reizen

Bon. ‘t Is kwart voor drie. We hebben een laatste voorraad medicijnen en crèmes ingeslaan; gelunched in de Progrès; twee valiezen gekocht; en de boarding passes uitgeprint (t.t.z. als PDF doorgestuurd want we hebben geen inkt meer in onze printer).

Rest ons: de valiezen te vullen, en beslissen of we er twee of drie meedoen; een website afwerken; twee-drie blogposts voorbereiden; een jazzartikel voor Het Project schrijven; en alles van mijn desktopcomputer op de laptop zetten.

Niet te vergeten: opladers van vanalles; paspoorten; boeken; gsm; geld; visa-kaart.

Hey, het is bijna zover!

(”Ok, ik zit ook redelijk goed op schema”, hoor ik mijn madam net zeggen. Het komt dik in orde dus.)

Het is de eerste keer dat ik zo’n last heb van dat zomeruur. Mogelijks omdat er hier niemand anders thuis is, en ik dus niet gebonden ben aan enige routine van mijn lotgenoten. Tessa zit immers nog even in Firenze en Henri doet de ronde van de grootouders –kwestie dat ze hem nog eens goed kunnen verwennen voor hij drie maanden uit hun leven verdwijnt.

Met Mobistar is alles van een leien dakje gelopen. Ik heb gebeld, en gevraagd of mijn abonnement naar een ander kon gewijzigd worden, en dat is geheel probleem- en kostenloos verlopen. Vanaf 8 april gaat dat in.

Telenet is een ander paar mouwen. Ik heb een mailtje gestuurd –zoals dat wordt gevraagd ergens bij Mijn Telenet– en ik kreeg redelijk snel een mailtje terug, waarin werd vermeld dat men mij zou contacteren. Dat was donderdag. Ondertussen heb ik nog steeds niets van hen gehoord. Ik ga toch maar eens bellen.

Van de toestand bij terminal 5 van British Airways word ik officieel een beetje nerveus. En ik word niet rap nerveus. Anderzijds heb ik online gezien dat onze plaatsen in de beide vliegtuigen (van Brussel naar London, en van London naar Seattle) reeds werden toegekend, dus het zal wel loslopen zeker? In elk geval bevestigt het mij een beetje in mijn voornemen om met zo weinig mogelijk bagage te vertrekken. Wat er niet is, kunnen ze ook niet kwijtraken.

Verder was het de bedoeling dat ik Tessa’s computer van Vista Business naar XP Pro zou downgraden, maar dat lijkt niet helemaal vanzelfsprekend te zijn. Ik ga toch nog eens verder onderzoeken vandaag, want dat ding is tergend traag, én het crasht met de regelmaat van een Zwitserse klok.

Mijn grootste probleem momenteel is evenwel dat ik een boek van 891 bladzijden aan ‘t lezen ben, en dat ik nu aan bladzijde 272 zit. En dat ik het graag lees. Maar dat ik het niet meteen zie zitten om dat mee te sleuren. Grmbl.

De bagage
Van British Airways mogen we per persoon twee valiezen, van maximum 23 kg elk, meenemen. Ik heb mijn madam hier al grote stapels boeken zien klaarleggen, en ik moet nog een manier brengen om haar van dat voornemen –die allemaal in de valies te krammen– vanaf te brengen. We zijn daar drie maanden, net in het tussenseizoen, dus we weten begod niet wat voor kleren we nu het beste laten meereizen. Ik vermoed warme, want minder warme wegen lichter en kunnen we daar waarschijnlijk goedkoop op de kop tikken. Travel light, ben ik geneigd te denken.

We mogen ook nog handbagage meedragen, bestaande uit 1 tas die maximaal 56×45×25cm groot mag zijn (mijn crumpler meet 38×29×23cm), en daarbij ook nog een een laptop, hand- of boekentas. Dat komt goed uit, want de laptops moeten mee; wat fotografisch ekiepement; Nederlandstalige boeken en de leerstof voor Henri; en de handleiding voor ‘meester papa’. Dat laatste zit in twee klasseurs, samen goed voor 13 centimeter papier, waarvan ik denk dat ik het handleidinggedeelte toch maar ga (laten) inscannen.

Eigenlijk vrees ik meer voor de terugreis. Het fotografisch ekiepement zou gezien de goedkope dollar best wel eens kunnen toenemen, net zoals de cd- en klerencollectie (wat als het daar plots warmer blijkt te zijn). Heeft iemand ervaring met het verzenden van bagage (pakweg boeken en kledij, dus geen fotozaken of cd’s)?

Momenteel ben ik in vanalles een beetje verdwaald. ‘Vanalles’ zijnde de voorbereidselen voor on Grote Avontuur. Ganse lijstjes zitten in mijn hoofd, maar raken maar niet op papier; heelder zaken die nog moeten worden afgewerkt en bijgesteld en opgelost.

