boeken

Och, zowaar een half geslaagde maand, september, voor wat betreft boeken.

We beginnen met het minder goede nieuws: ‘zwaar’ ontgoocheld in Paul Auster, die wel twee geheel losstaande novelles aaneen lijkt te hebben gelijmd in zijn Man in the Dark. Komende van een auteur die bekend staat om zijn kunde de meest uiteenlopende plotlijnen tot een schitterend en aanvaardbaar geheel te verweven, kan dit niet anders dan als teleurstellend worden omschreven. Spijtig.

A Case of Exploding Mangoes had eigenlijk iets helemaal voor mij moeten zijn. Het is een mengeling van fictie en feiten –ik lees niets liever– maar dan op zo’n saaie manier verteld, dat ik me door de pagina’s heb moeten sleuren. Heel jammer, laat het er ons op houden dat de schrijfstijl van de auteur mij gewoon niet ligt.

Lege jurken kwam mij voor als het schrijfsel van een auteur die iets te verwerken heeft, en daar dan maar een boek over schrijft. Vermoedelijk sla ik de bal helemaal mis, maar de cringe-factor is iets te groot om het nog genietbaar te maken. Voor de rest is het ook iets te voorspelbaar.

Nee, geef mij dan maar een klassieker als The Day of the Triffids. Ik had dat ooit –ergens in mijn illustere jeugdjaren– wel al eens in een Nederlandse vertaling gelezen, maar dit boek bleef onderhoudend van de eerste tot de laatste bladzijde. Sommige ideëen zijn zelfs voor deze tijd redelijk confronterend of juist rollenpatroonvast, maar daarin schuilt een deel van de charme.

Na Lee Child ben ik bezig alles van Karin Slaughter te consumeren. Dat blijft aangename pulp, en ook voor deze maand staat er weer minstens één Slaughter op het menu.

Verplichte lectuur voor iedereen die meent iets van doen te hebben met of een mening te hebben over socialisme en/of populisme, is Pleidooi voor populisme van David Van Reybrouck. Geen zwaar politiek-theoretisch boek, maar een vlot leesbaar pamflet van amper 78 pagina’s. Doén!

38. The Day of the Triffids / John Wyndham / 1970 / ***
39. Pleidooi voor populisme / David Van Reybrouck / 2008 / ***(*)
40. Man in the Dark: A Novel / Paul Auster / 2008 / *(*)
41. Lege jurken / Christophe Vekeman / 2008 / **
42. Blindsighted / Karin Slaughter / 2002 / **(*)
43. A Case of Exploding Mangoes / Mohammed Hanif / 2008 / *(*)

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Ah, mja, ik had gedacht net één boek meer uit te hebben, deze maand. Niettemin, elk van onderstaande boeken heb ik met plezier gelezen –niet dat het allemaal meesterwerken zijn. Frequente lezers weten echter dat ik een stukje pulp vaak met veel plezier tot mij neem, tenzij de schrijfsels zo schabouwelijk slecht zijn dat ze zelfs niet meer bij de kitsch of camp kunnen worden ondergedeeld.

Karin Slaughter leest heel vlot. Weinig fantasie, zeer vrouwelijk (niet dat beide omschrijvingen iets met elkaar zouden te maken hebben), een beetje de tegenhanger van Lee Child, maar dat houdt mij wat in balans, denk ik dan maar.

Murakami moest ik gewoon lezen. Ik loop, en ik ben redelijk fan van zijn fictieboeken. Ondertussen is zelfs Tessa aan Murakami begonnen: vorige week heeft ze Dans, dans dans uitgelezen, en ze was er, geloof ik, zeer over te spreken. Pretentieloos leesplezier, murmelde ze –als ik mij niet vergis. Ik heb die hier ook ergens rondslingeren, in het Engels, maar ik begin zo stilletjesaan wanhopig te worden over de boeken die ik nog dringend wil gelezen hebben. Het beste stuk van What I Talk About When I Talk About Running werd reeds voorgepubliceerd in The New Yorker (het staat echter niet online), en het (gans het boek dan) biedt een redelijk interessant inicht in het leven van de schrijver, hoe hij denkt over lopen én over schrijven. Een beetje minder interessant soms voor mij, want ik merk dat ik op bepaalde vlakken enorm –maar dan ook: enorm– gelijklopend over bepaalde zaken blijk te denken. Allemaal lezen dus!

