A’pen in het MAS

Wij zaten gisteren in het MAS, met Zeer Goed Gezelschap™. Nog goed, van dat gezelschap, en van de reis in eerste klas (bijna goedkoper dan tweede, met het speciale weekendticket), want het museum zelf was niet veel soeps eigenlijk.

MAS door Bruno Bollaert

Ze zijn redelijk strikt, daar in het MAS. En dan heb ik het niet over het feit dat ge niet met rugzakken in het museum moogt, want dat lijkt mij een goede zaak. Dat een suppoost het gezelschap echter vroeg om de zeven maand oude baby vooraan te dragen ipv op de rug, vond ik er toch wel net iets over.

MAS door Bruno Bollaert

Toen een andere suppoost twee dertienjarige middelbare scholieren bijna de toegang tot de tentoonstelling (het gedeelte ‘Machtsvertoon’) ontzegde omdat hun ouders nog even een verdiepje lager stapten, zakte mijn bereidwilligheid tot conformiteit naar diepe dalen. (En het zijn zulk een brave en welopgevoede kinderen.) Toen nog een andere suppoost in datzelfde gedeelte van de tentoonstelling mij vermanend kwam zeggen dat ik de objecten niet mocht aanraken (terwijl mijn handen in mijn zakken zaten), was het goed geweest. Ik ben even gaan uitwaaien op het dak, en heb dan geduldig gewacht tot het gezelschap de ruimtes op het gemak had bezocht.

MAS door Bruno Bollaert

Veel valt er niet te zien, behalve een eclectisch amalgaam van objecten, waardoor met de beste wil van de wereld geen rode draad valt te trekken. Elke verdieping is zo groot als een ruime loft, die ingenieus werd verkleind en gecompartimenteerd en op dergelijke manier gestouwd werd met curiosa dat het lijkt alsof er veel te zien is. Nog goed dat er een steile wind woei op het dak en de rokjes vrijelijk het noorden zochten, waardoor er nog iets was dat de rigiditeit van het strakke museum kon verluchten.

Muziek x3

Een mens zou bijna denken dat ik geen concerten meer bijwoon, gezien ik er zo weinig over bericht. Ik heb er ook een pak minder bijgewoond, de voorbije maanden, wegens ziekte en andere dingen waar ik u niet mee ga vervelen. Het meeste van wat ik gezien heb, was dan weer absoluut de moeite waard.

Muziek door Bruno Bollaert

Toen ik, lang geleden ondertussen op de voorstelling van het nieuwe Bijlokeseizoen (2012-2013) zat, waren er een paar zaken die onmiddellijk mijn interesse hadden gewekt. Eén daarvan was de integrale uitvoering van de pianosonates van Frank Nuyts (die mens woont hier dan nog eens in de buurt ook). De Bijloke presenteert elk seizoen twee momenten waarop drie sonates van Nuyts door telkens een andere pianist worden gebracht. De drie sonates worden elke keer vergezeld door vierde stuk naar keuze van één van de uitvoerende pianisten, die daarmee het werk van Nuyts wil confronteren. Twee van de pianosonates zijn bestaand werk, de derde is een creatie (Nuyts moest bij aanvatting van project nog een aantal van de 18 sonates componeren).

Na zijn examens had Henri twee dagen waartijdens hij moest wachten op zijn rapport, en het leek mij de geschikte gelegenheid om hem nog eens met wat hedendaagse muziek in aanraking te brengen. Ik geef toe dat ik tegenwoordig enige toenadering zoek tot pianowerk, dus het kwam mij goed uit. We hadden perfecte plaatsen: helemaal vooraan, schuin achter de piano/pianist, waardoor we zicht hadden op zowel de partituur als de handen van de pianist.

