (de enige die nog ouder is dan ik, aldus Pauwels). Lupu is een ondertussen legendarische Roemeense concertpianist, die 70 zal geworden zijn, wanneer hij volgend jaar in maart op het podium in de concertzaal staat. Hij speelt er het Pianoconcerto in a, opus 54 van Schubert, en Symfonie nr. 7 in E van Bruckner, samen met deFilharmonie o.l.v. Edo De Waart.

Het Brussels Philharmonic, u weet wel, dat orkest dat wereldberoemd werd met de soundtrack van The Artist, speelt in november extra muros, en wel in de Eskimofabriek. De -20jarigen kennen dat ongetwijfeld van de fuiven die daar plaatsvinden, merkte Pauwels op, maar ik zou toch ook de +20jarigen willen uitnodigen om daar naar toe te gaan. Het publiek neemt er plaats rond –en blijkbaar ook tussen– het orkest, zodat de muziek van Xenakis en Ligeti (er wordt ook Wagner opgevoerd) helemaal tot zijn recht komt.

Het project rond de Sonates van Nuyts werd dit jaar afgewerkt, gaat mogelijks op reis, en wordt volgend seizoen opgevolgd door de J&B Blanckaert-Glorieux Blends. Componist Joris Blanckaert en cellist Benjamin Glorieux mogen gedurende drie jaar (opnieuw goed voor zes concerten) een programma brengen dat op het eerste gezicht geïnspireerd lijkt door alcohol. Voor het eerste concert, Early Malt, brengen ze accordeonist Philippe Thuriot mee, voor het tweede, Absolut Sverige, nodigen ze nyckelharpiste Emilia Harper uit. (Een nyckelharpa is een traditioneel Zweeds instrument, dat een beetje op een draailier gelijkt.) Ik zal er zeker bij zijn.

Persconferentie De Bijloke Muziekcentrum

Persconferentie De Bijloke Muziekcentrum

In deze summiere bloemlezing mag natuurlijk ook jazz niet ontbreken. Er zijn twee abonnementsformules: iconen en kraakhuis, al had dat misschien beter mainstream en minderstream geheten (als ik ook eens een flauwe woordspeling mag maken). Want, vergeef me –of nee toch maar niet– ik ben niet meteen bereid om Melanie De Biasio als icoon te omschrijven. Het ziet er voor de rest wel goed uit, al die jazz, met zo.a. James Farm (Joshua Redman), Brad Mehldau, Jakob Bro, Jozef Dumoulin, Nordmann.

Over jazz gesproken, zat ik gisteren ook opnieuw in Auditorium C van de Blandijnberg voor de wekelijkse jazzlezing. Pascal Vandelanoitte had het over jazz en film in de jaren ’50 en ’60, al begon dat eerder in de jaren ’40, en eindigde het net voor die jaren ’60. Het was een boeiende staalkaart van de evolutie van jazz en de participatie van de zwarte medemens in de films uit die tijd. Voorzien van een heel pak fragmenten, waaronder deze Betty Boop: I’ll Be Glad When You’re Dead, You Rascal, You, uit 1932, en met Louis Armstrong als stereotype boze neger.

Een paar van de films had ik zowaar al gezien, zoals D.O.A. van Rudolph Maté (1950), A Streetcar Named Desire van Elia Kazan (1951), The Man With the Golden Arm van Otto Preminger (1955), Anatomy of a Murder van (opnieuw) Otto Preminger (1959), en uit het lijstje nouvelle vague op de laatste slide ook nog Ascenseur pour l’échaffaud van Louis Malle (1957), Les liasons dangereuses van Roger Vadim (1959) en A bout de souffle van Jean-Luc Godard (1959).

Volgende week is het de beurt aan Didier Wijnants, die het over Andrew Hill zal hebben.

Andy Sheppard Quartet in Gent Jazz Club

Andy Sheppard Quartet in Gent Jazz Club

Ik was nog net op tijd om de volledige tweede set van het Andy Sheppard Quartet in de Gent Jazz Club mee te pikken, een langoureuze belevenis, zo typerend voor de ECM catalogus. Het kwartet heeft trouwens net een nieuw album uit, Surrounded by Sea, dat ze zelf omschrijven als “a strongly atmospheric recording”. En dat gaf het concert perfect weer.

