Vakantie is zalig, en nietsdoen staat open voor interpretatie. Vandaag een beetje op ’t gemak wat isolatie gelegd, morgen misschien naar ’t stad, naar de fnac, misschien nog een beetje isolatie leggen, de zolder opmeten, de maten doorgeven aan de aannemer zodat hij de ons de nodige plankskens etc kan bezorgen, en nog wat browsen op zoek naar de perfecte CD-speler (nog steeds Opera Audio Reference CD – 2.2) en versterker (Thule Audio Spirit IA150B of Vincent SV-236 of SV-238). (Jaja, het is een obsessie aan het worden.)
Auteur: bruno
audio
De finale beslissing nadert. Met 99% wordt het een combinatie van Thule Audio Spirit IA150B als versterker, en Opera audio Reference CD – 2.2 als bron (cd-speler).
Vreselijk getwijfeld tussen vanalles en nog wat, maar uiteindelijk (bijna) gekozen voor niet vanzelfsprekende aparatuur. Primare en Naim staan nog steeds hoog op het lijstje, en als ik ooit richting home cinema ga, komt er waarschijnlijk iets genre parasound halo en/of rotel, maar voorlopig vind ik niks beters (en betaalbaars) om muzikaliteit te benaderen (><geluid en/of beeld voor filmgeweld).
The joy of choice. (Zolang ik maar niet meer bij Bohes moet komen; die zaak komt nog steeds haar imago van 13 jaar geleden na.)
BTW vergeet boekskens zoals What HiFi en HiFi Choice: uiterst Brits, en zeer mainstream. Veel beter ben je dan af met het overzicht uit (het Franse) Diapason. Combineer dan verder (maar los daarvan) Diapason met Gramophone en BBC Music, en je krijgt een behoorlijk (maandelijks) overzicht van wat er reilt en zeilt de klassieke muziek. Ugh, en kijk ook op het internet natuurlijk. Of zoiets. Je kan geen bronnen genoeg hebben, zou Prof. Walter Prevenier kunnen gezegd hebben.
van wacht
Een knisperende open haard, een glas crémant, gedroogde cranberries, de cello suites van Bach (versie van Pieter Wispelwey), en een goed boek. Den dezen is van thuiswacht bij en zieke Henri, maar kan zich ergere dingen voorstellen.
Wel verschrikkelijk jammer dat Henri en ik het jaarlijkse kerstdiner bij moemoe missen. We hebben Tessa min of meer verplicht te gaan, want het heeft geen zin dat we allemaal thuisblijven.
Kerstdiner bij moemoe (de moeder van Tessa’s moeder) zijn de traditionele schotels, briefjes maken en daarna briefjes trekken om de cadeaus te verdelen, en algemeen gezelligheid troef. Ik kijk al uit naar volgend jaar.
verjaardagsdiner
6 gangen, al waren het er oorspronkelijk 7. Van de laatste gang heb ik afgezien, omdat twee dessereten teveel van het goede waren. Geen crème brulée deze keer.
1. Salade van kenya-boontjes en tomaat tartaar
De helft half-gedroogde tomaten, de helft verse tomaten. De halfgedroogde tomaten bekom je door de tomaten in parten te verdelen, te ontpitten, en vervolgens een uurtje of twee in de oven te laten rijpen op max. 125 graden. De tomaten moeten nog een beetje vochtig voelen als je ze uit de oven haalt.
De kenya-bootjes worden geblancheerd (4-6 minuten, bijtgaar) en onmiddelijk afgekoeld. Schik op het bord, vergezeld van een lichte roomsaus.