Benjamin Van Esser speelde Sonate Nr. 3; Keiko Shichijo speelde Sonate Nr. 13; Daan Vandewalle speelde Sonate Nr. 2 en de Choral Sonata van Michael Blake. Er was een gigantisch verschil tussen de speeltstijlen van de drie pianisten. Shichijo speelde zeer afgemeten en technisch, Van Esser speelde het meest dynamisch, en Vandewalle het meest expressief (al ben ik het bij die laatste niet geheel eens met mijn eigen beschrijving). We hadden beiden ook een verschillende favoriet: Henri was helemaal weg van het stuk van Michael Blake, inclusief tone clusters waarbij Vandewalle met beide voorarmen op de toetsen ging leunen. Zelf was ik nogal te vinden voor de intertekstualiteit en de variatie in Sonate Nr. 3 in de prachtige uitvoering door Van Esser.

In mei is het volgende concert van de reeks, en Henri heeft al gezegd dat hij best mee wil.

Muziek door Bruno Bollaert Muziek door Bruno Bollaert Muziek door Bruno Bollaert

Zondag zat ik bij Opatuur in De Centrale –de eerste keer dat ik er dit seizoen geraakt ben, en het was meteen een schot in de roos. Tuur had tijdens Jazz in ’t Park Marc De Maeseneer (de bariton saxofonist die o.a. bij BackBack speelt) bereid gevonden met een aantal kompanen naar de geïmproviseerde club in de cafetaria van De Centrale af te zakken. Geen drummers en geen zangeressen, zijn voor Tuur steevast de enige voorwaarden. En dus bleven Lien De Greef (Lady Linn) en Eva De Roovere braafjes tussen de rest van het publiek zitten. Dju toch, Tuur.

Het geïmproviseerde Marc De Maeseneer Trio speelde eigen werk, dat ze speciaal voor deze gelegenheid bij elkaar hadden gecomponeerd, en nog slechts zelden hadden kunnen oefenen (niet dat daar veel van te merken was). De composities waren heel lyrisch en harmonisch, en lieten, mede door de voortstuwende baritonsax, soms wel eens aan de Purcell bewerkingen van Michael Nyman denken.

Muziek door Bruno Bollaert

Gisteren dan, zat ik in De Munt –dat was eeuwen geleden– voor La Traviata. Het libretto is gebaseerd op het werk La dame aux Camélias van Alexandre Dumas (de zoon, niet de vader, die u nochtans zeker kent van De Drie Musketiers en andere avonturenromans). Het hoofdpersonage van dat boek is dan weer geïnspireerd op Marie Duplessis, de minnares van o.a. Dumas, die op 23-jarige leeftijd stierf aan tuberculosis. Het verhaal, hoewel bijzonder tragisch, is weinig geloofwaardig in onze tijd; het eerste deel van de opera is het mooiste –zeker wat het verhaal betreft. De echte tragiek begint pas in het tweede bedrijf, en eindigt met de dood van Violetta –tevens het slot van de opera.

Het orkest speelde bijzonder goed, gisteren. De timing zat goed, de klankkleur zat goed, de dynamiek klonk tragisch en zeker niet zoet-romantisch, hoewel dat een val was waar makkelijk in te trappen viel. Simona Šaturová, die Violetta zong, was zelf wat ziek, zo had men aangekondigd voor de opera begon, maar haar stem had daar niet echt onder te lijden. Ze zag er totaal uitgeput uit, op het einde, maar het is stemtechnisch en emotioneel dan ook een erg belastende (hoofd)rol.

We zaten helemaal achteraan op het parterre, onder het eerste balkon, waardoor de ondertitels (die in de opera eigenlijk boventitels zijn) niet leesbaar waren –als u geen rug- en/of halsletsel wil oplopen van een paar uur voorovergebogen te zitten tenminste. Voor de rest waren het uitstekende plaatsen, maar ik was toch blij dat ik mij eerder die dag ruimschoots in het verhaal had verdiept.

