Deze foto is van een object uit het Design Museum. Ik weet niet of het bedoeld was als tentoonstellingsobject (er was geen uitleg bij), maar het leek mij heel grappig.
Leica M6TTL, summicron 50mm/f?.?, Kodak T400CN
Vandaag vrijaf. Maar wel veel gedaan.
1. De auto binnengebracht voor klein onderhoud. Ter plekke gewacht tot hij weer klaar was, en ondertussen een vijftigtal bladzijden gelezen.
2. Samen met Tessa naar ’t stad (ze had ook een dag vrij gepakt –en maandag ook), gazet gekocht en wat tijdschiften, en een lait russe gedronken bij Bloch. Tessa met DM, ik met DS, en dan tegen elkaar over de gruwelen van Madrid berichten. Fuck.
3. Naar Verstraeten, de Leica D2 gaan bewonderen. ‘k Was blij dat ik niet zoveel geld had, want hoewel elke vezel logica in mijn lijf wéét dat het geen goede aankoop zou zijn, schreeuwde zowat al de rest het uit: “koop het ding. Koop het dan toch. Je weet dat je het wilt.”. *zucht* Zoals ik tegen Verstraeten al zei: ’t moet toch leuk zijn om rijk te zijn.
4. Naar de Fnac. Jaja. Daar kan ik nooit aan weerstaan.
5. Naar Disport (zo heet die sportwinkel toch, in de Zonnestraat), maar niet gevonden wat we zochten.
6. Gezien dat het berichtje “gesloten wegens verbouwingen” weg was aan de Handelsbeurs. Binnen gegaan, de nieuwe uitbater gesproken (dezelfde van Het Foyer boven ’t NTG), en gereserveerd voor morgenmiddag.
7. Naar Swaenepoel, in de Donkersteeg, vlees gaan bestellen voor het dineetje van zondag.
8. Naar Tierentyn, mosterd gaan kopen (voor een collega op ’t werk), laurierblaren en onze-lieve-vrouw-bedstro.
9. Gaan eten bij Marco Polo – Trattorio – la cucina traditionale in de Serpentstraat. Zelfgemaakte pasta. Écht zelfgemaakte pasta. Met veel verse kruiden. Niet te missen! Doen.
10. Pralines gekocht bij Van Hoorebeke (Sint-Baafsplein).
11. Rap eens rondgeneusd bij De Slegte. Rap weer buiten gegaan, of we hadden daar de rest van de dag doorgebracht.
12. Moisturizing cremes en andere fancy productjeuuuuns bij Paris-XL (Veldstraat).
13. Groenten en fruit voor zondag (!) bij Fructus.
14. Witte wijn en Cremant d’Alsace bij Collin.
15. Terug naar huis, en Henri gaan afhalen van school.
16. Naar Decathlon in Roeselare om een stootzak (zo’n langwerpige bokszak) voor op zolder, met bijbehorende handschoenen.
17. Frieten gaan halen bij de gouden saté aan ’t Sint-Pietersplein.
18. Henri in bed gestoken.
Meer moet dat niet zijn.
De digitale M is er. De Epson Rangefinder Digital Camera R-D1 aangekondigd op de PMA was geen vaporware. Ik was al vergeten dat het vandaag de 11e maart was, en dat Epson beloofd had op die datum meer informatie te verstrekken.
* Epson press release
* photographyblog
* dpreview
* digitalcamera.jp (in ’t japansch)
* pc watch (ook in ’t japansch)
Via het Leica forum een aantal vertalingen voor de specs verkregen: 6.1 megapixel APS formaat, Leica M-mount compatibel, 12bit RAW data and JPEG, SD Memory (niks gezien over een mogelijke memory buffer). Beschikbaar vanaf deze zomer.
Maar de prijs: 300.000 Yen (+/- 2.220 EUR). Ik denk dat ik nog maar wat langer de kat uit de boom ga kijken. Pfff.
In De Morgen: Draadloos internet zo lek als een zeef
.
Blijkbaar vinden bedrijven het niet nodig hun draadloos netwerk te beveiligen, en particulieren al evenmin:
Ook particulieren met een draadloos netwerk passen het best op hun tellen. Onlangs viel een ploeg van de FCCU, zwaaiend met een huiszoekingsbevel, om 5 uur s ochtends binnen bij een man in Gent.