Kroniek van een aangekondigde migraine

Het was geen goed idee, om dinsdag naar de Hot Club te gaan. Niet omdat het programma niet goed ware, niet omdat er veel volk was, niet om enige andere reden die met de Hot Club zelf zou te maken hebben. Daags voordien was ik nog naar de jazz lezing in de Blandijn gaan luisteren. De beste lezing tot nog toe trouwens, door Matthijs de Ridder, de auteur van Rebels Ritmes (waar mee het boek weer naar boven op mijn te lezen stapel verhuist). Ik had de eerste paar minuten –en dus de inleiding– gemist, en toen ik het auditorium binnen stapte en mijn vaste plaats vrij vond, was de Ridder bezig een boeiend verhaal te vertellen. En de man kan vertellen, op een rustige, getemperde maar niettemin beklijvende en zelfverzekerde manier, loodste hij ons door de begindagen van de jazz. Ik zal waarschijnlijk geen tijd genoeg hebben om het helemaal af te ronden, verontschuldigde hij zich, en terwijl die uitspraak mij eerst een beetje met vrees vervulde (ellenlange lessen van zichzelf zo interessant vindende profs doemden in mij op), vloog de tijd voorbij. Na afloop was ik te moe en vond ik het het koud, om toch nog naar de Hot Club af te zakken, zodat ik maar naar huis ben afgedropen. (Waar mijn hoofd nog net mijn kussen raakte voor ik in slaap viel.)

De volgende ochtend heb ik mijzelf wat afgemat op de crosstrainer (een uurtje aan 13 km/u op een weerstand die steeds hoger werd dan goed voor mij was), vervolgens een hele hoop nuttig werk verricht (yay), en ‘s avonds besloot ik moe en afgemat en tegen beter weten in, toch naar de Hot Club te trekken voor dat concert van het Bart Defoort Quartet. Het was al eeuwen geleden dat ik Hans Van Oost nog eens aan het werk had gezien (dat, en de website vermelde Van Oost als pianist ipv gitarist, en terwijl ik wel wist dat het gewoon een lapsus was, kon ik niet anders dan daar toch een beetje benieuwd naar zijn). Ik trof er ook Dirk Roels, de presentator van het fantastische urgent.fm programma Jazz Rules, die mij meesmuilend beloofde niet met zijn voet op de grond mee te tikken. Ik nam wijselijk toch maar áchter hem plaats.

Hans Van Oost speelt nog steeds zoals die eerste keer dat ik hem bij Opatuur hoorde. Een warme, vingervlugge sound zonder overdadige klemtoon op techniek, en met voortdurend ruimte voor een soepelheid die enige improvisatie van hem mocht vereisen. Ik verzuim de andere muzikanten te karakteriseren, het vakmanschap van Bart Defoort zelve, de uitbundigheid van bassist Christophe Devisscher, en de iets te enthousiaste geestdrift van drummer Toni Vitacolonna, die zich met elke slag dieper een weg in mijn hoofd leek in te beuken. Tegen de tijd dat de eerste set goed onderweg was, begon ik immers barstende hoofdpijn te krijgen (opnieuw: dat had niets met de muziek zelf te maken), en de migraine drong zich nu helemaal aan mij op. Ik heb het nog net uitgehouden om de eerste set uit te zitten; het is niet elke dag dat Bart Defoort komt spelen.

Thuis ben ik het bed in gestrompeld, de volgende dag ben ik het even uitgekropen om brood te snijden (of het gezin had geen eten ‘s middags), en dan ben ik met een overdosis Spidifen opnieuw in bed gaan liggen. Papa zag er verschrikkelijk uit, had de zoon aan zijn moeder verteld, toen die zich afvroeg waarom ik geen fruitsap kwam persen en koffie kwam zetten. Maar bon, ‘s avonds ben ik toch naar De Walrus kunnen gaan eten, op vraag van goede vrienden, al ging ook daar het licht abrupt weer uit na een tijd. En u mag zich daar echt bijna een binaire schakelaar bij voorstellen.

Het gaat beter, dank u. Ik heb gehoord dat er vanavond iets in de Hotsy Totsy te doen is. Zou ik durven…