Van Horn

Van Horn, TX, was één van mijn favoriete plaatsjes op de reis. Even daarvoor hadden we Alamogordo, NM aangedaan, en dat was een enorm zielige bedoening geweest. Alamagordo is een army town vlak bij White Sands, met mogelijks zero economy. Het was er spotgoedkoop, maar bijna geheel verlaten, en verschrikkelijk moeilijk om er wat dan ook te vinden. En met een gigantische kloof tussen rijk en arm.

Van Horn, TX, USA 2010

Ook Van Horn was grotendeels verlaten. Er was veel leegstand in het kleine stadje, maar waar in Alamogordo de wanhoop bijna tastbaar was, droeg Van Horn de desolaatheid met flair.

Van Horn, TX, USA 2010

Van Horn was cool, of het nu ging om een verlaten motel met een leeg zwembad…

Van Horn, TX, USA 2010

…of de drive thru van één of andere diner of hamburgertent (van het aldaar heel populaire Sonic bijvoorbeeld).

Van Horn, TX, USA 2010

Wij verbleven er een nacht in Hotel El Capitan, gebouwd door Henry Trost –net zoals Hotel El Paisano in Marfa. Toen we er een kamer vroegen, vertelde men dat er geen tweebeddige kamers meer beschikbaar waren, maar dat er probleemloos een bed kon bijgerold worden.

Van Horn, TX, USA 2010

Eenmaal de kamer betrokken, had ik meteen door dat er geen bed meer bij kón, dus ik wachtte rustig af tot de hotelier zelf tot die vaststelling kwam. Ofwel verkassen we naar een andere kamer, ofwel naar een ander hotel. We kregen een andere kamer, waar het bed wél in paste. We kregen vlot een suite met terras aangeboden (zie hierboven) voor de prijs van het kleinste kamertje in het hotel. Sweet.

Van Horn, TX, USA 2010

Eten deden we in Papa’s Pantry, zo’n keet waar alleen maar locals komen, maar waar het eten niet alleen lekker maar ook nog eens spotgoedkoop was. Voor 12 USD hadden we meer gegeten dan we op konden (quesadillas! hamburgers! drank! nachos!).

Wie ooit in de buurt is, niet twijfelen: Van Horn is the place to be.

The size of Texas

Del Rio, TX, USA 2010

Vlak voor we op de vlieger stapten, had ik nog even een aanval van migraine. ’s Ochtends kon ik gelukkig net iets langer in mijn bed blijven liggen, en Henri kwam terug van het gratis motelontbijt met een bord, met daarop –speciaal voor mij– een Belgian Waffle, the size of Texas.

Ik wil maar zeggen, how cute is that? Huh?

Big Bend

Big Bend wordt omschreven als één van de grootste en minst bezochte National Parks van de USA. Er is nochtans veel te doen, van hiken, er met de wagen door rijden, tot de rivier afdalen met kano of raft. Niks te exotisch voor ons, dankuwel, zelfs niet de lange trektocht die we eigenlijk voorzien hadden. Het was er snik en snikheet, meer dan 40 graden celsius en vak geen klein stukje schaduw. Liters water hebben wij er gedronken, en één miezerig pakje chips al limone –hebben ze dat al in België?

Whites Sands, USA 2010

We zijn tot het meest zuidelijke punt met de wagen afgedaald, om er op ons gemakje de korte Santa Elena Canyon Trail af te wandelen. De ingang van de canyon staat op de foto hierboven, de trail leidt langs de rechterkant, en dat was toen gelukkig de schaduwkant.

You guys are tough“, glimlachte één van de locals waarbij we in Terlingua dat pakje chips hadden gekocht. “Nobody comes here at this time of the year. Doesn’t get mucht hotter.”

Whites Sands, USA 2010

Kwestie van uw weg niet te verliezen, hadden ze op dit pad zelfs houten matten gelegd, opdat uw schoenen niet vol zand zouden zitten tijdens de wandeling naar de Rio Grande.

Whites Sands, USA 2010

Het lijkt wel een exotisch strand –het was er in elk geval de juiste temperatuur voor.

Whites Sands, USA 2010

De Rio Grande vormt de natuurlijke grens tussen de USA en Mexico. Links: USA, rechts: Mexcio.

Whites Sands, USA 2010

Henri wandelt in i.p.v. naast de Rio Grande. Het is illegaal (en beboetbaar) om de grens naar Mexico over te steken.

Whites Sands, USA 2010

Maar kijk, er was geen Border Patrol te bespeuren, dus zijn wij toch eventjes naar Mexico getrokken. Tessa en Henri steken alras de rivier terug over naar de USA, terwijl ik hun overmoed vastleg… vanop Mexicaanse bodem.

Whites Sands, USA 2010

Wegens tijdsgebrek zijn we met de wagen nog even door het park gereden, waar toch een aantal fantastische landschappen te zien waren. Op de foto hierboven: de ocotillo, die vaak wordt gebruikt als omheining voor huizen (stond te lezen in de parkbrochure). We zagen er ook arenden, zwaluwen, een kangaroo rat, een soortement gier (met een rode kop), en road runners (coyotes lopen er ook rond naar het schijnt).