De enscenering was zeer geslaagd. Verdi had zelf steeds gevraagd om een hedendaagse invulling, iets wat hem bij de eerste opvoeringen van de opera werd ontzegd omdat de inhoud anders te confronterend zou zijn geweest. De manier waarop het in de munt werd gebracht, houdt een beetje het midden tussen Eyes Wide Shut en de decadentie van de jaren 80. Wie het zelf wil zien, kan terecht op de site van Arte, waar u de voorstelling van 15 december volledig kan bekijken.

Albums 2012 (XVIII): Pi

Dit zou wel eens mijn laatste lijstje van dit jaar kunnen zijn, al zijn er nog twee zaken waar ik mijn oog heb op laten vallen. (Must. Resist. Temptation.) Edoch: zo een schoon aantal/getal.

Albums door Bruno Bollaert

  1. Rameau : Suite en Ré; Suite en La / Natacha Kudritskaya / 2012
  2. Cage : The Works for Percussion 2 / Third Coast Percussion / 2012
  3. Ligeti / Beethoven / Jeremy Denk / 2012
  4. Feldman : Crippled Symmetry, Live At June In Buffalo / The Feldman Soloists / 2012

Die laatste drie komen van Alex Ross, geen idee meer hoe ik bij die Rameau terecht gekomen ben. ’t Is een mooie interpretatie –ik wou wel eens wat anders dan Tharaud– maar een slechte opname (klinkt heel wollig en veraf, gelijk er zo’n music hall-effect op gezet is.). Ik zou de Allemande van de Suite en la graag zelf spelen, maar ik vrees dat het voorlopig nog wat te hoog gegrepen is.

Albums door Bruno Bollaert

  1. Alter Ego / Yaron Herman / 2012
  2. Song Song Song / Baptiste Trotignon / 2012
  3. By Way of Deception – Live in Ljubljana / Angles 8 / 2012
  4. Kafka On The Shore / Emil Viklicky Trio / 2012
  5. Somewhere In The Night / Bobby Hutcherson / 2012

Albums door Bruno Bollaert

  1. Atlantis / Elephant9 with Reine Fiske / 2012

Albums door Bruno Bollaert

Albums door Bruno Bollaert Albums door Bruno Bollaert

In 1967 stichtten Misha Mengelberg, Han Bennink en Willem Breuker de Instant Composers Pool (ICP); niet zolang geleden brachten ze hun 50e album uit, en 2012 spelen ze 45 jaar samen. Om dat allemaal een beetje te vieren, kwam er een gelimiteerde ICPBOX, waarvan elke exemplaar handmatig bewerkt werd door Han Bennink. In de doos zitten o.a. 52 cd’s en 2 dvd’s, een fotoboek, en een blueprint van de camel-chair.

