Tiger, tiger, burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?
William Blake; het volledige gedicht leest u in The Oxford Book of English Verse.
Tiger, tiger, burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?
William Blake; het volledige gedicht leest u in The Oxford Book of English Verse.
Het Health Museum is al helemaal op kindermaat gemaakt. De nadruk ligt op zien en doen, en we gingen er o.a. naar een 4D belevenis Planet You. Over huisstofmijten, dermatophagoïden, en alles wat op uw huid rondkruipt. 4D, want behalve dat dit een 3D film was, kwam er ook nog eens geur en flitslicht aan te pas. En werd er een fijne nevel over onze hoofden gespoten toen één van die creepy crawlies defeceerde. Eeew, inderdaad.
Er was ook iets over backyard monsters, zoals de spin hierboven.
“It’s not real, honey, don’t be scared.”
“Well du-uh,” antwoordde de tiener tot wie deze woorden waren gericht, “I seriously doubt there’d be anybody left in this place if it were.”
En een rups, die viezige dingen met haar mandibels deed.
En er was deze ‘spiegel van erfelijkheid’. Grappig. Er werden een aantal vragen gesteld, zoals “als ge uw handen vouwt, ligt dan uw linker- of rechterduim bovenop”, en aan de hand daarvan kreegt ge een score. In de spiegel stond bij Henri Based on your answers, you are like 0 out of 29228 visitors to this exhibit.
Nog voor we naar de zoo gingen, hadden Henri en ik al het Museum of Natural Science bezocht. Er was sprake van dino’s en science en interactie én een afdeling vlinders, en dat volstond al om ons naar die geheimzinnige grote glazen koepel te begeven. (En gezien we in de zoo een City Pass –goed voor één volwassene en één kind– kochten, en daar ook een toegangsticket voor dit museum in zat, ging Tessa dit weekend met Henri nog eens naar het museum terug.)
Dino’s dus. Op de grond én in de lucht; met authentieke botten of gipsen; met een fictieve levensbeschrijving of een stamboom naar de hedendaagsere afstammelingen. Met vooral een groot doe-gedeelte, van een aanschouwelijke voorstelling van de periodieke tabel der elementen (met een z/w filmpje bij Ag) tot een boortunnelcapsule waarin we konden plaatsnemen om zoveel kilometer onder de grond de kwaliteit van de olie na te gaan. Verschrikkelijk enerverend overigens, de nadruk die werd gelegd op olie (dit is tenslotte Texas) als bron voor al het goede op deze wereld. Oil makes the world go round, klonkt het verbatim in één van de twee langere instructionele filmpjes in de comfortabele minifilmzalen.
Er waren ook diorama’s, die voor een deel hadden moeten wijken voor een tijdelijke tentoonstelling. Verschrikkelijk jammer, want ik ben verzot op diorama’s. Er was er overigens maar één met geschilderde achtergrond, de andere drie hadden een foto (báh).
In de grote glazen koepel –het was meer een gigantisch glazen gebouw van drie verdiepen– was een vlindertuin gehuisvest. Foto’s maken mocht, de planten of vlinders aanraken mocht niet, vertelde de mevrouw aan de ingang vriendelijk maar resoluut.
Euh… een rijstpapiervlinder (of zoiets).
En nog een soortement vlinder. We kregen een identificatiekaart mee, en Henri had binnen de kortste keren alles wat in zijn buurt fladderde geïdentificeerd. Inclusief twee wandelende takken.
(Wat de foto’s hierboven betreft: ik had per ongeluk mijn ISO op 6400 gezet. Niet zo’n goede move.)
Er was nog een gedeelte over malacologie, een slinger van Foucault, een stuk over de geschiedenis van de USA (from Alaska to Peru), en tot slot gingen we naar de edelstenen en mineralen kijken.
Voor elk wat wils, in dit museum. Trek voldoende tijd (toch een uur of drie) uit voor een bezoek.
Moeder en zoon in de Sculpture Garden van het MFAH. Duh.