2. Rauwe croque
We hebben geen toaster meer, dus dan heb ik maar (oester)brood gegrild in de oven (lang niet slecht). Op het brood eerst een laag in de lengte fijn gesneden witloof, daarop corsicaanse ham, daarop –alweer in de lengte fijn gesneden– rauwe courgette (haaks op het witloof), besprenkelen met een vinaigrette (azijn, notenolie, olijfolie, pijpajuin, olijven), en daarnaast een beetje zelfgemaakte mayonnaise (ei, mosterd, olijfolie, verder op smaak gebracht met azijn)
3. Ravioli van wild
Ach. ’s Ochtends vroeg twee fazanten gebraden, laten afkoelen, vlees verwijderd, en van het karkas en de rest, mits toevoeging van een trappist (Westmalle), saus gemaakt.
Pasta gamaakt: 6 eierdooiers, 1 volledig ei, een lepel olijfolie, een lepel melk, en een 3-400gr bloem. 15 minuten kneden, en dan een half uur tot een uur laten rusten (verpakt in vershoudfolie om het uitdrogen tegen te gaan). Uitrollen tot vellen van zo’n 10cm op 30cm.
Water opzetten, fazantvlees opwaremen in de eerder bereide saus, en op het einde een (heel klein beetje) beetje room toevoegen. Ondertussen een mengeling van boschampignons bakken, en de vellen pasta 1 voor 1 laten koken (duurt max. 1 minuutje per vel; eerder een halve).
Een pastavel op een bord, een lepel fazantvlees erover, een lepel champignons erbij, en toevouwen (eventuele teveel aan pasta afknippen). Beetje versieren met rode peper, olfijolie, versgemalen peper, etc.
4. Caesar salad (variatie)
Een toemaatje: oesterbrood in stukjes snijden, en croutons van bakken. Sla, artichoqueharten, grijze garnalen, vinaigrette, en de croutons samensmijten, eh voila. Niet echt caesar salad, maar de croutons zitten er toch bij.
5. Gebraad van hertekalf
Ah. Het probleem. Net als ik de oven wil aanzetten om voor te verwarmen, geeft die met een ‘plop’ de geest. Lichtjes paniek, snel bericht dat het ietsjes langer zal duren dan voorzien, en de gietijzeren braadpan uitgehaald. Gelukkig de boel nog kunnen redden, al zaten de timings duchtig fout.
Kleine william peertjes in suikerstroop, gebakken savooikool, en aardappelpuree (aardappelen, olijfolie, boter, nootmuskaat (veel), en parmezaanse kaas); ondertussen het vocht steeds van het vlees afgieten, en daarmee een sausje maken, met tijm en rozemarijn. Schikken, serveren, en klaar.
6. Pana Cotta
Eigenlijk niet meer dan room (veel room), gelatine, en suiker. Er dreven wel een paar frambozen in, en erbovenop kwam een gelei van witte wijn (Monbazillac). Maar lekker!
Voor de dorstigen was er Crémant d’Alsace en een heerlijke Château La Bridane (Saint-Julien/Médoc), 1999 (beide van bij Collin).
En de afwas. Ai de afwas.
best of
Voor wie nog problemen heeft met cadeaus voor kerstmis: 2003 year in review aka the Überlist.
vita
Citaten en aforismen uit het grote boek van Henri.
1. “Jamaar papa, sneeuwt het nu, of sneeuwt het niet?” vraagt Henri met een grieperig stemmetje. Gisteren was hij dolenthousiast toen hij de sneeuwvlokken naar beneden zag dwarrelen, maar vandaag is alles weer gewoon kliedernat.
2. Na een grote bonk, vraagt Henri wat dat geluid wel kon zijn.
-Wellicht iets bij de buren jongen
“Jaja papa maar wat?”
-Misschien is zijne frank gevallen
“Papa wat is dat ‘nen frank’?
-Eugh, wat nu een euro is, was vroeger een frank, vertelde ik gemakshalve
“Ja papa, nu bestaat dat niet meer hé. Dat is al oud!”
Waardoor ik mij maar meteen ook oud begon te voelen, maar teglijk blij was dat die jongen voor de rest van zijn leven niet ging moeten delen door of vermenigvuldigen met 40.
3. “Papa, wat is dat verhaaltje van het schaap en de wolf?”
