blogging

Die ochtend bij de Mortierbrigade: “Jef, laten we dienen jobstudent ne keer wat mailadressen opzoeken van al die blogs die in de metatale top 100 staan? Dan kunnen we ze aanschrijven en doen alsof ze tot een selecte club behoren die onze spots krijgen. Gratis virale marketing op ‘t internet. Wat denkt ge, Jef? Hé? Doen toch?”

From: trainee@mortierbrigade.com

Hallo Bruno Bollaert,

Wij van het reclamebureau Mortierbrigade zouden graag willen weten of u van Volume12 interesse heeft in het ontvangen van reclamespots nog voordat ze op tv of radio zijn. Wij creëren onder andere reclames voor Humo, Studio Brussel en Nike. Op deze manier behoort u tot een selecte groep die deze reclames zal ontvangen.

Voorbeeld van een reclamespot van Brudio Stussel:

http://www.youtube.com/watch?v=9qiJF6wAv90

Met vriendelijke groeten,

Mortierbrigade
Confuse & Conquer

Dank u, maar neen, dank u. Ik verkies de aanpak van Sensoa. Die doen om te beginnen al niet alsof ge tot een select groepke behoort.

(Tot zover de ochtendlijke nonsens van uw correspondent uit Seattle.)

De nieuwe interface van WordPress vind ik best te doen. Een paar uitzonderingen niet te na genomen.

• Op het dashboard in wp-admin –waar u heen gaat om een nieuwe post te schrijven– staan rechts twee knoppen, één met Write a New Page en een tweede met Write a New Post. Heel verwarrend, ik ben al meermaals aan een nieuwe pagina i.p.v. een nieuw bericht begonnen. De mogelijkheid om die andere knop weg te laten zou welkom zijn.
• De nieuwe Write Post interface is niet meteen beter dan de voorgaande. Ik mis de categorieën aan de rechterkant. Nu staan die onder de nieuwe post, waardoor ik moet scrollen om ze aan te vinken, terwijl ik vroeger niet hoefde te scrollen. Ambetant.
• Ook Tags toevoegen is trager dan met de plugin die daar vroeger voor gebruikt kon worden. Vaak heb ik de bewuste tag al geheel ingetikt voor er ook maar iets verschijnt.

Enfin, ‘t is altijd wat natuurlijk, de mens is een gewoontedier, maar ik denk niet dat ik de enige ben die daarmee wat verveeld zit.

Oh, en ik heb zopas iWPhone WordPress Plugin and Theme geïnstalleerd. Kwestie dat als u dit blog met uw iPhone zou bezoeken, u sneller bediend wordt.

Graag gedaan.

Gisterenochtend stond de bel hier niet stil. ‘t Is te zeggen, er werden wel zeker twee pakjes afgeleverd.

Eerst kwam de post langs, met een langverwachte bestelling van amazon.fr (langverwacht, omdat ik er al twee maanden over aan ‘t twijfelen was). De Préludes van Chopin, door Alaxandre Tharaud (ik ben fan van Tharaud); Seventh Tree van Goldfrapp; het debuutalbum van Au Revoir Simone; en Angle Mort, het enige boek uit de collectie KSTR (van Casterman) dat nog in mijn verzameling ontbrak. Al had ik amper de tijd om mijn nieuwe aanwinsten te bepotelen en in mijn pedia’s in te geven, want daar werd opnieuw aangebeld.

Een verjaardagcadeautje. En niet eens voor mijn eigen verjaardag. Op 4 maart werd eigenwys twee jaar oud, en ik denk dat ik Julie en Frederik al heel die tijd volg (langer zelfs). Wie verjaardagswensen achterliet, zou een mooi geschenkje toegestuurd krijgen. Het mijne werd gisteren door Frederik persoonlijk bezorgd. (En met een paaskuikentje erbij voor de gelegenheid.)