The Avengers is helemaal pulp, maar fantastisch ontspannend. Buitenwerelds hoe in dat boek wordt gehandeld, veel meer nog dan James Bond, maar echt zoiets om helemaal tot rust te komen.

Vrije val ten slotte, had kunnen omschreven worden als literaire thriller, maar gelukkig is Juli Zeh geen Johanna Spaey. Dit boek leest gewoon goed, en zit beter ineen dan de gemiddelde Aspe. Een enthousiaste fan sprak mij erover aan toen ik in de Mokabon aan het lezen was, en raadde mij aan om toch ook maar Speeldrift op mijn ‘te lezen’ lijstje te plaatsen. Ik houd het in gedachten.

34. A Faint Cold Fear / Karin Slaughter / 2004 / **
35. What I Talk About When I Talk About Running / Haruki Murakami / 2008 / **(*)
36. The Avengers: The Magnetic Man / Norman Daniels / 1968 / **
37. Vrije val / Juli Zeh / 2008 / **

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Ondertussen vele jaren geleden, had ik het genoegen om aan de zijde van David Van Reybrouck an een project te werken. AREA was een Europees project over archeologie, en ik had voor hen een website ontwikkeld compleet met database die zowel on- als offline kon worden gebruikt. In Microsoft Access. Toen al was ik danig onder de indruk van Davids capaciteiten. Het was de periode waartijdens hij verschrikkelijk veel opzoekingswerk verrichte voor zijn Maeterlinckboek, De Plaag. Tijdens onze sessies kon hij daar met voorzichtige passie –waarachter overduidelijk veel vuur zat verscholen– over vertellen. Ik ben niet aan de non-fictie, maar de manier waarop deze man een verhaal kon vertellen, maakte die voorkeur geheel van ondergeschikt belang.

In de krant werd vandaag een stukje afgedrukt uit zijn nieuwe boek, dat donderdag verschijnt: Pleidooi voor populisme. Een fragment uit het fragment:

Voor de socialist is de geëmancipeerde arbeider een soort monster van Frankenstein geworden dat zich tegen zijn maker heeft gekeerd toen het op eigen benen kon staan. Van de weeromstuit ging links zich ontfermen over een nieuwe en schrijnendere groep nooddruftigen: de migranten. En dat bezegelde pas goed de boedelscheiding tussen de progressieve elite en het inheemse proletariaat. Dat een nieuwe generatie socialisten de autochtone arbeider vervolgens ook nog eens racisme verweet omdat hij het aandurfde kanttekeningen te plaatsen bij het multiculturele ideaal, zorgde voor een ware leegloop.

Lees vooral het volledige stukje. Bij Limerick mogen ze mij alvast een exemplaar reserveren.

Antwerpen was een dagje shopping voor Tessa en Henri, en een vergadering voor mijzelf. Achteraf ben ik nog gauw even de Media Markt binnengestapt, alwaar ik voor geen geld een stapeltje dvds heb meegebracht. Even graag was ik met een gelijkaardige stapel cds buitengestapt, maar het aanbod in Antwerpen was niet meteen om over naar huis –of op dit weblog– te schrijven. Wat Tessa en Henri allemaal hebben uitgespookt, weet ik geeneens, behalve dan dat Henri wel minstens drie Bart Smits is binnengedrongen en minstens één legostarwarsding terug mee naar buiten heeft gesleept.

En vlak voor wij vanochtend vertrokken –toen ik was gaan lopen– belde de postbode aan met een doos vol amazon. James Bond 8 t.e.m. 14 waardoor ik nu enkel nog 1 (Casino Royale), 6 (Goldfinger) en 7 (Dr No) mis in mijn Penguin Bond Girl Covers collectie. Currently unavailable, vermeldt Amazon, en waar 6 & 7 nog betaalbaar blijven bij andere Amazon Sellers, dient men voor Casino Royale reeds 36 Britse ponden neer te tellen. *kuch*, inderdaad.

