festival

Geen Jazz Middelheim zonder Toots, schreven we gisteren nog, maar die conditie geldt blijkbaar net zozeer voor Bert Joris. Maar liefst 20 keer heeft de trompettist er al op het podium gestaan. Op de slotdag stond hij er met het “kwartet waarmee hij eigenlijk heel graag meer zou optreden”, om een staalkaart van zijn kunnen te geven. Het park en de tent liepen op dat vroege middaguur al aardig vol, en na afloop mochten de muzikanten een verdiend applaus in ontvangst nemen.

Het Jason Moran trio bracht Bill Frisell mee, de ‘bijna-Belg’ die op Gent Jazz niet geheel tot zijn recht kwam bij McCoy Tyner, maar hier duidelijk perfect op zijn plaats zat. Wij zijn al langer fan –zowel van Moran als van Frisell– al waren we niet overtuigd van de meerwaarde van dit nieuwe repertoire. Er zat weliswaar een duidelijke visie achter, maar dan wel één die we herkennen uit de laten jaren 80 tot midden jaren 90. Niettemin heerlijk om zulk een muzikanten aan het werk te mogen zien.

Maar dan was er Charlie Haden, in duo met Kenny Barron (niet te verwarren met drummer Joey Baron). In duo (dus hij kon zich niet achter de drummer verstoppen of helemaal achteraan in het duister op het podium gaan staan), én gedrapeerd door een behoorlijke hoeveelheid licht. Dat levert foto’s op waarop niet alleen zijn gelaat maar zelfs zijn gezonnebrilde ogen zichtbaar zijn.

En al had de muziek bijna het ganse festival net een ietsje te luid gestaan, dan werd de volumeknop –terecht– naar links gedraaid voor een zo intiem moglijke sfeer. “Dames, zou u het volume wat kunnen dimmen”, vloekte de juffrouw die voor ons op de grond, ver buiten de tent, een boek aan het lezen was. “Ik zou graag wat van de muziek genieten.” Misschien moet ik mijn haar toch wat knippen of mijn baard iets laten groeien.

In de tent was de muziek perfect beluisterbaar, en werd ze –tot (gespeelde?) verrassing van Haden– zeer gesmaakt. “You have great ears!“, bracht hij verrukt uit. “Wouldn’t it be great if everybody was like you and had such ears. Just how many problems could be solved by such wonderful ears.” Wij pinkten net geen traantje weg.

En tot slot was er David Murray. In 2006 stond hij nog in rugby shirt op Gent Jazz (toen nog Blue Note Records Festival), en twee jaar daarvoor op Middelheim. Gisteren bracht hij Nat King Cole op zijn Spaans, en werd daardoor gesteund door een latinband én het strijkersensemble van deFilharmonie. Niet aleen een hele mond-, maar ook een podiumvol. Met nog steeds die gretig lange solo’s op zijn tenorsax, waarop hij trillend en grommend het ganse register afgaat.

Het was een prachtweekend. (En u kan groten delen herbeleven op de Jazz Middelheim site!)

Jazz Middelheim van 13 t.e.m. 16 augustus, Park den Brandt, Antwerpen.

Dag 3 was de beste dag dusver. Ik verwacht van vandaag nog meer, hopelijk worden de verwachtingen ingelost.

Eddie Henderson met The Cookers. Was eerst arts, maar vond alsnog zijn roeping als jazzmuzikant (er is nog hoop voor Tessa –just kidding, baby).

Enrico Rava. Nee maar, ik kan niet geloven dat ik zo lang heb moeten wachten om die man eindelijk eens live te zien.

De ontdekking van Middelheim 2009: Rudresh Mahanthappa. Zijn cd met MSG –het trio waarin hij gisteren speelde– verschijnt pas in januari volgend jaar. De man had evenwel een hoop andere cd’s mee, die hij verkocht voor 15 euro per exemplaar. Wat niet naar ieders zin was, want al gauw kwam de standhouder van het cdkraam van zijn oren maken dat hij zijn cd’s onder de prijs verkocht (in dat kraam stonden ze namelijk een heftige 20 euro geprijsd). Bij amazon (uk) zijn ze nog goedkoper!

En er is geen Middelheim zonder Toots natuurlijk!

Jazz Middelheim van 13 t.e.m. 16 augustus, Park den Brandt, Antwerpen.

…ziet eruit gelijk Nick Cave in zijn jonge jaren (dixit Mina).

…poogt in de televisiecamera te kruipen.

…speelt fotograaf.

…(ik ben blij dat het mijn camera niet was)

…speelt met de fotograaf (niet de eigenaar van de camera overigens; dag Cees).

Hij kan misschien niet echt goed zingen, maar dit is wel entertainment. Zonder enige moeite wist hij de ganse tent op zijn hand te krijgen. Hij was ook de eerste artiest die de fotografen niet negeerde of als vuilnis behandelde (“Grmpf. I want a 10-15 feet wegde on the frontstage that needs to be clear of photographers“, horen wij Lou Reed in gedachten grommelen), en door het schalkse spelletje met de camera toch opnieuw het publiek ook mee kreeg.

Deze man zou zwaar scoren op de Gentse Feesten! (Maar niet op Jazz in ‘t Park aub.)

Jazz Middelheim van 13 t.e.m. 16 augustus, Park den Brandt, Antwerpen.