  1. ICP 000
  2. ICP 001 Willem Breuker/Han Bennink New Acoustic Swing Duo
  3. ICP 002 Misha Mengelberg/Han Bennink/John Tchicai Instant Composers Pool
  4. ICP 003 Willem Breuker Lunchconcert for three barrelorgans
  5. ICP 004 Han Bennink/Derek Bailey
  6. ICP 005 Misha Mengelberg/John Tchicai/Han Bennink/Derek Bailey Fragments
  7. ICP 006 Misha Mengelberg/Paul Rutherford/Peter Bennink/Peter Brötzmann/Evan Parker/Han Bennink/Derek Bailey Groupcomposing
  8. ICP 007 Various musicians Instant Composers Pool
  9. ICP 008 Various musicians Instant Composers Pool
  10. ICP 009 Willem Breuker The message
  11. ICP 010 Misha Mengelberg/Han Bennink Instant Composers Pool
  12. ICP 011 Han Bennink Solo
  13. ICP 012 Maarten van Regteren Altena Handicaps
  14. ICP 013 Misha Mengelberg/Han Bennink Midwoud ’77
  15. ICP 014 Misha Mengelberg/Han Bennink Einepartietischtennis (also FMP SAJ-03)
  16. ICP 015 Eric Dolphy Epistrophy
  17. ICP 016 Steve Lacy Lumps
  18. ICP 017 Misha Mengelberg/Han Bennink Coincidents
  19. ICP 018 Misha Mengelberg/Han Bennink Coincidents
  20. ICP 019 Maarten van Regteren Altena Tuning the bass
  21. ICP 020 ICP 10-tet Tetterettet
  22. ICP 021 Dudu Pukwana/Han Bennink/Misha Mengelberg Yi yole
  23. ICP 022 ICP Orchestra Live Soncino
  24. ICP 023 Misha Mengelberg/Han Bennink Bennink Mengelberg
  25. ICP 024 Misha Mengelberg & ICP Orchestra Japan Japon
  26. ICP 025 ICP Orchestra Extension red white and blue (Herbie Nichols)
  27. ICP 026 ICP Orchestra Two programs: Herbie Nichols/Thelonious Monk
  28. ICP 027 Han Bennink Solo video
  29. ICP 028 ICP Orchestra Bospaadje konijnehol I
  30. ICP 029 ICP Orchestra Bospaadje konijnehol II
  31. ICP 030 Misha Mengelberg Mix
  32. ICP 031 Misha Mengelberg/Han Bennink MiHa + Anniversary book
  33. ICP 032 Wolter Wierbos X caliber
  34. ICP 033 Tobias Delius 4 Tet The heron
  35. ICP 034 Tobias Delius 4 Tet Toby’s mloby
  36. ICP 035 Han Bennink Solo (video)
  37. ICP 036 Tristan Honsinger A camel’s kiss
  38. ICP 037 Steve Beresford/Han Bennink B + B (in Edam)
  39. ICP 038 Mary Oliver Witchfiddle
  40. ICP 039 Tobias Delius 4 Tet Pelikanismus
  41. ICP 040 ICP Orchestra Oh, my dog!
  42. ICP 041 ICP Orchestra
  43. ICP 042 ICP Orchestra Aan & Uit
  44. ICP 043 ICP Orchestra Weer is een dag voorbij
  45. ICP 044 Misha Mengelberg Afijn
  46. ICP 045 Baars/Bennink/Glerum/Honsinger/Mengelberg/Petrucco Circus
  47. ICP 046 ICP Orchestra Live at the Bimhuis
  48. ICP 047 Mary Oliver & Rozemarie Heggen OH-HO
  49. ICP 048 Luftlucht Tobias Delius 4tet
  50. ICP 049 ICP Orchestra
  51. ICP 050 !ICP! 50

(vorige lijst)

Da da da dum!

Cadeaus door Bruno Bollaert

Gisteren kreeg ik drie schone vazen met bloemen. Eerst van mijn madam (reeds goed voor twee vazen), en dan kwam mijn moeder ook nog eens langs met een ruiker. Ik ben daar verschrikkelijk blij mee, met bloemen. Ge hebt geen gedacht.

Cadeaus door Bruno Bollaert

Van Tessa en Henri kreeg ik ook nog eens het confituurboek van Karen Depoorter, de madam van Callas. Kwestie dat zij ook nog iets aan dat cadeau hebben, vermoed ik. En ik had mijzelf ook nog een cadeau gegeven (lees: mijn bestelling van amazon kwam toevallig toe): The First Four Notes: Beethoven’s Fifth and the Human Imagination van Matthew Guerrieri. Volgens Alex Ross het Music Book of the Year.

(Ik kijk elk jaar uit naar zijn eindejaarslijstje waar ik dan telkens een paar dingen min of meer blind van bestel –ik ben nog nooit bedrogen uitgekomen.)

Maar bon, ik ben dus verjaard. Alweder. Geen nood, volgens de Maya’s was het de laatste keer.

