Google Nexus 7

Gezien we hier content zijn van dat Android gedoe (het belt, het sms’t, het whatsapp’t en het connecteert met dropbox en adresboeken en kalenders), werd de nieuwe tablet een van hetzelfde kamp. Goedkoper dan het Apple alternatief, en voor de rest zal het ook doen wat ik het vraag. Vandaag werd het ding aan huis geleverd, met even eenvoudige instructies als die van Apple: gewoon aanzetten (en volledig opladen).

20130904_nexus

Edoch. Aanzetten is geen probleem, en voor het overgrote deel van de huishoudens uitgerust met Wifi, zal er verder geen vuiltje aan de lucht zijn. Alhier is de wifi evenwel beveiligd, en niet alleen met een paswoord want enkel toestellen waarvan het MAC adres als ‘toegelaten’ werd ingegeven, kunnen op het netwerk (een MAC adres is een beetje gelijk een chassisnummer voor een computer).

Het eerste wat die Nexus 7 vraagt, als het toestel wordt aangezet, is wifi toegang om zichzelf te kunnen registreren. Geef mij het MAC adres van het toestel, en ik plaats het ding bij in de ‘toegelaten’ lijst. Op de Nexus doos stonden echter wel een heleboel nummer-lettercombinaties, maar helaas geen MAC adres. En zonder wifi geraakt u niet ‘in’ het toestel om dat adres op te zoeken. Een gigantische fail wat betreft gebruiksvriendelijkheid.

Op de fora is het euvel gekend, en de Google fanboys zijn er als de kippen bij om het probleem te minimaliseren (Apple fanboys zouden waarschijnlijk hetzelfde doen, net zoals die van Microsoft, en blahblahblah):

I’d imagine the number of people who lock their wifi by MAC address is tiny relative to the number of tablet users. And most of them are the kind of people who root the device straight out of the box. Blasting Google for accommodating 95% of their customers just looks a bit out of proportion.

Ook de vermelding It’s just for initial setup. After an account has been created and/or assigned to the device you technically don’t ever need to connect to the Internet again. helpt niet echt. Wie niet voorbij de initial setup geraakt heeft niet veel aan die ‘geruststelling’.

Gelukkig had ik nog ergens een ander wifi bakje, dat ik aan de router heb gehangen en waarmee ik dan wel zonder beveiliging op internet geraakte (en vooral aan het MAC adres van het toestel). Probleem opgelost. Maar toch. Ik zag mij al naar een hotspot zoeken om het ding aan de praat te krijgen. En ik kan mij best voorstellen dat iemand (zoals hier) het ding terugstuurt en een toegankelijker toestel in huis haalt.

(Ondertussen is de tablet volledig geactiveerd, geïnstalleerd en gesynchroniseerd. Straks eens een filmpje bekijken via plex.)

Revolution: als uw leven het internet is

Zoals het grootste deel van Vlaanderen had ik deze ochtend geen internet meer via de kabel. Waarschijnlijk ook geen vaste lijn, en geen televisie, zo lees ik nu online, al hoorde ik wel een kiestoon en laadde de programmagids sneller dan gewoonlijk.

Och, het probleem zit gewoon bij één van mijn routers, dacht ik, dus ik heb alles herstart en kabels verstoken en firewall omzeild. Het netwerk is hier nogal beveiligd, met een dubbele firewall en wifi die enkel computers toelaat wier mac-adres in de routerconfiguratie is opgenomen. En waarvan de gebruiker het netwerkpaswoord kent. Overkill, absoluut. Maar nog werkte het internet niet.

3G-surfen op de gsm bracht een vloed van telenet klachten op facebook en twitter, van de meest pedante eikels tot de grootste dramaqueens met first world problems. En nu het internet terug is, zitten ze allemaal te zagen over compensatie.

“Wat moeten onze kinderen nu doen op zondagmorgen?”, heb ik herhaaldelijk zien voorbijflitsen. Ghoh, ik weet het niet zo meteen, maar misschien kun ge u eens met uw kroost bezighouden ipv ze voor de televisie te parkeren?

Get a life. Serieus. Blijf van uw computer af en ga naar buiten. Er gebeurt overal vanalles in de echte wereld.