-Ik weet dat het een verhaaltje is jongen, maar ik weet zo niet meteen hoe het juist gaat. Ik zal het eens opzoeken.
“In de fnac, hé papa? Daar hebben ze toch alles hé!” Terwijl hij me met grote, verwachtingsvolle ogen aankijkt (en durf nu eens neen te zeggen).
Misschien dat we net iets te veel naar de fnac gaan?
vrede op aarde
Zoiets kunt ge toch alleen maar toejuichen?
Militairen niet meer bereid mensenrechten van Palestijnen te schenden
Een beetje een overroepen kop natuurlijk (het gaat om 13 mensen), maar er gaan meer en meer gelijkluidende stemmen op. Laat het ons hopen.
Een groep van dertien Israëlische elitesoldaten van de beroemde eenheid Sayeret Matkal heeft demonstratief geweigerd hun militaire dienst in Palestijnse gebieden te vervullen. De soldaten en een officier stuurden een brief naar de regering van premier Sharon en naar legerchef Moshe Yaalon. Ze zorgden voor een storm van verontwaardiging in Israël. Er worden sancties tegen de militairen overwogen.
De militairen stelden in de brief dat ze bezorgd waren om de toekomst van Israël “als een democratische en joodse staat”. Ze wilden naar eigen zeggen niet langer meehelpen “aan het schenden van de mensenrechten van miljoenen Palestijnen en aan het verdedigen van de joodse kolonies. Wij zullen onze morele normen niet meer laten verminken tot die van een bezettingsleger. Deze grens zal niet meer worden overschreden.”
[DM 20031223]
aftermath
Gisteren het jaarlijks verjaardagsdiner gehad. Met 10 personen van 12 tot 19 aan tafel gezeten. Voor 10 personen van 5 tot 19 gekookt. Voor 10 personen de dag ervoor inkopen gedaan.
Vandaag ben ik uitgeput: het is 10u30, en ik lig nog altijd in bed. Henri ten andere ook, want die heeft een griepje. Gisteren heeft hij het grootste deel van de namiddag slapend op de zetel doorgebracht.
De menu en dergelijke volgen nog, enkel het dessert vermelden: Pana Cotta (ik heb min of meer besloten er een jaarlijkse traditie van te maken.). Ook een foto volgt –ik heb er speciaal nog twee dessertjes voor achter gehouden.
Slaapwel. (Joepie ’t is vakantie.)
cache-cache
Cache management bij Safari blijft lachwekkend. Een force reload helpt zelfs niet. Om mijn eigen entry te bekijken moet ik eerst Camino opstarten, daar een force reload doen, terugkeren naar Safari, en weer force reload. Pas dan krijg ik mijn eigen entry te zien.
Ik heb het net weer moeten doen.
Eigenaardig genoeg, eenmaal ik die procedure doorlopen, kan ik de betreffende entry wijzigen, en werkt alles zoals het hoort. Ttz een force reload toont mij dan de aangepaste pagina.
Er bestaan een aantal ‘oplossingen’ voor dit probleem, maar geen van die dingen heeft een blijvend effect. Als Camino het kan, waarom Apple dan niet?
weldra op uw scherm
Uitsmijter in DS (20 dec 2003): Politie Londen kijkt door kleren heen
.
De politie van Londen heeft haar nieuwste wapen in de strijd tegen de misdaad onthuld: een mobiele röntgenscanner waarmee agenten dwars door kleren heen kunnen kijken.
Het apparaat wordt vanaf volgend jaar als experiment ingezet, bijvoorbeeld na schietpartijen in discotheken. Nu moeten alle aanwezigen nog worden gefouilleerd, straks hoeven ze alleen maar voor de scanner te gaan staan. De straling is zwak en gaat door kleren heen, maar niet door de huid en ook niet door eventuele vuurwapens, explosieven, buisjes met drugs of stapels bankbiljetten.
Mensen kunnen een scan weigeren. Dan worden ze gefouilleerd.
Allez, geef het een week voor de eerste ‘foto’s’ op internet staan?