blogging

Een berichtje op blogologie overhaalde mij om toch nog maar eens Movable Type (MT) te proberen. In Video: Hoe migreren van WordPress naar Movable Type claimt Maarten Schenk dat de migratie van MT naar WP (Wordpress) een fluitje van een cent is. En als bewijs levert hij een link mee naar een video, die in 1 minuut 15 seconden uitlegt hoe makkelijk dat wel is. Ik heb die video niet gezien.

Wat ik wel heb gedaan is de gratis versie van MT gedownload, alle bestanden naar mijn webserver overgesluisd volgens de instructies, en dan de URL ingegegeven die het zaakje zou moeten installeren. Helaas. Server error alhier, en failure aldaar. Alle permissies staan goed, de bestanden staan op de juiste plaats, kortom alles werd ingesteld voor een standaard installatie zoals door MT vereist.

Vroeger zou ik nog wel geprutst en gezocht hebben tot het ding werkte. Vandaag doe ik die moeite niet meer. Bij WP is het wél een kwestie van uploaden en de URL ingeven, en presto: daar is uw weblog, klaar voor gebruik. Meer moet dat niet zijn, of eerder: meer mag dat niet zijn.

Wie vanochtend rare dinges zag op deze plaats, kon het mogelijks reeds vermoeden: wordpress onderging bij deze een upgrade van 2.5 naar 2.6, en ook Tarski (het WP Theme achter dit blog) ging van 2.0.5 naar 2.2.2.

Wreed opvallend en evenzeer positief aan de upgrade van wordpress, is de manier om tags in te geven. Meerdere tags ingeven is terug eenvoudiger geworden: zo hoeft u niet steeds zelf een komma te tikken, maar wordt die door WP zelf geplaatst. ‘t Is een detail, maar echt wel zeer geriefelijk.

Wreed opvallend en evenzeer negatief aan Tarski, is hoe de reageerdoos onder de linkersidebar wordt geplaatst, en niet onder de post. Ambetant vooral als de post korter is dan de sidebar, want dan moet u scrollen om tot bij de reacties te komen. En zulks zint mij in het geheel niet. Ik ben echter al een tijdje niet meer zo gelukkig met Tarski, dus het is niet onmogelijk dat ook daar nog eens veranderingen aankomen. Maar het zal niet voor onmiddellijk zijn.

Sorry voor de ongemakkken, en prettig weekend.

“Of ik al veel nominaties heb”, vraagt de dokter langs haar neus weg. Nadat ze eerst verbouwereerd heeft uitgeroepen: “maar allez, dat kan toch niet, nu heeft er mij nog iemand genomineerd!” En ze is echt verbaasd (én verheugd), zo merk ik.

“Twee,” antwoord ik, “één van Peter en één van Isabel, waar we overigens alletwee worden vermeld. Allez, ik zal er ook iets over schrijven.”

Het is leuk om zo’n prijzen te krijgen, maar ik ben altijd bang om ze zelf uit te delen. Ik volg namelijk redelijk wat mensen, en zoals Patricia schrijft: kiezen is verliezen. Als ik u niet vermeld, dan is dat niet (noodzakelijk) omdat ik u niet lees of –erger– niet op prijs zou stellen. Ik tracht wél even voor de minder voor de hand liggende blogs te gaan –wat in mijn geval meteen al iedereen van Het Project uitsluit. Ha! –daar heb ik mij in één klap gemakkelijk vanaf gemaakt.

In alfabetische volgorde:

• Anneleen, het herfstmensje, met een geslaagde mix van design en faits divers. En –altijd positief– ze is te vinden voor een film die wat ‘plattekes’ is.
• Dieter De Lathauwer, amper dertig, met een blog dat al even amper een jaar bestaat. Ik volg maar weinig fotoblogs, maar Dieters stijl spreekt mij sterk aan. Zijn foto’s zijn sober, maar des te sprekender, en worden nog op de analoge manier gemaakt.
• Isabel ofte kleinkonijn, omdat ik graag wel eens over iemand anders’ kinders lees ook, en ze daar ten huize soms een beetje herkenbaar chaotisch tewerk gaan.
• Julie, van Eigenwys, omdat ze schone dingen maakt, op reis gaat zoals ik altijd al eens heb willen doen maar nog nooit heb gedurfd, en nen sympathieke vent heeft en zo.
• Lamazone. De lama heeft zopas haar vrijheid herwonnen! En ze heeft een alternatief voor een midlife crisis.
• Mirthe, zoals in Fan van –, omdat haar blog zo schoon is en omdat ze vaak leutige dingen ziet, zoals de Faber Finds, en omdat ze zo’n mooi watermerk op haar foto’s plakt. Oog voor detail, nietwaar.
• Sara, van Tiekenei. Omdat ze voortdurend op zoek is en evolueert. Ik vroeg mij onlangs overigens nog af hoe lang ik haar al volg.
• Ysabel, een 32-jarige Antwerpse, volgens de beschrijving op haar blog. Heb ik ontdekt toen ze hier reacties achterliet, en helpt mijn wereldbeeld over borsten en piemels bij te stellen –ik pak er maar even die zaken uit waarvan ik weet dat u erop zal klikken.

Tsja Dieter, het zijn allemaal vrouwen in wiens gezelschap ge verkeert –en het was absoluut niet gemakkelijk om te kiezen. Jawel, u hoorde er eigenlijk bij. Jaja, u daar.

(Oh, en niemand hierboven hoeft zich verplicht te voelen om zelf zo’n lijstje op te maken.)