Albums 2012 (XVII)

Albums door Bruno Bollaert

  1. Le bœuf sur le toit / Alexandre Tharaud / 2012
    Tharaud speelt met een heleboel gasten (Jean Delescluse – Juliette – Bénabar – Guillaume Gallienne – Frank Braley – Natalie Dessay – Madeleine Peyroux) een aantal klassieke/jazzy liedjes, die noch in de ene, noch in de andere categorie vallen.
  2. Schubert : Impromptus; Moments Musicaux; Sonata No. 16; Wandererfantasie / Paul Lewis / 2012
    Euh, ik zit in een Schubertfase. In mijn streamer (Qobuz) zitten nog veel meer versies.
  3. Bartók / Eötvös / Ligeti / Patricia Kopatchinskaja / 2012
    Violiste Kopatchinskaja vertolkt hedendaagse muziek –enfin, alleen Eötvös leeft nog.

Albums door Bruno Bollaert Albums door Bruno Bollaert

  1. The Bony King of Nowhere / The Bony King of Nowhere / 2012
    Bram heeft zijn eponieme album uit –op 45 toeren. Gaat dat horen!
  2. Solo Piano II / Chilly Gonzales / 2012
    Ik had die al, jawel, maar op vinyl klinkt die nog beter dan op cd.

(vorige lijst)

Moegetergd

Geachte heer Termont,
Beste Burgemeester,

Ik had u al veel vroeger willen schrijven, maar vond telkens een excuus om dat uit te stellen. (Zo wou ik u bijvoorbeeld niet storen tijdens de zomervakantie, en wou ik even later niet opportunistisch overkomen tijdens de verkiezingen.) Een incident dat gisteren uitmondde in fysieke agressie, was echter de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen.

Waarover gaat het? Wij wonen in de Koning Albertlaan, één van de verbindingswegen tussen de binnenring en het Sint-Pietersstation. Toen wij hier kwamen wonen werden de twee helften van de straat van elkaar gescheiden door een mooie haag in het midden van de trambedding. Tijdens de heraanleg van de Albertlaan in 2005 verdween die haag, maar we kregen er wel mooie bomen voor in de plaats en een fluisterbedding voor de tram. Parkeren in de straat is altijd een beetje problematisch geweest, maar sinds het betalend parkeren werd ingevoerd, verminderde de parkeerdruk voor de buurtbewoners aanzienlijk. Wij hadden daar sowieso geen last van: aan (in) ons huis is een garage, en wij stallen onze wagen altijd binnen.

Helaas werd tijdens de heraanleg geen rekening gehouden met de (on)zichtbaarheid van de garages in de straat. Voor de toevallige bezoeker –en al zeker de toeristen die even verder in het hotel verblijven– lijkt het alsof er overal parkeerplaatsen zijn, en er wordt in onze buurt dan ook duchtig getakeld. Voor de aardigheid heb ik het eens bijgehouden in september: er waren elf voertuigen waarvoor ik de politie heb moeten bellen –dat zijn alleen de instanties waarop ik weg moét (er waren er veel meer die getracht hebben voor onze poort te parkeren of die ik gewoon ‘heb laten staan’).

De psychische stress die deze situatie met zich meebrengt, is niet gering. Als we weg moeten, dan zijn we verplicht angstvallig de straatkant in de gaten te houden, want het is al menigmaal gebeurd dat we ergens met vertraging zijn toegekomen, of een gelegenheid hebben gemist, omdat er plots iemand voor onze poort had geparkeerd. Mijn vrouw is arts, en op de momenten waarop zij van wacht is, moet ze te allen tijde met de wagen wegkunnen –zij kan de extra stress in die periodes best missen. De politie doet haar best, maar wij moeten minstens een uur rekenen van het moment waarop we naar de politie bellen, tot het moment waarop wij met de wagen het huis kunnen verlaten.

