Freestyle

We gingen vanmiddag bij G. en A. om er hun kersverse hun zoon I. te bezoeken (een beeld van een kind). G. is een verdienstelijke Gentse drummer, en hoewel ik mijn fototoestel wel mee had, leek het mij weinig betamend om temidden een halve jazzscène wildweg in het rond te beginnen klikken. We hebben ons schitterend geamuseerd.

Op de terugweg –in de tram– had Henri het over mijn bezigheden (nadat het ook op dat bezoek ter sprake was gekomen).

“Papa, ik moest op school opschrijven wat gij deedt, en ik heb dan ingevuld freestyle journalist. En als omschrijving dat ge naar concerten gaat en daar dan artikels over schrijft met foto’s erbij.”

Ik was gelijk blij dat ik niets in mijn mond had dat er van nature al niet in zit, of ik had het helemaal over die arme jongen –die recht over mij zat– uitgeproest. Ach, het is ook allemaal zo arbitrair. Ik herinner mij alsof het gisteren was dat mij diezelfde uitdaging werd voorgelegd, ergens in de lagere school. ‘Tuinier’, had ik toen opgegeven als het beroep van mijn moeder, die een groothandel had in phytofarmaceutische producten.

Luid(er) of dynamisch?

Ongeveer een week nadat ik het over de Loudness War had in Luid, luider, stop! (iemand een idee waar die titel naar verwees?), kwam ik nog een relevant artikel tegen. In Why jazz is more dynamic than rock, pop and hip-hop verwijst Peter Hum vam de Ottawa Citizen naar The Loudness War Analyzed op de Music Machinery blog van Paul Lamere.

Wie denkt dat het —pardon the pun— allemaal tussen de oren zit, moet bovenstaand (korte) filmpje maar eens bekijken.

Recorded music doesn’t sound as good as it used to. Recordings sound muddy, clipped and lack punch. This is due to the ‘loudness war’ that has been taking place in recording studios. To make a track stand out from the rest of the pack, recording engineers have been turning up the volume on recorded music. Louder tracks grab the listener’s attention, and in this crowded music market, attention is important. [Paul Lamere]

Lees dienaangaande ook het interessante artikel dat vandaag op DS verscheen: De muziekindustrie wankelt, maar geeft zich niet over.

(En het mogen dan misschien verschillende geluidstechnici zijn, die albums of concerten mixen, me dunkt dat ze zich allebei een beetje aan hetzelfde durven/moeten bezondigen: luid = aandacht.)

BB King op 10e editie Gent Jazz Festival

B.B. King door Bruno Bollaert

Met BB King en met ‘Steven De Bruyn, Tony Gyselinck & Roland’ kondigt Gent Jazz Festival (07.07-17.07.11) de eerste namen aan voor zijn verjaardagseditie deze zomer.

N.a.v. de tiende editie wordt alvast een bijzonder programma uitgewerkt, met op zaterdag 9 juli BB King als headliner van een ‘Special Night’. De blueslegende geeft dit jaar zijn Europese afscheidstournee en is in het kader daarvan exclusief te zien op Gent Jazz Festival. Openers die dag zijn ‘Steven De Bruyn, Tony Gyselinck & Roland’, met hun schitterend samenwerkingsproject. Met het album ‘Fortune Cookie’ leverde dit trio eind vorig jaar een prachtig, vonkend en knetterend visitekaartje af.

Tickets zijn vanaf vandaag verkrijgbaar via gentjazz.com en in de Fnac-filialen. Tickets voor deze Special Night kosten 42 Euro in voorverkoop, een dagticket 32 Euro.

Gent Jazz Festival verwierf inmiddels een plaats in de IJFO (International Jazz Festival Organisation), een selecte club die wereldwijd de voornaamste jazzfestivals groepeert, waaronder North Sea Jazz, London Jazz Festival, Montreux Jazz Festivals, Montreal Jazz Festival, Monterey Jazz Festival, Istanbul Jazz Festival. Met de toetreding tot de IJFO krijgt ‘Jazz en Muziek vzw’ (de organisatie achter Gent Jazz Festival) wereldwijde erkenning voor haar werking en volgehouden kwalitatieve programmering. De vzw is zowel organisator van Gent Jazz Festival, Jazz Middelheim (i.s.m. de VRT) en Jazz & Sounds (i.s.m. Kunstencentrum Vooruit, Muziekcentrum De Bijloke, en Hogeschool Gent).

(Persbericht Gent Jazz)

The Imaginarium of Doctor Parnassus

Zopas (eindelijk) The Imaginarium of Doctor Parnassus gezien.

The film follows a traveling theater troupe whose leader, having made a bet with the Devil, takes audience members through a magical mirror to explore their imaginations and present them with a choice between good and evil.

Heath Ledger, Christopher Plummer, Lily Cole, and Tom Waits star in the film, though Ledger’s death one-third of the way through filming caused production to be temporarily suspended. Ledger’s role was recast with Johnny Depp, Jude Law, and Colin Farrell portraying transformations of Ledger’s character as he travels through a dream world. [bron: wikipedia]

Terry Gilliam heeft weer een fantastische film gemaakt. (Dringend tijd om Twelve Monkeys nog eens te herbekijken.)

Hawaii Five-O

Hawaii is de 50e (en dus laatste) staat van de Verenigde Staten –vandaar ook de Five-O in de oorspronkelijke televisieserie. De serie liep van 1968 tot 1980, en de O is overigens de letter ‘o’, en geen nul zoals in de remake van 2010.

Naar ’t schijnt kent Hawaii weinig temperatuurschommelingen tussen de verschillende seizoenen. De minima gaan van 17 in de winter tot 20 in de zomer; de maxima schommelen tussen 26 en 30 graden. Ik zal u weten te zeggen of dat klopt, zo ergens in de helft van februari.

Agnes Obel

Het pianospel van Falling, Catching waarmee Agnes Obel haar album Philharmonics opent, kan de doodgeverfde sterke invloed van Tori Amos of Yann Tiersen laten vermoeden. Net zo goed kan het echter haar opvoeding zijn die spreekt; ze vermeldt graag Bach en Debussy, net zozeer als John Cale overigens. Van die laatste heeft ze Close Watch (voluit (I Keep A) Close Watch uit Cales Music for a New Society in 1982) op haar debuutalbum gecovered –niet geheel onverdienstelijk trouwens (gratis en legaal te downloaden bij PIAS).

Haar meest bekende nummer is waarschijnlijk Just So, dat werd gebruikt in een advertentiecampagne van Deutsche Telekom.

De muziek is heel understated, mooi maar weinig opvallend. Het is wat moeilijk om vergelijkingen te maken zonder naar de voor de hand liggende voorbeelden als Feist, Joanna Newsom maar ook Cat Power en misschien zelfs Au Revoir Simone te grijpen. Op de eindejaarslijstjes werd ze vaak vermeld als één van de meest opmerkelijke debuten van 2010. Wie haar album een kans geeft, kan niet anders dan dat potentieel te erkennen.