Revolution takes place in a post-apocalyptic dystopian future. Fifteen years earlier, an unknown phenomenon disabled electricity on the planet and effectively all devices powered by it, ranging from computers and electronics to car and jet engines. People were forced to adapt to a world without electricity.

Luister naar uw digitale muziek. Maar hoe?

Eigenlijk ben ik niet geheel tevreden over iTunes als muziekbibliotheek. Toegegeven, hij is nogal groot. Er zitten 1.705 albums in: slechts 145 klassieke, daar moet ik dringend eens werk van maken; een 500 poprock dinges; en een goede 1.000 jazzplaten. Dat moet zowat een kleine helft zijn van wat er eigenlijk in moet. Goed voor 70 dagen ononderbroken luisterplezier en dat neemt een 600 GB harddiskruimte in. Het staat momenteel op een NAS, hoewel er maar één computer rechtstreeks gebruik van maakt. En ik ben niet zo tevreden van die NAS –iemand een tip voor een stille USB of Firewire externe harddisk om aan de iMac te hangen?

Op de MacMini beneden staat dezelfde iTunes bibliotheek (de films en series staan daar op Plex), en het heeft een hele tijd geduurd eer ik iets gevonden had dat die twee bibliotheken met elkaar kon synchronizeren. Nee, iTunes Home Sharing is niet meteen bruikbaar. Sinds kort gebruik ik SuperSync, en tegen alle verwachtingen in blijkt dat te werken zoals het belooft.

Maar muziek toevoegen in iTunes gaat redelijk traag. Details wijzigen is nog trager: manueel album art toevoegen is tergend traag, en dan bedoel ik dat het soms wel een volle minuut (of langer) duurt! Totaal onaanvaardbaar.

Afspelen gaat gelukkig veel sneller, maar de remote app op iPad en iPhone is dan weer niet zo gebruiksvriendelijk als de iTunes interface op de computer. Om eerlijk te zijn heb ik nog niets gevonden dat gebruiksvriendelijk is op de iPad, te verstaan dat het op een aanschouwelijke en toegankelijke manier de 1.705 albums zou ontsluiten die ondertussen al gedigitalisserd zijn.

Is er toevallig iemand die tips heeft? Gebruikt u iTunes? Of iets anders?

Waar is de MacBook

Motive, means and opportunity, het zijn de drie belangrijkste aspecten uit het onderzoek, zo leert ons de detectiveroman. Tessa zit op congres in de VS, en heeft de MacBook naar daar meegenomen –om er nog wat meer werk te kunnen verzetten dan zonder, neem ik aan. Daardoor moet ik mij thuis behelpen met de iPad of de iMac om mijn computertoestanden te verwezenlijken. (Nee, die windows computers die hier rondslingeren raak ik met geen tang aan –caveat: Whatever works for you.)

De iPad vind ik helemaal niet praktisch voor tekstverwerking (het valt meestal wel nog mee om gewoon notities te nemen), dus moet ik mij afzonderen in mijn bureau (waar de iMac staat) om mijn gebruikelijke werkzaamheden te verrichten. Tijdens de week lukt dat nog wel, maar als ik in het weekend of ‘s avonds tegelijk wil werken, naar de televisie kijken en mij met Henri bezig houden, dan moet ik mij beperken. En ik heb zo’n vermoeden dat Tessa die MacBook niet meer gaat willen loslaten eenmaal ze gewoon is om ermee te werken. Daar gaat mijn productiviteit.

Kindle of iPad?

Wat te kiezen, vraagt Lien zich af: de Kindle of de iPad?

Veel vergelijken is daar niet aan: met de Kindle doet ge maar één ding, en dat is boeken lezen. Het hangt er dus vanaf wat ge nodig hebt. Als het voornamelijk de bedoeling is om boeken te lezen: dan zonder twijfelen een Kindle. Als uw thuiscomputer een desktop is, en uw huis meer dan één of twee verdiepingen telt, dan eventueel een iPad.

Net zoals met de iPhone destijds, vind ik de iPad te duur. Had ik hem niet in de USA kunnen kopen op een gunstig dollarmoment, ik had hem in België nooit gekocht. Een iPhone kost 579 of 679 euro; een iPad kost tussen 499 en 799 euro, telkens met sprongen van 100 euro. Ik vind dat gigantische bedragen. Is zo’n iPad drie keer de prijs van een Kindle waard? Rekening houdend waarvoor ik het ga gebruiken? En indien ja, zou ik beter wachten tot de iPad ook een retina display krijgt zoals de iPhone?

