Bijna had ik geschreven ‘appaus‘, en dat heeft iets met comedy te maken, maar verder ben ik niet geheel op de hoogte van de referentie. “Waarom vraagt ge niet eerst wat iets wil zeggen, voor ge het gebruikt”, durf ik Henri wel eens onderwijzen. (Een veel te lange inleiding, ik weet het.)
Edoch, het applaus –met ‘l’, een beetje gelijk All that jazz met en zonder vraagteken– is er niet luider of zachter om.
Applaus, voor Het Project. Op Gentblogt gonst het dezer dagen (nog) meer dan anders, en het lijkt het internet wel heel alleen te vullen (toch in de regio Gent). Mijn borst zwelt (nog goed dat ik geen vrouw ben of ik was zwanger) en de krop in de keel belemmert mij het ademen. Tranen wellen in mijn ogen van contentement en trots als ik zie wat er daar weer allemaal roert.
Applaus, voor de elfendertig vrijwilligers die constant op pad zijn door Gent, en in onaflatende stroom Het Project van inhoud voorzien. “Ge kunt geen scheet laten, of iemand van Gentblogt heeft ze vastgelegd”, zo kwam mij gisteren ter ore toen ik eigenlijk voor de eerste keer (dat half uur Jong Jazz Talent van zondag niet meegeteld) op de Gentse Feesten rondliep. Applaus en dank, Gentblogt was niets zonder u.
Applaus, en de drums klinken zwaarder en een tel of drie sneller, applaus voor Michel, die op zijn eentje een 24/24 service voorziet voor Het Project. Van planning tot fotoverwerking tot eindredactie; de anders zo virtuele redactie die Gentblogt draaiende houdt heeft tijdens de Gentse Feesten een (tijdelijk) IRL adres. (Wij denken stiekem dat hij eigenlijk de eerste geheel bionische mens is.)
Applaus, want u bent allemaal weer eens fantastischer dan u ooit voor mogelijk had gehouden.