De cyberpolitie had in de smiezen dat zijn ip-adres (de cijfercode die de klant van zijn internetprovider krijgt) kinderporno doorsluisde.
Beirens: “Het was een heel gedoe. Zijn vrouw werd hysterisch. Maar wat bleek: de man was onschuldig. Er was geen porno te vinden op zijn computers. Het was de buurman die heimelijk het draadloze netwerk gebruikte.”
Woehahaha. Erm. Sorry. De arme man.
Mijn buurman heb ik er een tijd geleden ook op moeten wijzen dat zijn draadloos netwerkje zo lek als een zeef was. Op een dag heb ik gewoon de naam van zijn machine gewijzigd, en ben hem dan gaan uitleggen waar het gevaar zat. En neen, ik heb niet eerst emmers porno langs zíjn internet verbinding binnengehaald.
In mijn (vroege) jeugd waren er twee ophefmakende Belgische processen: de affaire Jepsers en De Cramer, en de zaak Horion en Feneulle. Beide drama’s speelden zich af in en rond Gent.
‘Men’ heeft mij altijd verteld dat De Cramer een huis had dicht waar wij destijds woonden (Lochristi), waar er overal goud rondslingerde, en de vrouwen halfnaakt in de tuin paradeerden (jaja, de roddels van de tijd).
De moord op het gezin Steyaert gebeurde in St-Amandsberg (een autohandel, ik geloof dat er nog steeds Autohandel Steyaert op het huis staat), en daar passeerden wij dagelijks voorbij op weg naar school.
Vanavond is de uitzending Histories op Canvas getiteld Een rechter voor de rechter, en het gaat over, u raadt het al: het proces Jespers. Hopelijk vergeet ik niet te kijken, of word ik niet door iets anders afgeleid (Broken Arrow op Kanaal2 bvb). En anders herlees ik Geeraerts’ De Zaak Jespers nog maar eens.
Het proces Jespers (1977-1978) was een van de meest spraakmakende gerechtszaken in dit land. Een onderzoeksrechter stond terecht voor het hof van assisen in Gent op beschuldiging van moord, moordpoging en diefstal. Jespers zou zijn vrouw hebben omgebracht om een nieuw leven te beginnen met zijn minnares Ghislaine Clyncke. Die beschuldigingen waren vooral gebaseerd op de verklaringen van Luc De Cramer, een man met een reputatie van onverbeterlijke fantast. De zaak hield het land maandenlang in de ban. Het proces duurde ruim twee maanden. Jespers werd vrijgesproken voor moord maar kreeg 20 jaar opsluiting voor moordpoging. De volledige waarheid is wellicht nooit aan het licht gekomen. Deze documentaire reconstrueert het verhaal aan de hand van uniek archiefmateriaal en brengt een aantal nieuwe getuigenissen. (bron: canvas)
Behoorlijk relevante uitzending, me dunkt.
(BTW ook volgende week lijkt interessant: dan gaat het over de ontvoering van VDB)
Op weg naar, en tijdens de nocturne van vorige vrijdag, kon ik het niet laten toch minstens een paar foto’s te nemen. Gisteren eindelijk wat tijd gemaakt om er een aantal in te scannen, en dit is het resultaat.
Korenlei en Graslei: Ghent by Night.
In het Design Museum: stranger than fiction.
Mijn favoriet in het Design Museum: vaas in kooi.
Opposites attract: de bananenzetel en een ijzeren gesternte.
(De tentoonstelling: 100 jaar – 100 mensen – 100 objecten is ondertussen afgelopen. Maar het loont steeds de moeite in het Design Museum binnen te springen.)
Ze zijn er weer hoor: McDonaldís op dieet
. Ofte, hoe schuif ik de schuld op een ander af.
Vooral in de VS en Groot-BrittanniÎ maar nu ook in Europa wordt de voedingsindustrie met de vinger gewezen vanwege het toenemende aantal gevallen van overgewicht. Met de hele operatie komt McDonaldís ook tegemoet aan de aanzwellende kritiek van sommige ge zondheidsorganisaties. In de VS werden al processen tegen McDonaldís aangespannen door mensen die beweerden dat de keten verantwoordelijk is voor hun overgewicht. (bron: DM 10-maa-2004)
Juist. Elke avond staan ze daar weer, de mensen van McDonald’s. Ze zijn altijd met vier, meestal mannen, soms is er een vrouw bij. Maar telkens is het hetzelfde scenario: “eet!”. Weigeren heeft geen zin. Echt niet, geloof mij, ik heb het geprobeerd.
