December 2005

We hebben net een hele emmer oliebollen achter de kiezen. Henri mocht kiezen tussen dat of zelfgemaakte Boules de Berlin, en hoezeer hij ook een fan is van die laatste en ik bovendien in de krant heb gelezen dat de voornoemde Boules oorspronkelijk als oudejaarsfestijn dienden, zijn het toch oliebollen geworden. Mij niet gelaten, het is (bijna) hetzelfde deeg, en net iets minder werk (want geen banketbakkersroom noch konfituur nodig om de rondingen te vullen).

Maar nu ben ik even niet gewenst. Moeder en zoon zetten de tafel, en vaderlief moest zich maar met iets anders uit de slag trekken tot ze hun territorium opnieuw zouden vrijgeven. Jij staat straks toch de ganse tijd in de keuken klonk het. Niet geheel fair, want de feestdis is breed en lang uitgesmeerd over een paar korte gangen en vele uren. Weinig keukenwerk.

Er zijn overigens drie taarten voorzien (van bij Wittevrongel, of wat dacht u), dus wij gaan een zoet jaareinde tegemoet. En wensen u hetzelfde.

Kunnen we van het lijstje ‘aan te schaffen elektro huishoud toestanden’ schrappen:

een scheerapparaat: gekregen voor mijn verjaardag (eerder deze maand). Man, man, wat een gerief. Het scheert minder kort dan met een (dubbel) mesje, maar wel vele keren sneller, en vele keren minder pijnlijk. Een Braun 360 Complete 8990; ik ben nooit een fan geweest van de Philips-type modellen met die ronde schijfjes.

een toaster (‘k ga ‘t zeggen Walter: nen bruudruuster); het is een Philips HD2626/20 geworden. Na goed vier jaar zonder hebben we de laatste paar dagen zowat alle variaties met/op toast geprobeerd.

de Cabanaz Tissue Table Dispenser (gevonden op cadeautjesjacht bij Zsa-Zsa):

We hebben de tissues al op rantsoen moeten plaatsen, want Henri wou plots bijna na elke hap zijn mond afvegen (telkens met een verse tissue natuurlijk).

Staan nog steeds onvervuld op het lijstje: een nieuwe oven (het zal zowat een dik half jaar geleden zijn dat de vorige het heeft begeven) en een nieuwe friteuse (besteld met de punten van de Happy Days kaart).

(Hey, ‘t is komkommertijd!)

Onze vis heeft de geest gegeven. Op het vijvertje (buiten) hadden wij, in de eerste zomer nadat we hier kwamen wonen, vijf vissen gestoken. Eén na één gaven ze in een tijdspanne van zowat een jaar de geest; één na één kwamen ze ongeduldig boven drijven naast de waterplantjes die we hen als gezelschap hadden gegeven. Allemaal, behalve eentje, dat zich jaar na jaar liet vetmesten en bijna met genoegen tikkertje kwam spelen tegen onze handen.

Vanochtend ontdekte ik evenwel een vreemde oranje vlek op het gras, iets meer dan een halve meter van het vijvertje vandaan. Het was die laatste vis, die we nog deze zomer een naam hadden gegeven maar die we ondertussen allemaal waren vergeten. In tegenstelling tot zijn eerdere soortgenoten had hij geweigerd zich gewoon naar boven te laten drijven, maar had hij zich met ware doodsverachting gewaagd aan een laatste sprong uit de vijver op het droge.

Hij was een held, die vis.