Vinyl

20151215_vinyl-001

De nieuwe lading vinyl voor de eerste helft van de maand:

  • Bob DylanThe Best of the Cutting Edge 1965-1966: the Bootleg Series, Vol. 12
  • Ludovico EinaudiElements
  • Rudresh MahanthappaBird Calls
  • Simon and GarfunkelThe Complete Columbia Albums Collection
  • Max RichterThe Leftovers
  • Michael WollnyNachtfahrten
  • Erroll GarnerThe Complete Concert By The Sea

Vinyl

Tussen al dat filmkijken door (hoog tijd om dit hier nog eens te updaten trouwens –ik antidateer dat wel straks), luister ik bijna constant naar muziek. Ik koop niet echt veel meer –ik ben geabonneerd op één van die streamingdiensten. De constante in dat verhaal is Qobuz, met uitstapjes naar Google Play Music en Tidal.

Wat ik koop, is meestal vinyl, en vaak geconcentreerd in tijd. Zoals in de herfst –misschien hoop ik zo mijn migraine te bezweren (quod non). Het stond al op facebook, maar hierbij de oogst van deze maand:

  • Flying HorsemanNight Is Long
  • Imaginary FamilyHidden
  • I will, I swearStrings of Gold
  • Trixie WhitleyPorta Bohemica
  • Brad Mehldau10 Years Solo Live
  • Cécile McLorin SalvantFor One to Love
  • Hugh ColtmanShadows / Songs of Nat King Cole
  • Joanna NewsomDivers
  • 3 x Goldberg Variations: Glenn Gould 1955 / Glenn Gould 1981 / Alexandre Tharaud
  • Ólafur Arnalds & Nils FrahmLife Story / Love & Glory (single)
  • Nils FrahmSpaces
  • Nils FrahmJuno Reworked
  • DrifterFlow
  • Miles DavisLive in Europe 1967: The Bootleg Series Vol. 1
  • Miles DavisMiles at the Fillmore – Miles Davis 1970: The Bootleg Series Vol. 3

Binnenkort heb ik het nog wel eens over de handvol cd’s die ik toch heb ontvangen.

20151104_vinyl-001

20151104_vinyl-002

20151113_vinyl-001

Drie maal twee maal drie is een integrale Nuyts

Aan alles komt een eind… “Het is de laatste!”, ontdekte ik vorige week toen ik naar de aankondiging van de zesde etappe in de uitvoering van de pianosonates van Frank Nuyts ging kijken. Ergens in april 2012 was ik voor Gentblogt naar de persconferentie voor het komende seizoen 2012-2013 van De Bijloke getrokken. Een formaliteit, zo bleek achteraf, maar waar ik naast de aangekondigde jazz programmatie vooral het langdurig project rond Frank Nuyts onthield.

De Bijloke had het plan opgevat om de pianosonates van Nuyts integraal uit te voeren, gespreid over drie jaar, met telkens twee concerten van drie sonates (en een vierde aanvulling) per jaar. Van de 18 sonates waren er toen zelfs nog maar 15 gecomponeerd, en daarvan waren er nog maar 12 ooit al eens uitgevoerd. Voor elke sonate zou er bovendien steeds een andere pianist worden aangesproken. Ik was meteen helemaal weg van het project.

Samen met de zoon heb ik elke uitvoering bijgewoond (één keer heeft hij zich laten vervangen, omdat het concert vorig jaar tijdens de examens plaatsvond). Tot mijn verrassing bleek hij net zo gedreven als ikzelf. Hij was ‘slechts’ 12 toen de cyclus begon, en heeft, vermoed ik, al meer naar de opnames geluisterd dan ikzelf. Want, o ja, aan het einde van het concert werd telkens een cd meegegeven met daarop de opname van het vorige concert; de opname van het concert gisteren wordt naar huis opgestuurd.

20150225_nuyts02

De muziek van de sonates is bijzonder complex. Niet alleen vindt de ‘gewone’ luisteraar er soms amper houvast, het lijkt ook voor de pianist niet meteen een evidentie. Wij zaten graag schuin achter die pianist, met zicht op de handen én de partituur, en het was niet altijd een evidentie om zelfs dat mee te kunnen volgen. Niet dat ik van het blad had kunnen aflezen, maar de notenbrij vertoonde voldoende pieken en dalen en rusten –enfin, halve noten i.p.v. zestienden– om op die manier toch wat structuur te kunnen ontwaren.

Gisteren mochten Tae Yoshioka (Pianosonate nr. 11), Ivo De Laere (Pianosonate nr. 12) en Roland Peelman (Pianosonate nr. 18) de cyclus afluiten. Er was alweer een gigantisch verschil tussen de manier van uitvoeren voor de verschillende pianisten. De Laere speelde bijna romantisch zacht, Yoshioka heel afgemeten, maar uiteindelijk gaf ik de voorkeur aan de manier van spelen van Peelman. Toch voor het stuk van Nuyts. Peelman speelde ook de Chromatische Fantasie en Fuga (BWV 903) van Bach, en daar was ik niet meteen enthousiast over. Peelman bracht dat stuk bijna helemaal forte, met weinig dynamiek in het volume, en ik had het vermoeden dat hij liever op de toetsen van een orgel had geduwd dan op een piano had getokkeld. Edoch: wie ben ik om Peelman in twijfel te trekken. Bovendien ging het om Nuyts, en dat stuk was schitterend.

