Newport 2014

Naar (ondertussen bijna) jaarlijkse gewoonte, trok ik eind juli naar Newport, om er het gelijknamige jazzfestival mee te maken. Het weekend ervoor vond het folkfestival plaats, waarvan men steeds vertelt dat er op de hoofden kan gelopen worden. Voor het jazzfestival is dat wel iets anders, zelfs voor deze verjaardagseditie (60 kaarsjes, hoera!). Daar tegenover staat dan wel weer dat het publiek, zoals dat wel meer het geval is in de jazzniche, heel erg als die hard kan omschreven. Dat kan je wel stellen natuurlijk, als de massa die voor de Fort Stage (het hoofdpodium) heeft plaatsgevat, nauwelijks verpinkt tijdens de hevige regenval die het festival dit jaar mocht ondervinden.

20140730-0806_newport07

Het programma besloeg dit jaar drie volle dagen, inclusief een aantal exclusievere concertmomenten ’s avonds. De eerste festivaldag heb ik volledig aan mij moeten laten voorbij gaan, ik ben ’s ochtends opgestaan met migraine –iets wat mij aldaar nog niet was overkomen. Die vrijdag was nochtans een bijzonder interessante dag, met o.m. John Zorn’s Masada Marathon (die trouwens werd aangekondigd door Bertrand Flamang, de organisator van de Gent Jazz en Jazz Middelheim festivals). Verschrikkelijk jammer ook dat ik Rudresh Mahanthappa’s Charlie Parker Project gemist heb, en Mostly Other People Do The Killing. De volgende dagen heb ik gelukkig wel volledig kunnen meemaken. Zaterdagavond was er trouwens het Foundation Gala, dat altijd plaats vindt in één van de gigantische mansion langs de kustlijn. Met een aantal verrassingsoptredens, van o.a. een hele resem jazz artiesten, maar ook The Milk Carton Kids (die heel erg zoals Simon & Garfunkel klinken). En Bill Cosby kwam een paar grappen vertellen –de man blijft bijzonder ad rem. Hij werd naar het podium geleid, want hij ziet niet zo heel erg goed meer.

Ik spaar u het verhaal over netwerking, sympathieke artiesten, mede-festivalorganisatoren en agenten, en schuif meteen door naar de ontspanning.

20140730-0806_newport10

20140730-0806_newport01

Zoals steeds hadden we een bescheiden wagen gehuurd, een Kia. (De K900, 5 liter V8 met 420 pk, full option, maar hey, het was een Kia.)

20140730-0806_newport02

De eerste dag (de dag voor het festival) was het trouwens schitterend weer. Deze surfers troffen we aan tijdens de (voor mij toch) traditionele cliff walk.

20140730-0806_newport04

We, dat zijn Bertrand en ik dus.

20140730-0806_newport03

20140730-0806_newport05

20140730-0806_newport06

Maar tijdens het festival regende het. Heel hard, somtijds. En daarna was het weer schitterend weer.

20140730-0806_newport08

20140730-0806_newport09

20140730-0806_newport11

20140730-0806_newport12

Newport Jazz Festival 2013 (iv)

Er zijn drie podia op het Newport Jazz Festival.

Quad Stage

20130804_newport03

Hier speelt vaak de iets progressievere of experimentelere muziek: Mary Halvorson of Robert Glasper bijvoorbeeld, maar net zo goed Hiromi en Gregory Porter.

Harbor Stage

20130804_newport05

Traditioneel geïnspireerde jazz, van spring in ’t veld Jon Batiste, de Ray Anderson Pocket Brass Band, Bill Charlap, maar toch ook weer iets zoals het twee uur durende concert van de Steve Coleman Projects: Five Elements, Talea Ensemble and Duo with David Bryant

Fort Stage

20130804_newport06

De headliners: Joshua Redman, Chick Corea, Wayne Shorter, Esperanza Spalding en Marcus Miller.

20130804_newport04

Dat hierboven? Dat is de perstent.

Newport Jazz Festival 2013 (iii)

De tweede festivaldag (de eerste van de twee volle dagen) zit erop. Blij dat ik gezien heb: Ray Anderson Pocket Brass Band; Bill Charlap with special guests Bob Wilber and Anat Cohen; Wayne Shorter’s 80th Birthday Celebration; Esperanza Spalding Radio Music Society; Gregory Porter; Lew Tabackin Quartet; en een verrassende Marcus Miller.

20130803_newport07

Er zijn precies wat meer fotografen dan in Gent. Ze krijgen wat meer ruimte (bijna gelijk in Middelheim in vervlogen dagen), maar het podium is ook veel hoger. (Links onderaan staat daar trouwens Jos Knaepen!)

20130803_newport08

Rond 16 u. kwam de zon er einderlijk ook door.

Newport Jazz Festival 2013 (i)

Vanochtend (of was het gisterenochtend, een mens is niet meer met de tijd mee als hij door een paar tijdzones vliegt), vertrokken wij fris en monter op een ongoddelijk vroeg uur (opstaan on 5.30 u. is ongoddelijk, jawel), naar de luchthaven. Er was tijd voor een vluchtig ontbijt in de lokale Starbucks, en dan ging het in ijltempo naar Londen.

Jos Bertrand

En hoewel ik al veel dat kanaal met het vliegtuig heb overgestoken, is het de eerste keer dat het mij opviel hoe klein dat stukje water tussen het Europese vasteland en het Verenigd Eiland wel is. Daar links op de foto ligt Frankrijk, vermoed ik, en daar rechts vinden we reeds de White Cliffs of Dover.

Mainland vs island

In Londen was er nog tijd voor een vluchtige snack in het restaurant van Gordon Ramsey, waarna we op ons gemak naar onze gate stapten. Het is daar een uur vroeger dan bij ons, dus we hadden overschot van tijd. Meer zelfs, er stond nog niemand bij onze gate, behalve een paar giechelende baliejuffrouwen. We zijn veel te vroeg, dacht het gezelschap.

“Hold on,” eiste echter één van de juffrouwen, toen ik op haar toe stapte, “I hope you don’t think you’re still getting on this flight, do you?” Ze waren niet echt vriendelijk, die juffrouwen, toen we hen beleefd vroegen of het echt niet mogelijk was dat we nog op het vliegtuig stapten. We zagen het ding immers nog staan, met boarding slurf geconnecteerd en al. “The doors are closed, you’re not getting on, go back to building A, and that’s final.” Nee, ze waren niet echt vriendelijk. Of behulpzaam.

Herboek mij aub Op tijd aan de gate

In building A boekte men ons echter in geen tellen om, een vier uur later –nadat we ook hadden geluncht bij Gorden Ramsey, en ruim op voorhand aan de gate hadden postgevat– zaten we op de bovenverdieping van een Boeing 747. Voetjes in de lucht, menukaart in de hand: Newport, here we come.