K-do nummer 1 is een geheel zelfgemaakte en gepersonaliseerde pannenlap. Het ziet er niet alleen goed uit, het zit ook degelijk in elkaar, kan ik u verzekeren. Het plooit in twee, met twee gleufjes aan de buitenzijde om eventueel uw vingers in te steken –misschien zal ik ze nu niet meer verbranden aan mijn broodvorm. Wreed bedankt!

(Binnenkort een eigen winkel op etsy, Julie?)

Vrijdag kreeg ik een e-mail van een zekere Johan Lammerds.

Hey Bruno,

Het is simpel, ik heb hier naast mij een pakket staan met vanalles in. Als je het ok vindt, sturen we het je op. Als je als eerste kan vinden wie we zijn, is een HD camera yours. En ja, het is echt, en nee, we gebruiken je adres niet voor iets anders in de toekomst. Ik ben benieuwd.

Gegroet,

Johan

Waarom niet, dacht ik, en ik stuurde per kerende mijn adres naar Johan. En jawel, zonet hield een rode postwagentje halt voor mijn deur, en de postbode stopte mij een groot pak in mijn handen. Erin bevond zich een speelgoedauto-met-afstandsbediening, en een VOORSTEL TOT ONMIDDELLIJKE INNING.

Op datum van 14-03-08 werd het voertuig met kentekennummer 213.203.234.70 geverbaliseerd voor een overtreding. Reden: U was te snel, of gaat nog te snel zijn.

Vastgesteld door KASTEELS DANNY, INSPECTEUR en BECKY CLAESSENS, INSPECTEUR op 14-03-08.
De verbalisant heeft een vorming genoten voor het gebruikte apparaat, dat gebruikt werd volgens de voorschriften van de constructeur.

Indien u niet akkoord gaat met het voorstel tot onmiddellijke inning, wordt u ten stelligste aangeraden de code in deze brief te ontcijferen, en te schrijven op uw blog over hetgene dat u ontdekt.

Als u geen gehoor wenst te geven aan dit voorstel mist u de kans om een HD CAM te winnen.

Op dat IP adres vinden een YouTube clipje, waarin zo’n racewagentje als in het pakket zat, door de politie geflitst wordt. Snelheid verbinden wij momenteel met de Telenet campagne, dus gaan we (i.p.v. enkel op YouTube) toch maar eens gaan kijken op de tegenhanger (die door Telenet wordt beheerd): GarageTV.

En voorwaar, als ge klikt op video’s, dan staat daar onder nummer 3 hetzelfde clipje. Euh, wacht, toch niet, het is iets langer, en op het einde zoomt de camera in op het racewagentje:

Het is leuk als je weet dat je de snelste bent. TELENET.

Wijs, en tegen vanavond staat heel de blogosfeer waarschijnlijk vol met berichtgeving hierover. En ik ken iemand die heel blij gaat zijn met dat racewagentje.

I love deadlines. I like the whooshing sound they make as they fly by.
Douglas Adams (11/03/1952 – 11/05/2001)

Het is vandaag 29 februari, en hebt u hier al gekeken? Inderdaad: geen sikkepit veranderd. Ik heb gewoon geen tijd. Ik ben er wel degelijk mee bezig, heb visies en andere ideeën, maar ik ben te oud geworden om iets wereldkondig te maken dat niet is zoals het hoort. Er is een forum, waarvoor ik nog geen tijd heb gevonden om zelfs maar introductieteksten te schrijven; er zijn denkpistes, waarvoor ik nog geen tijd heb gevonden om ze presentabel te ordenen zodat meerdere mensen erover kunnen brainstormen; en er zijn al een handvol mensen gevonden die zich erachter willen zetten.

Maar weet u wat? Gent en al die andere 9xxx postnummersteden en -gemeenten zullen nog wel een hele tijd blijven bestaan. En fotografie ook al. En niemands leven staat er stil van als die negenduizend er (nog steeds) niet is. Het komt er wel. Maar als het er staat zal het er deftig staan, en niet als een van mijn zoveelste inderhaast erbij gesleurde hobbyprojecten.