Whites Sands, USA 2010

Whites Sands, USA 2010

Whites Sands, USA 2010

Whites Sands, USA 2010

Marfa

Op weg naar ons laatste National Park reden wij door Marfa, TX. Het stadje is weinig bekend bij de meeste Amerikanen, maar de meneer van de Border Patrol, die te pas en te onpas in de buurten dicht bij de Mexicaanse grens uw pasport controlleren, vroeg meteen of we naar de Marfa Lights gingen kijken. Marfa Lights zijn een soortement UFO sightings, voornamelijk een cultfenomeen, waar verder niet altijd veel geloof aan wordt gehecht.

Marfa, TX, USA 2010

Wij gingen voor de kunst, zo maakte Tessa mij wijs, en op een verder geheel verlaten US Route 90, kwamen wij, smack in the middle of nowhere, bovenstaande Prada Boutique in opbouw tegen. Deze zomer in uw catalogus?

Marfa, TX, USA 2010

Niettemin was het niet zo’n bijster goede dag om Marfa aan te doen, want zowat alle winkels én het museum van de Chinati Foundation, waren gesloten. Zo’n tijdelijke ghost town in overvloedige zon heeft ook zijn charmes natuurlijk. Hier hebben wij niet gegeten. (Er hing overigens een plakkaat dat vuurwapens niet binnen mochten.)

Marfa, TX, USA 2010

Hotel El Paisano fungeerde destijds als logement voor de acteurs en crew van de film Giant (met Rock Hudson, Elizabeth Taylor, James Dean), getuige daarvan het gigantische schrijn in één van de gangen. Een dunne gang, een gigantisch schrijn, en dus kon ik het niet op de foto krijgen.

Marfa, TX, USA 2010

Jett’s Gril, het restaurant van El Paisano. Ook hier hebben wij niet gegeten.

Marfa, TX, USA 2010

Ballroom Marfa. Ook dit was om één of andere reden gesloten. Misschien hebben we het dorp getroffen tijdens de jaarlijkse vakantiedag.

Marfa, TX, USA 2010

Toevallige passant met cowboyhoed.

White Sands

Een beetje meer naar rechts van Scottsdale in Arizona liggen, in New Mexico, Las Cruces en Alamogordo. Langs Hwy 70, die beide plaatsen met elkaar verbindt, ligt het White Sands National Monument. Een korte omweg op onze tocht naar Houston, goed voor een 700 vierkante kilometer woestijnduinen. Het was er blistering hot, maar ik had zin in een wandeling.

Whites Sands, USA 2010

De Alkali Flat Trail is een goede 7 km lang, en brengt de wandelaar van het midden van de duinen (bereikbaar met de wagen) tot aan de Alkali Flat, een grote witte vlakte, een beetje verder waarvan de White Sands Missile Range begint. De WSMR is het grootste militaire testgebied in de USA.

Whites Sands, USA 2010

Bij het begin van de trail zagen Tessa en Henri het nog goed zitten om mee op te gaan in het eindeloze wit, maar na drie kwartier stappen –duin op, duin af– in de wel heel warme vlakte, werd het voor Henri wat te veel. We zaten toen aan mijl 1,5 met nog goed 3 mijl te gaan, en ik besloot de rest van de wandeling alleen af te leggen. Een beetje gelijk de wandeling naar Zabrikskie Point (ook al 7 km lang), maar deze keer had ik wel voldoende water mee.

Whites Sands, USA 2010

Het parcours wordt aangeduid met oranje reflecterende paaltjes –sommige steken nog nauwelijks boven het zand uit kregen er een tweede paaltje naast– zodat de wandelaar niet verdwaalt in wat anders een schier oneindige hoop witte bulten is. Voor alle zekerheid had ik de gps uit de wagen meegenomen –men raadt immers sterk aan een compas mee te nemen voor het geval er een zandstorm opsteekt.

Whites Sands, USA 2010

Meestal zijn het dus gewoon variaties op wit…

Whites Sands, USA 2010

…met her en der wat gras…

Whites Sands, USA 2010

…dat langzaam dichterbij komt.

Whites Sands, USA 2010

Heel uitzonderlijk duikt er ook eens wat plots groen op uit het niets.

De witte duinen lopen vol mieren, en naar het schijnt zijn er ook spinnen, scorpioenen en slangen, maar die ben ik gelukkig niet tegengekomen. Wel veel Bleached Earless Lizards, die haastig van voor mijn voeten en camera wegspurtten.

Whites Sands, USA 2010

Absoluut noodzakelijk: water, factor 70 zonnecrème, en een zonnebril –zelfs mét is het een ongemene schittering. De duinen bestaan grotendeels uit gypsum, en als die kristallen gaan samenklitten, kunnen die een woestijnroos vormen.

Whites Sands, USA 2010

White Sands is bij momenten redelijk populair. Er wordt van de duinen gesleed, er zijn avondlijke wandelingen (binenkort is er een Full Moon Hike), er wordt naar sterren gekeken, er zijn zelf theatervoorstellingen. Er is zelfs een picnic area voorzien.