GSM-abonnement
Bij Mobistar hebben we een Family formule, waarvoor we zo’n 50 euro per maand betalen, en waarmee we over genoeg beltijd beschikken om naar elkaar en anderen te bellen en te SMS’en. Ik kan mij voorstellen dat die formule niet geldig is voor belmomenten in het buitenand, en ik kan mij nog beter voorstellen dat ik geen 50 euro per maand ga betalen voor iets wat we niet gebruiken. Ik denk dat ik eens van die Tariff Check dienst gebruik ga maken.

Telenet-abonnement
Zelfde verhaal als voor de GSM.

Krantenabonnement
Werd opgeschort van het vertrek tot de terugkomst.

Nutsvoorzieningen
Dat is heel gemakkelijk: als ge het niet gebruikt, moet ge er niet voor betalen. Dacht ik toch.

De post
De postwisseling zelf is niet meteen een probleem. Er zal hier bovendien gemiddeld meer activiteit zijn, dan wanneer wij zelf thuis zijn. We hebben een gans netwerk van vrienden en kennissen die regelmatig langskomen, potentiële inbrekers betrappen (al gaan we toch ook vakantietoezicht aanvragen), katten en vissen eten geven, de tuin bewerken, én de post van de vloer rapen. Aangetekende zendingen zullen dan maar moeten wachten. Rekeningen betalen is gemakkelijk: wat niet gedomicilieerd is, kan via internet banking.

(Yashica-Mat, 80mm f/3.5, Fujicolor Pro400H, 400 ASA)

Voilà. De axe historique loopt van La Défense naar het Louvre, alwaar we nog deze Arc de Triomphe du Carrousel aantroffen. We waren eerst van plan om er te lunchen ergens in één of ander chique etablissement in het Louvre, maar de helft van Parijs had hetzelfde gedacht.

(Yashica-Mat, 80mm f/3.5, Fujicolor Pro400H, 400 ASA)

Op een bepaald moment was er sprake van dat we zo’n tocht met een Bateau Mouche zouden ondernemen. Het was koud, en we zouden Parijs vanuit de glazen warmte van zo’n boot kunnen bekijken, en onderwijl nog een hapje kunnen eten ook. Dat Henri enthousiast was, hoef ik niet eens te schrijven. Maar bij het Louvre werden we van de Seine weggewaaid, en de bootjes zijn uit ons collectief geheugen gewist. ‘t Zal voor een volgende keer zijn.

Wist u overigens (dank u wikipedia) dat Bateau Mouche een gedeponeerde merknaam is van de Compagnie des Bateaux Mouches, de oudste rederij die op de Seine in Parijs rondvaarten organiseert (sinds 1949)?

Het tweede Grote Evenement in Parijs beleefde Henri op dinsdag. We hadden ’s ochtends een dagticket voor de metro gekocht, en toen het donker begon te worden, vonden we dat we nog niet genoeg waar voor ons geld hadden gekregen. Zo’n dagticket kost toch wat geld, en als je niet minstens drie ritten maakt, kon je beter individuele tickets (of een carnet van tien) gekocht hebben. Dus gingen we naar de Arc de Triomphe.

De Arc bevindt zich op de Place Charles de Gaulle - Étoille, waar alle grote invalswegen van Parijs samenkomen. Eén daarvan is de Avenue des Champs Elysées. Ik was juiste locatie even vergeten, en in plaats van aan l’Étoille uit te stappen, reden we door naar La Défense, waar zich la Grande Arche bevindt. Dat ligt allemaal op de axe historique, vertrekkende van het Louvre en (voorlopig) eindigend in La Défense.

Vanuit de wagon in de metro tot boven is het een hele klim. Henri was eigenlijk vreselijk vermoeid, en had vooral zin om terug naar het hotel te keren. Elke trap werd met tegenzin genomen, tot we uit de metro op het plein vlak voor de Grande Arche stapten. In één klap kwam al zijn energie terug, rende hij het plein op, eerst weg van de Arche, en vervolgens als een vliegtuig met zijn armen gespreid, de trappen op naar het tentzeil onder de boog. Het enige wat hem deed stoppen was een stevige “niet lopen op de trappen!” die mogelijks tot aan de Champs Elysées hoorbaar was.

(Yashica-Mat, 80mm f/3.5, Fujicolor Pro400H, 400 ASA)

Boven toonde ik hem in de verte de Arc de Triomphe, en na eerst vruchteloos te hebben gevraagd om het geld neer te tellen om de Arche met de lift te bestijgen, insisteerde hij de weg naar de Arc te voet verder te zetten. Eén metrostop verder hebben we hem uiteindelijk toch gedwongen om opnieuw ondergronds te gaan, iets waar hij alleen maar bereid was in toe te stemmen op voorwaarde dat we toch wel honderd procent zeker bij de Arc terug bovengronds zouden komen. De Champs Elysées zelf hebben we wijselijk bewaard voor een ander moment.