De grootste van de vier nam me in een dubbele nelson, en een tweede kneep mijn neus dicht. De derde duwde de frieten mijn strot door, terwijl de vierde voor hem het doosje aanreikte, en de rest van het Big Mac Menu binnen handbereik hield. De eerste keer dat ik weigerde dreigden ze er zelfs mee de hamburger met een stok naar binnen te schuiven –zoals bij de ganzen.
Maar anders zijn ze best vriendelijk. Zolang ik maar eet.
En vriendelijk is al meer dan wat ik te verwachten heb van de tabaksfabrikant, of de brouwer, of de wijnhandelaar. Je reinste mafia. En dan heb ik het nog niet over mijn dealer gehad. “Dat geld, dat is er maar voor de show,” wist hij me onlangs nog te vertellen. “Maar spuiten man, dat ga je sowieso doen.”
Een dezer dagen doe ik ze nog allemaal eens een proces aan.
Overzicht van de pers.
Een kleine vingeroefening. We zouden iets gelijkaardigs willen opzetten op het werk, en ik neem even (een stukje van) mijn dagelijkse internetroute als proefkonijn. (Geen nood, ik ga er geen gewoonte van maken.)
_ Frédéric (aka druppels) heeft groot gelijk: over de prioriteiten van de Vlaamse media in het proces Dutroux.
_ Geen geld voor betaalterminals voor inning verkeersboetes
Minister van Mobiliteit Anciaux zei vorige week nog dat 800 mobiele betaalterminals op zeer korte termijn worden geleverd. Maar volgens financiën lopen er verkennende gesprekken met Banksys maar is er nog geen bestelling geplaatst. Volgens de producent van betaalterminals had de bestelling een jaar geleden al geplaatst moeten worden.
_ Om een pc te maken zijn minstens 240 kilo fossiele brandstof, 22 kilo chemicaliën en 1,5 ton water nodig (DM 9/04/2004)
Om een pc te maken is ongeveer tien keer het gewicht van het toestel nodig aan chemische producten en fossiele brandstoffen. Computers worden ook vrij snel afgedankt, wat leidt tot een gigantische en vooral erg gevaarlijke afvalberg. Dat staat te lezen in een alarmerend rapport van de Verenigde Naties.
Tot zover.
Het is een fase. Dat maak ik mezelf altijd wijs als ik teveel op dergelijke dingen zit te broeden. Het mislukt steevast natuurlijk. (Jezelf ergens van overtuigen als je 13 jaar door de Jezuïeten bent opgevoed is niet vanzelfsprekend. Alles in vraag stellen, alles aanvechten, over alles kan gediscussieerd worden.)
Maar ik wijk –alweer– af.
Uit het oog. Tijdens de winter heb ik nog wel eens de neiging om mijn fotoarchief door te nemen. Hopen mensen passeren dan de revue. En ik ben altijd blij om die ene constante terug te vinden. (Erm, wel, twee constantes ondertussen.)
Wij gaan in elk geval op de (ondertussen dubbele) uitnodiging in. Ik laat nog iets weten vóór de deadline.
Tsja. Het ding is bij mij nog maar zelden gecrashed. Ik ging bijna schrijven nooit, maar dat is geen waar. Maar dus echt wel zelden, en het staat hier open (zonder relaunch) van 7 uur ’s ochtends tot 16u ’s avonds.
Zelden, in mijn geval, betekent max 1 keer per maand, en dan nooit op een computer-vastlopende manier (MSIE daarentegen –als wordt dat onding bijna nooit meer dan 1 keer per week gestart).
Misschien ligt het aan de OS versie (win2k version 5.0 build 2195: service pack 4), of nog aan het feit dat ik geen enkele risico plugin of extension heb geïstalleerd, zoals die toolbar (wel Flash bvb). Ik heb wel een andere theme, en o ja, Java staat af (client side Java = de bron van alle veel kwaad).
Op OS X gebruik ik het bijna niet: veel te traag; evenmin Mozilla als ik het kan helpen, en (alweer) zeker geen MSIE. 99% Safari, 0,5% Netscape (voor KBC on-line) en 0,5% Camino (want Safari blijft cache-problemen hebben).
Zoals de titel het zegt: YMMV (evenals uw settings).