Een site om van weg te blijven overigens, die van Penguin. En al zeker van de onderdelen Great Ideas en Penguin Celebrations Set. En het onderdeel Tasters, waar men de boeken kan voorproeven –ook die James Bondjes. Must. Resist. Temptation.

Wie is de bekendste levende Vlaamse schrijver? Vergeet u even die bekende (levende) Nederlandse auteurs (Mulisch, Grunberg) of de dode Vlaamse (Boon, Claus), en diept u even in uw hersenpan, uw bibliotheek of het internet. Wie is hij of zij?

Tom Lanoye? Herman Brusselmans? Annelies Verbeke? Saskia de Coster? Kristien Hemmerechts? Pieter Aspe? Jef Geeraerts?

Als we de New York Times mogen geloven is het Geert van Istendael, perhaps the most well-known living writer in Flanders, who’s still largely unread by Francophones. Zo staat het tenminste in hun artikel With Flemish Nationalism on the Rise, Belgium Teeters on the Edge, waarin ze België ei zo na eigenhandig in minstens twee staten afsplitsen. Altijd interessant om de indrukken van een buitenlander op onze problematiek te lezen, daar niet van.

Maar wie is nu de bekendste levende Vlaamse schrijver? Ik lees uw input graag in de reacties.

Ge ziet dat ik terug mijn bezigheid heb: amper drie boeken deze maand (edoch: wacht tot ge de strips moogt tellen).

Step on a Crack is dan nog een zeer dun verhaal –dat helaas 416 pagina’s te veel telt– en waarvan ik al moest opzoeken waarover het nu weer ging. Laat dat boek gerust op de verste hoek van de tafel liggen, en besteed uw geld liever aan Blasphemy, als u er toch per se één van Preston wil lezen.

Big Sur kon mij na Dharma Bums eigenlijk niet bekoren, mogelijks omdat het gewoon meer van hetzelfde is, maar dan in een verdere episode van Kerouacs leven, waarin hij veel verder ontspoord is. Ofwel miste ik de locale inspiratie. In elk geval wacht ik nog even met On the road.

Verrassing van de maand is Live and Let Die, een heel leesbare Fleming, zonder pretentie. Geen Bondgadgets, in dit boek, maar een stevige, redelijk stereotiepe, ouderwets-mannelijke verteltrant vol heroïek en andere altmodische genoegens. Ik ga de rest van de boeken ook kopen, denk ik –terwijl ze nog in de reclame zijn.

31. Step on a Crack / James Patterson, Michael Ledwidge / 2008 / *
32. Live and Let Die / Ian Fleming / 1954 / ***
33. Big Sur / Jack Kerouac / 1962 / **

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Die ochtend rond de ontbijttafel. Tessa murmelt iets, waarvan ik niets begrijp, omdat ik met mijn hoofd over de krant gebogen zit.

“Hey,” roep ik uit, “Clark Olofsson ofte…”

“…Daniel Demuynck”, knikt Tessa. “Dat heb ik net gezegd, ja.” Ze kijkt me zacht hoofdschuddend aan. Ze komen wel meer voor, dergelijke situaties.

“Jaha,” zeg ik, “maar dat is dus een Belg! En die Belg is de ‘vader’ van het stockholmsyndroom.”

Ze kijkt me even niet begrijpend aan. “En het stockholmsyndroom dat is…”

Maar net als ik de uitleg wil geven, zie ik in mijn ooghoeken Henri met nauwelijks verholen enthousiasme, naarstig zijn best doende zijn mond te houden. Ik knik hem aanmoedigend toe.

“Ewel, dat is als de gevangenen vrienden worden met de… de… met de ontvoerders”, slaakt hij uit.

Wij kijken elkaar over de tafel –bouche bée– aan, en barsten in lachen uit. “En van waar kent ge dat nu weer, snotneus?”

“Lemony Snicket, natuurlijk”, klinkt het met grote vanzelfsprekendheid.

Hij leest een beetje veel, die jongen van ons.
(Ik ga mijn jeugdboeken eens van onder het stof halen. Eens kijken of hij graag Thea Beckman of Tonke Dragt leest. Of Tolkien.)