Maak ondertussen nog wat foto’s, of lees nog eens een boek. U hebt The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy toch al gelezen?

Hoe zit het nu alweer met negenduizend?

Ondertussen is er ook een negenduizend flickr groep (nu ja, ‘ondertussen’ is relatief: de groep bestaat al twee jaar). In elk geval, die flickr groep wordt eigenlijk een niet onbelangrijk onderdeel van het negenduizend gegeven. Iedereen kan zich lid maken (een flickr account is gratis), en iedereen kan foto’s in de groep submitten, voorlopig aan een frequentie van 1 foto per dag. De foto verdwijnt vervolgens even in een moderatie queue (eens zien hoe lang we daaraan gaan vasthouden), verschijnt dan in de groep, en kan dan vervolgens op de weblog gepost worden. Wie in de groep post, gaat ermee akkoord dat zijn foto(’s) op negenduizend kunnen worden gepost.

Het principe is nogal gelijkaardig aan dat van de Film is not dead it just smells funny groep. Die groep heeft een aantal moderators, die de queue in de gaten houden, de foto’s naar de flickr groep laten doordruppelen, en vervolgens een selectie daaruit ook nog op de bijhorende weblog smellsfunny.net publiceren.

De nadruk ligt, zo u verkiest, op kwaliteit, niet kwantiteit, en ik zit er (voorlopig) helemaal niet mee in dat zoiets kan betekenen dat er een dag of een week geen nieuwe foto op de weblog verschijnt. Zit niet te veel in met die kwaliteit, waarschijnlijk maakt u betere foto’s dan u zichzelf toedicht. En raakt u in eerste instantie niet voorbij de moderator, geef dan vooral niet op.

(Of we de deadline halen? Geen idee.)

Marc vraagt zich af wat de invloed van een perspas is op de berichtgeving. Een logische vraag, maar het antwoord kan bondig zijn: op mijn kritiek heeft zo’n zo’n perspasje geen enkele invloed. Veel hapjes en drankjes komen overigens er niet aan te pas, aan die persconferenties, al krijg ik wel elke week een kopje koffie tijdens de persconferentie van het Gentse stadsbestuur. Net zoals alle andere perslui.

Wat zo’n perspas wel vermag, is dat het zaken onder mijn aandacht brengt die ik anders mogelijks zou missen. Maar daar begint en stopt de invloed dan ook. Het is zoals met een recensie-exemplaar van een cd. Als ik een jazz-cd thuis gestuurd krijg, komt die op zijn minst terecht in mijn maandelijkse bespreking, maar vaak bespreek ik die ook wel in een afzonderlijke post –positief of negatief. Vaak is het immers belangrijker dat een cd besproken wordt dan dat hij positief besproken wordt.

Dat is geen vriendendienst, dat is gemakzucht. De cd die mij toegestuurd wordt, maakt grotere kans dat hij besproken wordt, dan de cd die ik zelf moet gaan zoeken. Het staat iedereen vrij om mij (of de redactie van Gentblogt) een cd toe te sturen –al biedt dat geen enkele garantie op bespreking.

Geen invloed op de inhoud dus. Maar wat Hans zegt klopt ook wel: met Gentblogt schrijven we liever over de positieve dan over de negatieve zaken, dus het kan al eens gebeuren dat ik bijvoorbeeld over een slecht concert helemaal niet schrijf. Zoek daar echter geen systeem achter.

Mijn recensies tracht ik te schrijven met de mensen voor ogen. Dat kan zowel de lezer zijn als de artiest, die men vaak nadien nog onder ogen moet komen. Afbreken is gemakkelijk, maar constructieve kritiek geven, vraagt een pak meer moeite. Vandaar zal ik vermijden echt negatieve kritiek te schrijven zonder op zijn minst één opbouwend element daarin verwerkt. Maar als het slecht is, dan is het slecht. En geen perspas die daar iets tegen in kan brengen.