Er is geen zoo, of ik moet ze bezoeken. Al ben ik nog meer aangetrokken door een aquarium, maar die bezoeken draaien al te vaak op een ontgoocheling uit. De Houston Zoo ligt langs het Hermann Park (waar we gisteren met dat treintje door reden), en is eigenlijk niet zo groot. Planckendael en (zelfs) de Zoo van Antwerpen zijn groter, denk ik. Het eten was dan weer wel véél beter dan Planckendael (niet dat zulks moeilijk is, het zag er om te beginnen al niet uit alsof het al eens eerder opgegeten was).
Het is opvallend hoezeer er rekening wordt gehouden met kinderen. In elk museum is er wel iets, en in de meeste musea is er een heleboel om de kinderen spelenderwijs bij te leren. Het zal u niet verbazen dat er in de zoo een ruime afdeling was voorzien voor kinderen (de John P. McGovern Children’s Zoo, een derde van de zoo ongeveer).
Henri kon er in een arendsnest op eieren gaan zitten (hebt u hem, hebt u hem?) –zie de geslaagde impressie hierboven. Op een meter of twee rechts van hem zat Liberty the Bald Eagle (de Bald Eagle is het symbool van de USA) hem met argusogen in de gaten te houden.
Maar hij kon ook zijn kop door een tunnel steken gelijk een prairie dog (het lijkt een maan- of marslandschap). We zijn dat nog al tegengekomen.
Net zoals het MFAH is de zoo in Houston niets bijzonders (itt tot pakweg Seattle of Berlijn of zelfs Amsterdam). We hebben er evenwel een paar heel aangename uurtjes gesleten (ondertussen een week geleden), en ons op geen moment bekocht gevoeld.
Gezien Henri mee is, en hij dus de lessen op school mist, krijgt hij –net zoals twee jaar geleden– les van mij. Ik heb van school de onderwijspaketten voor wiskunde, Frans en Nederlands (spelling en taal) meegekregen; lessen, oefeningen én oplossingen. Ik heb nog maar drie dagen les gegeven, het is tenslotte paasvakantie. Ik vermoed evenwel dat er op de road trip volgende week minder opportuniteit tot lesgeven zal zijn, dus hebben we ons toch al een kleine voorsprong gegeven. “Normaal gezien doen we hier bijna een maand over, papa, en niet één dag.” Ik heb natuurlijk het voordeel dat ik niet aan een bende van 17 moet lesgeven.
Hier in Houston zitten we in het Museum District, en dus hebben we achtereenvolgens al de Houston Zoo, het Museum of Natural Science, Health Museum en het Museum of Fine Arts bezocht. Veel WO (wereldoriëntatie) dus.
Gisteren zaten we in het Museum of Fine Arts. Euh, nadat we eerst met een treintje door Hermann Park zijn gereden (Henri zaagde mij al van dag één de oren van het hoofd).
In het museum mag niet gefotografeerd worden, behalve in The Light Inside, een tunnel-installatie door James Turrell, en in de afdeling European Art (1400-1940). De Europese collectie is niet meteen om over naar huis te schrijven (we komen ook niet naar Houston om Europese kunst te zien). Op een interessante Braque, Modigliani en wat Picasso’s na, hangen er voornamelijk B- of C-werken. Soms van bekende schilders (Gaugin, Chagall, Toulouse-Lautrec, Degas), soms van illustere onbekenden waarvan we dachten dat er in elke Vlaemsche huiskamer wel één boven de schouw hing. Oninteressant.
Wél interessant was de collectie Native American en Pre-Columbian Art, en een tijdelijke (?) Koreaanse tentoonstelling met o.a. een felblauwe buddha. En er was de tentoonstelling An American Season met werk van John Singer Sargent (schetsen en schilderijen van de Franse kust), Maurice Prendergast (waterverf, niet mijn ding), en Alice Neel (zeer emotioneel, alweer niet mijn ding).
Grappig, bij de tentoonstelling van Neel was er een onderdeel met naakten, waaruit Henri vakkundig door de suppoosten werd geweerd. Ik mocht binnen, maar Henri niet. Nu, Henri zit momenteel in het stadium van zijn leven waarin hij vanzelf wegkijkt bij bloot, maar toch ik zie niet in waarom hij er –onder begeleiding– niet binnen mocht. Want ik heb er vanzelfsprekend niks op tegen dat hij bloot te zien krijgt, zolang hij maar uitleg krijgt over het waarom.