Elk jaar, bij het begin van het goede weer, slaat de vertwijfeling weer toe in het bloglandschap: waarom doe ik het, en hoe lang blijf ik het nog volhouden (ik geef geen links, het gonst genoeg over stoppen en kijkcijfers). Het zal het eerste jaar zijn dat die twijfels bij mij niet toeslaan, maar mogelijks is dat omdat (1) de lente hier nog lang niet is doorgebroken (2) ik van hieruit wel het een en ander te vertellen heb.

Een tijd geleden had ik het begin van een klad klaarstaan over de impact van de Vlaamse bloggers, en hoe men dat vooral niet mag overschatten. Maar ik vond dat ik mezelf daarmee al veel te serieus opnam, en heb ik die aanzet zonder al te veel scrupules op een donkere lente-ochtend gewist.

Ik hou mijn kijkcijfers in de gaten. Niet omdat ik ze spectaculair wil zien stijgen, niet omdat ik ermee wil uitpakken tijdens de blogmeetings en op de afterparty van de (te) vele wedstrijden, maar gewoon omdat ze er zijn. Ik ben een informatie-junkie.

Ik schrijf voor jullie. Ik maak best één en ander mee, lees redelijk wat, bekijk een hoop films op een jaar, luister veel naar cd’s, en ga naar behoorlijk wat concerten. En dan kan ik daar maar beter wat mee doen. Wie weet, misschien vindt u het wel interessant wat ik te vertellen heb.

Ik schrijf voor mijzelf. Zo is het begonnen, en zo gaat dat nog altijd door. Ik voel me niet in het minste verplicht om mijn schrijfsels aan te passen. T.t.z. dit blog is in die mate een extensie van mijn persoonlijkheid, waarbij ik ook IRL niet meer blootgeef dan ik dat zelf wil.

Eigenlijk is dit veel gemakkelijker voor mij. Ik schrijf graag, ik kan mijn gedachten beter ordenen, en ik kan aan een stuk wat doorzwetsen en dan abrupt mijn betoog afbreken. Zoals nu.

—

[Update, vijftien minuten later] Ha! Ik heb een paar van de links, die ik als kapstok wou gebruiken, teruggevonden in mijn bookmarks. Mocht u ze nog niet gezien hebben, ze zijn de moeite van het lezen waard: Excuseer, maar ken ik U?; Zelfrelativering; Moeder waarom bloggen wij?

Deze twee stonden daar ook nog bij, van toen mijn foto’s (geheel legaal vanzelfsprekend) werden gebruikt, eerst in Knack blog, en nadien ook in de gedrukte Focus Knack (ik dacht bij dit artikel).

—

^(*) Ik heb die film nu nog altijd niet gezien

Niemand maalt erom hoe uw website eruit ziet, daar komt het in het gros van de gevallen op neer. Veel mensen lezen de inhoud van uw website in een newsreader, waarin alle publicaties van de verschillende sites waarop ze geabonneerd zijn, er hetzelfde uit zien. Sommige mensen komen wel degelijk op uw site zelf terecht, maar veelal is dat om commentaar te geven, of omdat uw blog in de resultaten van een zoekmachine voorkwam. Een weblog hoeft ook geen design statement te zijn; mensen komen terug voor de inhoud. (Ook beeld kan inhoud zijn.)

Bij de traditionele media zien we veelal het tegenovergestelde. Waar het vroeger voornamelijk om de inhoud ging, gaat het nu meer om de vorm en/of nog meer om de kwaliteit van de inhoud en het beeld. Waar het op het internet voornamelijk over informatie van voorbijgaande aard gaat, lijken gedrukte publicaties hun meerwaarde vooral te moeten halen over een blijvende waarde van die inhoud.

Via-via kwam ik gisteren bij volgende uitspraak terecht:

I think we need to change our philosophy of what a magazine is. We are no longer a cheap means of dispensing information, and that’s what we were until the Internet came along. Now we are an inefficient and expensive means of distributing information. … We need to reinvent ourselves as a luxury item that people want and are willing to pay for.

We zitten nog steeds in het midden van de internetrevolutie, waarin nog lang niet ontdekt –laat staan bedisseld– is wat de juiste plaats van magazines en kranten is. In de USA zien we dat kranten zoals de NYT geheel gratis online versies hebben, en dat ook in België op zijn minst breaking news gratis via de krantensites is te verkrijgen.

Koopt u eigenlijk nog een krant? Bent u nog geabonneerd op één of meerdere magazines? En is uw gedrag daarin de laatste jaren gewijzigd?

Dan kijk ik eens een paar dagen niet naar facebook, en wordt word ik meteen (naast een paar Somebody wishes to date you! berichten) getrakteerd op dit:

Woef!

Die ochtend bij de Mortierbrigade: “Jef, laten we dienen jobstudent ne keer wat mailadressen opzoeken van al die blogs die in de metatale top 100 staan? Dan kunnen we ze aanschrijven en doen alsof ze tot een selecte club behoren die onze spots krijgen. Gratis virale marketing op ‘t internet. Wat denkt ge, Jef? Hé? Doen toch?”

From: trainee@mortierbrigade.com

Hallo Bruno Bollaert,

Wij van het reclamebureau Mortierbrigade zouden graag willen weten of u van Volume12 interesse heeft in het ontvangen van reclamespots nog voordat ze op tv of radio zijn. Wij creëren onder andere reclames voor Humo, Studio Brussel en Nike. Op deze manier behoort u tot een selecte groep die deze reclames zal ontvangen.

Voorbeeld van een reclamespot van Brudio Stussel:

http://www.youtube.com/watch?v=9qiJF6wAv90

Met vriendelijke groeten,

Mortierbrigade
Confuse & Conquer

Dank u, maar neen, dank u. Ik verkies de aanpak van Sensoa. Die doen om te beginnen al niet alsof ge tot een select groepke behoort.

(Tot zover de ochtendlijke nonsens van uw correspondent uit Seattle.)