Zelf gebruik ik de iPad voornamelijk in de buurt van de televisie, aan de ontbijttafel, en in bed. Ik lees er tijdschriften op, de blogs die ik volg, gebruik het als afstandsbediening voor mijn stereo, om een spelletje te spelen, of om iets op te zoeken, om een film of serie mee te bekijken. Ik neem hem nooit mee buitenshuis.

De Kindle daarentegen, die gaat overal mee; ipv één boek, heb ik nu altijd een pak boeken mee, die ik overal kan lezen waar ik vroeger in papier zat bladeren. Ik ben wreed content van beide, maar als ik zelf moest kiezen, zou het de Kindle worden. (Sara zal nu nog contenter zijn.)

Waar u zat op te wachten: de iPad getuigenissen

Het staat vol in de gazetten over de iPad natuurlijk. Ze willen allemaal de eerste zijn met hun bespreking, waar ik verwachtensvol naar ging bladeren (al dan niet digitaal). In plaats van een bespreking kreeg ik in beide instanties, zowel bij De Morgen als bij De Standaard, getuigenissen. Dat is een totaal oninteressante en gemakzuchtige manier van journalistiek (als ik geïnteresseerd ben in iemands mening, lees ik zijn weblog wel); als het dan ook nog eens vol halve waarheden staat…

Neem nu Mia Doornaert, columniste van De Standaard. Ze begint als volgt:

Patulae recubans sub tegmine fagi, in idyllische landelijke rust, probeerde ik de iPad uit. Onmiddellijk een grote teleurstelling. Het model dat ik meekreeg was het goedkopere waarvoor je draadloos internet nodig hebt. En dat had ik dus niet in het lommer van wat om eerlijk te zijn niet een fagus (vijgenboom) is maar een hoge ratelpopulier in een heerlijke tuin in Damme. Als nogal Blackberry-verslaafd wil ik kunnen googelen en e-mailen enzovoort waar en wanneer ík dat wil, niet waar en wanneer mijn omgeving dat toelaat. Slecht punt dus.

Laat ons met Latijn beginnen, moet ze gedacht hebben, dat staat verstandig, en ik kan de insiders meteen laten weten dat ik Vergilius heb gelezen –of toch kan citeren. Helaas zit mevrouw Doornaert opgescheept met de WiFi versie van de iPad, en beschikt ze niet over de 3G die ze eigenlijk verlangt. Haar bovenstaand waardeoordeel houdt dan ook net zoveel steek als zeggen dat de achterdeuren van uw driedeursversie VW Golf niet open gaan.

Een tekort vind ik ook dat er geen USB-poort aan is, wat het doorsluizen van data en foto’s en films en dergelijke sterk bemoeilijkt.

In deze bewering wordt ze versterkt door haar collega Ruben Mooijman, chef economie van De Standaard, die net hetzelfde poneert. Misschien hebben zij een verschillend model iPad, maar mijn toestel kan ik via USB met mijn computer verbinden. Het is geen standaard USB poort (Apple zal wel een reden gehad hebben, of wou gewoon dwars liggen), maar hey, het gaat vele keren rapper dan via WiFi. Misschien vonden ze gewoon de verplichting om via iTunes te moeten gaan verschrikkelijk hinderlijk, maar dat is dan weer een ander paar mouwen. Foto’s, muziekbestanden en zelfs heelder films van de computer naar de iPad versassen, verloopt rapper dan.. ghoh, De Standaard downloaden.

Al ben ik het eens met Houbi, en ben ik zeer sterk geneigd om een iPad abonnement op DS te nemen. Trouwens, beste mensen van De Standaard, ik heb betaald voor die iPad app, is het niet ongelooflijk onbeschoft dat u mij verplicht om een reclamepaneel te bekijken terwijl uw applicatie (tergend traag) opstart? En terwijl u toch bezig bent, kan u meteen linker- en rechtertap toevoegen om respectievelijk naar de vorige of de volgende pagina van de krant te gaan —swipen heeft nogal de neiging niet te willen werken in uw app. En een spread van twee pagina’s in landscape mode? En een tekstversie met foto’s (instelbaar)? Dankuwel!