Tag Archives: jazz

Newport Jazz Festival 2013 (iv)

Er zijn drie podia op het Newport Jazz Festival.

Quad Stage

20130804_newport03

Hier speelt vaak de iets progressievere of experimentelere muziek: Mary Halvorson of Robert Glasper bijvoorbeeld, maar net zo goed Hiromi en Gregory Porter.

Harbor Stage

20130804_newport05

Traditioneel geïnspireerde jazz, van spring in ‘t veld Jon Batiste, de Ray Anderson Pocket Brass Band, Bill Charlap, maar toch ook weer iets zoals het twee uur durende concert van de Steve Coleman Projects: Five Elements, Talea Ensemble and Duo with David Bryant

Fort Stage

20130804_newport06

De headliners: Joshua Redman, Chick Corea, Wayne Shorter, Esperanza Spalding en Marcus Miller.

20130804_newport04

Dat hierboven? Dat is de perstent.

Newport Jazz Festival 2013 (iii)

De tweede festivaldag (de eerste van de twee volle dagen) zit erop. Blij dat ik gezien heb: Ray Anderson Pocket Brass Band; Bill Charlap with special guests Bob Wilber and Anat Cohen; Wayne Shorter’s 80th Birthday Celebration; Esperanza Spalding Radio Music Society; Gregory Porter; Lew Tabackin Quartet; en een verrassende Marcus Miller.

20130803_newport07

Er zijn precies wat meer fotografen dan in Gent. Ze krijgen wat meer ruimte (bijna gelijk in Middelheim in vervlogen dagen), maar het podium is ook veel hoger. (Links onderaan staat daar trouwens Jos Knaepen!)

20130803_newport08

Rond 16 u. kwam de zon er einderlijk ook door.

Newport Jazz Festival 2013 (i)

Vanochtend (of was het gisterenochtend, een mens is niet meer met de tijd mee als hij door een paar tijdzones vliegt), vertrokken wij fris en monter op een ongoddelijk vroeg uur (opstaan on 5.30 u. is ongoddelijk, jawel), naar de luchthaven. Er was tijd voor een vluchtig ontbijt in de lokale Starbucks, en dan ging het in ijltempo naar Londen.

Jos Bertrand

En hoewel ik al veel dat kanaal met het vliegtuig heb overgestoken, is het de eerste keer dat het mij opviel hoe klein dat stukje water tussen het Europese vasteland en het Verenigd Eiland wel is. Daar links op de foto ligt Frankrijk, vermoed ik, en daar rechts vinden we reeds de White Cliffs of Dover.

Mainland vs island

In Londen was er nog tijd voor een vluchtige snack in het restaurant van Gordon Ramsey, waarna we op ons gemak naar onze gate stapten. Het is daar een uur vroeger dan bij ons, dus we hadden overschot van tijd. Meer zelfs, er stond nog niemand bij onze gate, behalve een paar giechelende baliejuffrouwen. We zijn veel te vroeg, dacht het gezelschap.

“Hold on,” eiste echter één van de juffrouwen, toen ik op haar toe stapte, “I hope you don’t think you’re still getting on this flight, do you?” Ze waren niet echt vriendelijk, die juffrouwen, toen we hen beleefd vroegen of het echt niet mogelijk was dat we nog op het vliegtuig stapten. We zagen het ding immers nog staan, met boarding slurf geconnecteerd en al. “The doors are closed, you’re not getting on, go back to building A, and that’s final.” Nee, ze waren niet echt vriendelijk. Of behulpzaam.

Herboek mij aub Op tijd aan de gate

In building A boekte men ons echter in geen tellen om, een vier uur later –nadat we ook hadden geluncht bij Gorden Ramsey, en ruim op voorhand aan de gate hadden postgevat– zaten we op de bovenverdieping van een Boeing 747. Voetjes in de lucht, menukaart in de hand: Newport, here we come.