Jazz Middelheim, dag 5: Grand Finale

Meer beeld dan woord deze keer. De organisatoren hebben deze dag Grand Finale genoemd, en dat was toch wel bijzonder dicht bij de waarheid. Ik heb mij even afgevraagd waarom Jef Neve in hemelsnaam voor Nic Thys werd geprogrammeerd, maar een grotere publiekstrekker was moeilijk denkbaar. Tenminste toch in het Belgische jazzwereldje. De toegang naar Park Den brandt zat dan ook al een uur op voorhand potdicht. Slechts voor de boekenbeurs kennen ze daar in Antwerpen mogelijks een grotere bezetting van de parkeerruimte in die buurt. Voor de tweede keer tijdens dit festival was er overigens een dag volledig uitverkocht. Dat zijn overigens records, want nog nooit eerder in de –toch wel rijke– geschiedenis van het festival was er een dag uitverkocht.

Het Jef Neve Trio brengt voornamelijk melodische jazz, waarin de klassieke scholing van (componist) Jef Neve duidelijk tot uiting komt. Steeds meer tot uiting komt, eigenlijk, e als je al een paar keer een concert van het trio hebt bijgewoond, begin je de vaak subtiele wijzigingen op te merken die hij aan de uitvoeringen toevoegt. Niet dat het noodzakelijk is om van zijn muziek te genieten, maar het is een goed teken om te zien dat hij blijft evolueren.

Jef Neve Trio (iv) Jef Neve Trio (ii) Jef Neve Trio (i)

Het zijn niet de minsten die Nic(olas) Thys heeft meegbracht: Tony Malaby op tenorsax en Nasheet Waits op drums weten de beat er stevig in te houden. Deze muziek was vergde iets meer van de toehoorders, maar bevatte voldoende structuur en richting om het publiek gedurende het concert geboeid te houden.

Nicolas Thys & The 68 Monkeys (vii) Nicolas Thys & The 68 Monkeys (ii) Nicolas Thys & The 68 Monkeys (vi)

Al was het duidelijk dat velen voor de twee Belgische ‘superjazzgroepen’ naar Middelheim waren afgezakt. De tent zat een pak voller bij het Jef Neve Trio, en opnieuw toen het Bert Joris Quartet opkwam. Bert Joris, zo wordt ons verteld, is “de absolute recordhouder optredens op Jazz Middelheim”. Meer dan twintig concerten mag hij er op zijn naam schrijven. Al lijkt het ons, gezien het aantal speelbeurten in deze editie alleen, dat drummer Dré Pallemaerts wel erg zijn best doet om dat record naar de kroon te steken. Joris verveelt nooit, maar voor Middelheim leek hij even extra zijn best te doen. Het werd een prachtig optreden, dat door het publiek zeer werd gesmaakt.

Bert Joris Quartet (vii) Bert Joris Quartet (iii) Bert Joris Quartet (iv)

En dan kwam er een heel fragiel mannetje het podium op. Vijf minuten kregen we om foto’s te maken –een beetje druk maakt het alleen maar spannender, en bovendien konden dan ook de fotografen wat langer van dit concert genieten. Want hij mag er dan fragiel uitzien, er zit nog heel wat lucht in de longen van Ornette Coleman. Meesterlijk hoe Coleman bovendien toch wel moeilijker jazz op heel toegankelijke wijze weet te brengen.

Ornette Coleman Bass Quartet (ii)

Grand Finale, inderdaad. En nu hopen dat het festival nog een vervolg kent.

Een gedachte over “Jazz Middelheim, dag 5: Grand Finale”

  1. Ik was er ook.
    Zeer mooie foto’s en goede teksten!
    Bedankt.

    Ik hoop ook dat “Jazz Middelheim” nog zal lang leven!

    A +

Reageren niet meer mogelijk.