Het Museum of Fine Arts in Houston is groot, en de werken krijgen er de ruimte die ze verdienen. De Europese collectie is –hoe wel ze aanzienlijk is– absoluut de moeite van het bezoeken niet waard, maar de rest eventueel wel. Geen must see evenwel.
Tien jaar. En hij had zichzelf nog nooit op dergelijke manier van een helling afgerold. In mijn tijd…
Toen we drie jaar geleden in Las Vegas zaten, had Tessa zich een MacBook aangeschaft. Anderhalf jaar later heb ik er koffie over gemorst, en daarmee was het exit Apple laptop. Geen probleem, we hebben thuis nog wel een laptop of twee, waarmee Tessa kan werken en ik kan surfen. Ze kwamen allebei mee naar de USA, maar algauw bleek dat ik gewoon niet langer overweg kon met die windowsdingen als het om normale workflow gaat (mee dan alleen maar surfen of Evernote of DropBox gebruiken).
Vorige vrijdag bezochten we de mall, The Houston Galleria. We waren destijds al behoorlijk onder de indruk van de Fashion Show Mall in Las Vegas, maar dit was toch eventjes iets anders. The Galleria, vanuit downtown of het hotel een dik half uur ver met taxi, is groot. En dat is een eufemisme zoals u er maar zelden één hebt gehoord. Het winkelcentrum is het grootste in Texas, en het zevende grootste in de USA. Iets meer dan 210.000 m2, goed voor 375 winkels en waanzinnig veel parkeerplaatsen. Op het lower level bevindt zich een ijsschaatsbaan van 24 op 55 meter. Wij spotten er (op de shopping mall directory) onmiddellijk een Lego Store (Henri), een Urban Outfitters (Tessa) en een Apple Store (ikke).
Op Tessa’s aandringen (heus!) gingen we de Apple Store binnen. Voor hem een laptop, leek ze te beamen naar één van de verkopers, en voor ik het wist had ik een kleine witte doos in mijn handen met daarin een 13″ MacBook. Die ik meteen daar mocht laten, gezien Citibank VISA besloot om onze betaling te declinen. Niet dat de limiet overschreden was (niet met de f-cking onbereikbare limiet die wij op onze kaart hebben en waarvan ik een hartinfarct zou krijgen als ik ze ooit benader), niet dat we slechte betalers zijn (ik betaal vaak voor ik de afrekening krijg, zeker als het om grotere bedragen gaat), maar omdat –zo verteld men mij dinsdag aan de telefoon– de USA opgelijst staan als een fraudegevoelig land. Vrijdag was er vanzelfsprekend niemad bereikbaar bij Citibank; het was 16u in Houston (23u in België), en Citibank is enkel bereikbaar tot 20u, en dan nog enkel op werkdagen (dus ook niet op paasmaandag). Er ís een speciaal nummer waarlangs ge uw kaarten kunt laten blokkeren en dat is wél 24/24 bereikbaar, maar daar kunnen ze dan ook weer niets anders dan dat: uw kaart blokkeren. Dát had ik niet nodig. Uiteindelijk hebben we Citibank gewoon verschalkt. In de Apple Store hebben we het bedrag (onevenredig) laten splitsen, en hebben we een deel met mijn kaart en een deel met Tessa’s kaart betaald. Toen ik dinsdag belde kreeg ik geen excuses (wel een uitleg), en noteerden ze in hun systeem dat we nog een tijd hier in de USA zitten. Nee, ze konden niet garanderen dat het geen problemen ging opleveren bij verdere betalingen (zoals voor onze huurauto).
The Galleria is dus groot. Zo groot, dat zelfs ik erin verdwaalde. Erin geraken is overigens eenvoudiger, dan het ding te verlaten. Op een bepaald moment stonden we buiten, maar blijbaar geheel aan de andere kant als die waarlangs we waren binnen gekomen. Ik kan u verzekeren dat het ver stappen was, om buiten de omtrek van het gebouw af te stappen tot aan de juiste kant om daar terug een taxi te vinden. Onderweg kwamen we geen levende ziel tegen (laat staan een taxi).
“I.p.v. The Galleria zouden ze het beter The Gigantia genoemd hebben”, merkte een vermoeide Henri nog op, puffend onder de hitte en het gewicht van zijn Legodoos.