20150225_nuyts01

Opvallend in de sonates was de verscheidenheid, niet alleen gekleurd door de pianist die het stuk bracht, maar tevens de inhoudelijke veelheid waarmee Nuyts in zijn composities uitpakte. De stukken bevatten naast de (hedendaags) klassieke elementen ook telkens uitgebreide verwijzingen naar andere genres, van jazz en blues tot pop. Soms niet meer dan een korte rif, maar soms ook een verrassende hoeveelheid contrasterende lijnen in de linkerhand. (Ik heb een hele uitleg gekregen over het contrast tussen de ditonische toonladder waarin Nuyts graag componeert, en de hele-toonstoonladder en de chromatische toonladder, die ik u en mijzelf graag bespaar.)

Het was een heel avontuur voor iedereen, neem ik aan, en ik ben bijzonder blij dat ik het allemaal meegemaakt heb.

John Tavener (1944 – 2013)

John Tavener is overleden (!), lees ik bij Alex Ross. Ik zou niet kunnen zeggen hoeveel keer ik geluisterd heb naar The Protecting Veil. Tavener had het stuk geschreven op suggestie van cellist Steven Isserlis, die meteen de solo partij op zijn lijf geschreven kreeg. Enkel Isserlis kon de vereiste subtiliteit voor het werk bereiken, meende Tavener. Isserlis speelt die solo(‘s) op de meest bekende opname uit 1992. Het album werd een gigantisch succes, en ik werd meteen fan (ik had het er eerder al over).

Op YouTube vond ik niet meteen een representatieve opname terug, maar Alex Ross had de Two Hymns to the Mother of God:

Taveners eerste oratorium, The Whale, werd trouwens gereleast op het Apple label van The Beatles in 1968.

Tavener is net geen 70 geworden, de voorbereidingen voor het grote feestjaar waren al getroffen, en in het BBC Music magazine prijkt hij op de cover van het pas verschenen decembernummer. Hij had een groot deel van zijn leven af te rekenen met hartproblemen.

Zie ook de BBC Obituary: Sir John Tavener.

Albums 2013 (IV)

Hm. Als de stapels zo hoog worden, dan wordt het dringend tijd voor een update. Ik heb zelfs wat populaire muziek in huis gehaald.

  1. Colin Stetson & Mats Gustafsson / Stones
  2. Miles Davis Quintet / Live In Europe 1969 The Bootleg Series Vol. 2
    Het geluid is niet altijd je dat, maar de muziek is goddelijk.
  3. Carla Bruni / Little French Songs
  4. Matthew E. White / Big Inner
  5. Trixie Whitley / Fourth Corner
    Genoten van de het soundcheck-concert in de Handelsbeurs een tijdje geleden, en nu mogen we watertandend uitkijken naar het concert op het Gent Jazz Festival.
  6. Phosphorescent / Muchacho
  7. Daughter / If You Leave
    Ik had het in mijn streamer gestoken, en Henri vond het mooi klinken. Veel meer heb ik niet nodig om een plaat in huis te halen.

Nieuw luistervoer

  1. John Hollenbeck / Songs I Like A Lot
    De man achter het heerlijke Claudia Quintet.
  2. Rudresh Mahanthappa / Gamak
  3. Chris Potter / The Sirens
  4. Wayne Shorter Quartet / Without A Net
  5. Banjax / Osa
  6. Charles Lloyd & Jason Moran / Hagar’s Song
    Bijzonder goede plaat: aanrader!
  7. Jan Lundgren / Man In The Fog
    Ontdekking.
  8. Paolo Fresu Devil Quartet / Desertico
  9. Joe Lovano Us Five / Cross Culture
  10. I’ve Been Ringing You / Dave King
    Den drummer van The Bad Plus.
  11. Jon Irabagon, Mike Pride, Mick Barr / I Don’t Hear Nothing But the Blues – Volume 2: Appalachian Haze
  12. Jon Irabagon’s Outright / Unhinged
    Irabagon is de kerel achter MOPDTK (Mostly Other People Do The Killing), en speelt in tig groepen in tig verschillende stijlen. Altijd boeiend.
  13. Sara Serpa & Ran Blake / Aurora
    Ontdekt via Tony Verstraete van Instantjazz.
  14. Ingebrigt Haker Flaten New York Quartet / Now Is
  15. Bill Carrothers / Castaways
  16. Eric Revis / Parallax

(vorige lijst)

Vilde Frang

De Miry Zaal van het Gentse Conservatorium

De Miry Zaal van het Gentse Conservatorium (in de Hoogpoort) is een bijzonder aangename zaal met een goede akoestiek, waar ik eigenlijk veel meer concerten zou willen beluisteren. Eind vorig jaar stond Isabelle Faust er met Alexander Melnikov, maar dat heb ik helaas gemist. Gisteren was ik er echter wel, voor Vilde Frang & Michael Lifits.

Vilde Frang & Michael LifitsVilde Frang volg ik al sinds haar Prokofiev & Sibelius album. Lifits speelde mee op het Bartok/Strauss/Grieg album, en vorig jaar was er die prachtige Nielsen interpretatie.

Gisteren speelden ze Mendelssohn-Bartholdy (Sonate Nr 3) en Lutoslawski (Partita uit 1984), na de pauze gevolgd door een warme Brahms (drie Hongaarse Dansen) en de ijverig geadverteerde Beethoven (Sonate Op. 12 Nr 3). Er zaten redelijk wat invloeden van Anne-Sophie Mutter in de vertolking, wat ervoor zorgde dat die Brahms bijvoorbeeld wel warm was, maar niet melig-romantisch werd.

Dit speelde ze helaas niet (al was de Lutoslwaski een goed alternatief):

Volgende keer in de Miry Zaal: Bach & Telemann door het Sophie Gent Ensemble.