bereisd

Brood is hier vreselijk: zowel duur als slecht. Voor een industrieel voorgesneden (klein) brood betaalt ge maar liefst 5 tot 6 USD (not kidding –helaas), en vanaf er iets of wat artisinaals (lees: handbewerkt) aan te pas komt, gaat die prijs de hoogte in. Voor drie –weliswaar lekkere– koffiekoeken, één met poppy seeds, één met noten en één met cinnamon apple, betaalde ik eergisteren maar liefst 11,44 USD. En dan vond u Bloch aan de dure kant?!

Laat ik toch maar zelf brood bakken zoals thuis, dacht ik toen. Gist is hier momenteel echter onvindbaar, en een winkeljuffrouw aan wie ik de vraag stelde –erop lettende dat ik vroeg do you sell yeast, i.p.v. do you have yeast om elke mogelijke verwarring te vermijden– hield mij voor dat gist een seasonal product is. Euh?

Dus ben ik maar naar huis gegaan met droge gist (yuk) en iets wat voor bloem moest doorgaan. Ik heb mij rotgezocht naar zonnebloemolie, maar dat heb ik moeten opgeven. Canola verkopen ze hier bij de gallon, dus heb ik het daarmee gedaan. En grote eieren zijn hier kleiner dan de verse eieren die ik thuis van mijn schoonvader krijg (hoe zit dat daar nu met die dioxine?).

De weegschaal kan overweg met zowel het metrisch als het Amerikaanse stelsel (dat nog verschillend is van het oude Britse imperiaal systeem), en het enige waar ik nog wat naar moest zoeken, was hoe die gasoven werkt. 220°C is zo’n 428°F hielp google mij verder, en dan was het nog juist raden naar hoe lang zo’n gasoven moest voorverwarmen (ik heb op een kwartier gegokt).

Zeer handig overigens is dat er tussen de twee branders aan de linkerkant en die aan de rechterkant, een soort warmhoudplaat is, die constant een 25 of zo graden (celcius) heeft. Eergisteren had ik dat nog niet ingezien, maar dat lijkt mij perfect voor het rijsproces. De volgende keer zet ik daar de kom brooddeeg op.

Ik heb mijn challe/briocherecept gebruikt, en wat eruit kwam was wel degelijk brood, maar een beetje cakeriger (lees: dense) dan zou moeten. Vandaag probeer ik het zonder canola.

—

Update: vandaag zijn we naar QFC gestapt, en daar hebben we voorwaar echte, verse gist gevonden! (En marmite, maar dat heb ik niet gekocht.) En terwijl ik dit schrijf, staat mijn deeg op die middenplaat mooi te rijzen. Juich!

Het is hier duur, zo hebben wij de indruk. Never mind de goedkope dollar, wij hebben ons hier –na nauwelijks vier dagen– al vaak de bedenking gemaakt wat het zou geweest zijn als de dollar zo sterk zou gestaan hebben als vroeger. Cd’s, boeken, electronica, de meeste luxegoederen zijn hier inderdaad –na omrekening– pakken goedkoper. Basiszaken zoals voedsel, of gereedschap voor manuele arbeid (i.c. koken), kosten gemakkelijk evenveel. De eerste dag stapten we buiten uit Madison Market met een rekening voor 56,92 USD, goed voor een gallon melk (net geen twee liter), anderhalf pond appels, peren en tomaten, een doosje thee, boter en een gallon cranberry juice. Trader Joe’s is gelukkig wat goedkoper, en ik ga binnenkort toch ook eens een Safeway en een QFC binnen stappen.

Pike Place Market –een soort overdekte markt waar veel spel van wordt gemaakt maar eigenlijk weinig variatie aan stalletjes en waren biedt– viel veel beter mee: voor 13 USD had ik een goed gevulde plastic zak die op de terugweg mijn arm een paar centimeters langer heeft gemaakt, en bij de slager aldaar bracht ik een drie rib eyes (today’s special) ofte entrecôtes mee, en een hanging tender ofte onglet die langer was dan het gemiddelde varkenshaasje en minstens twee keer zo dik (anderhalf pond), voor 18 USD in totaal. Ik weet waar ik in het vervolg mijn groeten en fruit (en vlees) ga kopen. Ze hebben er ten andere ook een paar visstalletjes, met vis aan zeer betaalbare prijzen (scallops voor Geen Geld).

Wat ook opvalt is dat er bijzonder weinig voetgangers zijn. Seattle is een grote stad, maar nergens is het druk. Het is dan wel Spring Break, maar ik kan mij niet voorstellen dat gans Amerika dat in Fort Lauderdale doorbrengt. Iedereen doet hier ook alles met de wagen, dat is een cliché dat geheel klopt. Wij zijn de uitzondering die met boodschappen beladen door de straten stapt. Die boodschappen worden overigens voor u netjes gezakt, niet alleen in winkels waar ge dat zoudt verwachten, maar ook in de grootwarenhuizen. Toen ik Madison Market spontaan de boodschappen in een zak begon te laden, beantwoordde de cool dude achter de kassa mijn impuls meteen met een “hey, thanks for bagging”. De verwondering op zijn gezicht voor mijn actie was minstens net zo groot als de mijne voor zijn opmerking.

“Hoe laat is het nu eigenlijk”, is de vraag die ons vanochtend bezig hield. Het scheelt tien uur met België, neen twaalf, neen negen, en uiteindelijk heb ik het gewoon via internet opgezocht en de klokken juist gesteld. Negen is het goede antwoord. Het is hier negen uur vroeger. Meer dan genoeg voor een serieuze jetlag.

“We zijn hier nog drie maand”, is wat er ons vandaag van heeft weerhouden om al te veel te doen of (vooral) te kopen. Vanochtend gingen we ontbijten in Café Presse (damn, ik moet hier toch een shortcut vinden voor de accenten op dit qwerty-klavier). Het hoekje om, three blocks down that street, en dat is allemaal veel dichterbij dan de Amerikaanse afstanden zouden laten vermoeden. Tessa had er Oeufs plats, jambon, fromage, wat werd uitgesproken als ‘ofbla‘, en waarbij wij slechts met veel zelfbeheersing onze glimlach niet tot een schaterlach lieten uitgroeien. Maar het was heel lekker.

Via Pike Street zijn we daarna tot Pike Market gestapt, waar ze vis en vlees en groenten en fruit aan redelijke prijzen verkopen, beterkoop dan in de Madison Market op E Madison Street, waar het voedsel wel organic heette, maar de prijzen nogal hoog lagen. Ondertussen hebben we een beetje verder ook Trader Joe’s ontdekt, waar de groenten en het fruit ook organic zijn, maar de prijzen veel menselijker. En ik heb zo het gevoel dat alles hier wel organic is.

Downtown, rond Pike Street en Pine Street, is zowat het retail district, met alles van Macy’s en Nordstrom en GAP en Niketown en Aveda. En een food court, zoals we dat kenden van Las Vegas vorig jaar, waar ze een heleboel verschillende soorten fast food hebben, van hamburger tot chinees met alles daartussen.

Seattle is wel degelijk koffie stad. Op elke hoek van de straat is wel een coffee place, en ondertussen hebben we al ontdekt dat ge die ketens (Seattle’s Best, Starbucks) beter links laat liggen, en bij de ‘kleine’ independents binnenstapt. Ik ga nog plezier beleven om de beste koffie en de beste branderij eruit te halen, denk ik. Maar hey, we zijn hier nog drie maand, dus we hebben nog tijd zat.