Poortprobleem door Bruno Bollaert

Wij hebben ooit de Verkeerstechnische Afdeling (nu Bureau Verkeerstechniek) gecontacteerd met het verzoek wegmarkeringen aan te brengen die duidelijk zouden maken dat er niet voor de poort geparkeerd mag worden. We hebben toen een brief teruggekregen met de mededeling dat een inspecteur de situatie ter plaatse was komen bekijken, en dat die geconstateerd had dat er voor de poort niet mocht geparkeerd worden en dat het kleine stukje links van de poort (rechts op de foto hierboven) te klein was om een wagen op te parkeren. En dat zij dus niets voor ons konden doen.

Die vaststelling is vanzelfsprekend niet onjuist. Maar zij verhelpt niet aan het feit dat men steeds voor onze poort blijft parkeren.

Poortprobleem door Bruno Bollaert

Het kan ook anders. Een beetje verderop, in de Baliestraat, doet zich een vergelijkbare situatie voor (zie foto hierboven). Daar heeft men niet alleen het ‘onparkeerbare stuk’ gearceerd, maar toen dat alléén het probleem niet oploste, heeft met daar een paaltje bijgeplaatst, zodat het fysiek onmogelijk is geworden om daar een voertuig te plaatsen.

Wij zouden u graag willen vragen of het niet mogelijk is een dergelijke oplossing ook bij ons toe te passen. Bij voorkeur met twee paaltjes, aan weerszijden van de poort, waardoor het onmogelijk wordt om er te parkeren (zoals u op de foto kan zien, zal één paaltje niet volstaan). Wij zijn bovendien ten zeerste bereid om zelf voor een oplossing te zorgen, door op die plaats bijvoorbeeld bloembakken te plaatsen (voorzien van reflectoren voor de zichtbaarheid), wat meteen zorgt voor extra groen in de straat.

De situatie is bijzonder onaangenaam en heeft een beduidende impact op onze levenskwaliteit. Fysieke agressie blijft gelukkig een uitzondering. Sinds de voltooiing van de werken in de Koning Albertlaan –toen de problemen zijn begonnen– hebben er zich hooguit drie gevallen van fysieke agressie voorgedaan, gisteren inbegrepen. De gevallen van verbale agressie zijn helaas niet meer te tellen. Ook de psychische druk is niet te kwantificeren. We zijn ervan overtuigd dat met een paar kleine ingrepen, dit probleem helemaal van de baan kan zijn (vergeef mij de woordspeling).

Alvast bedankt om dit te lezen.

Met vriendelijke groeten,

–bruno. (en Tessa en Henri)

Slaapwel, Tante Maria

Zaterdag is mijn Tante Maria gestorven. Ze is altijd wat de grootmoederfiguur in mijn leven geweest –ik heb mijn grootmoeder, de moeder van mijn moeder, haar zus, nooit gekend– zonder dat daar eigenlijk zo naar verwezen werd.

Ze heeft in een boeiende tijd geleefd: ze heeft vrouwen stemrecht weten krijgen, de verstedelijking meegemaakt, de wereldtentoonstelling in Brussel, de opkomst van de auto, de ontwikkeling van de computer, de eerste man op de maan; maar ook de jaren dertig, en de tweede wereldoorlog.

Ik heb meer herinneringen dan ik hier kwijt wil, maar Tante Maria was bijvoorbeeld een constante tijdens de examens. Op werkdagen kwam ze ’s middags thuis koken voor mij, van soep tot dessert. Dat dessert was meestal iets puddingachtigs (vanillecrème met speculaas bijvoorbeeld), en daar zat altijd een smaakje bij –lees: een flinke scheut alcohol. Toen mijn moeder opmerkte dat ik wel examens had, antwoordde ze kordaat dat de alcohol al lang vervlogen was tijdens het kookproces.

Tante Maria door Bruno Bollaert

Zaterdag was ze omringd door allemaal mensen die haar heel erg graag zagen. Ik heb die dag nog wat tijd met haar kunnen doorbrengen –ik was amper terug thuis toen ze is overleden.

Slaapwel, Tante Maria. En dank u wel.