techniek I

Oud worden is… samen met Henri een stripverhaal lezen. Wayne Shelton 3: Le Contrat, pagina 21 planche 19: daar klimt een jongedame (inspecteur Sandra Luan) op een telefoonpaal.

“Papa, wat is dat en wat doet die mevrouw?”
-Wel jongen dat zijn telefoonpalen.

En dan mag je uitleggen wat telefoonpalen zijn, en hoe telefoongesprekken via een draad verlopen. Om dat alles te illustreren wil je eerst naar buiten wijzen –maar er zijn geen telefoonpalen meer– en vervolgens naar de telefoon grijpen. Want gesprekken verlopen van het ene toestel naar het andere via een draad. Zie je, je neemt de hoorn van de draadloze huistelefoon en… errrm.. errrm… via de draad die er niet is gaan de gesprekken heen en weer tussen de twee toestellen.

Telefoonpalen, juist, ja.

Er gaat nog met ons gelachen worden.

ciabatta

Mijn ciabatta werd goed onthaald. Al vond ik het heel eigenaardig dat er geen olijfolie in hoorde, en dat het basisdeeg geen zuurdesem was. En het eindresultaat zag er ook niet uit zoals een ciabatta; je zou denken dat daar een heleboel vouwen e.d. bij komt te kijken, maar niets van dat alles. Gewoon het deeg op een bakplaat leggen, en 20min in de oven.

Er ging wel een tamelijk lange rijstijd aan vooraf: zo’n vier-vijf uur in totaal, en ondertussen elk uur het deeg ‘terugslaan’. Wreed amusant, ook al voor Henri, die telkens met zijn kleine vuistjes op zo’n deeg-en-luchtzak mocht knokken.

ciabatta ciabatta ciabatta

(Voor een authentieker recept een beetje rondgezocht op google, en dit recept lijkt er al meer op, en ook dit hier.)

zondag

Zondag was het dus feest. Ik was de dag tevoren begonnen aan de bouillon van jonge haantjes (2 haantjes, 12 uur opstaan). Het enige wat ik niet zelf gemaakt heb is de taart, want dat was, zoals reeds vermeld, de traditionele bisquit met kroontje. (Bij uitzondering van bij Damme, maar dat was toch echt zijn geld niet waard.)

1. aperitief
50 sablés met parmezaan en kruiden (marjolijn, tijm, basilicum en oregano)

2. zooi van fazant
Ttz een weinig van die bouillon van jonge haantjes (1 pollepel pp), met daarin geblancheerde mini prei en jonge pijpajuintjes, en een brunoise van wortelen en rapen. De fazant was eerst gebraden, en daarna werd het vlees verdeeld over de borden.

3. quiche toscana
O ramp. In het recept stond een halve liter halvolle melk en 50gr bloem, vergezeld van spinazie en geitenkaas. Dat alles 20-25 minuten op 200 graden in de oven. Juist ja, 45-55 minuten op 225 was duidelijk beter. Mijn eerste quiche, ik zal er mij eens op moeten toeleggen.

biscotti de feestdis party people

4. gebraad van hertekalf
Met cranberries, en drie purees: venkel, aardpeer, raapjes. Ongeveer een uurtje in de oven (1,8kg), en daarna overgoten met een saus van cantharellen.

5. de taart

6. koffie met biscotti’s.
Heerlijk. Die had ik ’s ochtends gebakken van een heel plakkerig deeg (met amandelen en pijnboompitten). Eerst 20min gewoon bakken (cfr foto linksboven), dan in schijfjes snijden en opnieuw 15min bakken.

teveel tijd

Wel, what can I say, ’t is vakantie. Net terug van een korte ronde langs het station, en wat hebben we ontdekt? Er is een GB express aan het Maria Hendrikaplein. Waar we alles gekocht hebben behalve wat we nodig hadden (boter). Maar ik zal nog wel net toekomen voor het carr&eacute confituurken.

Die boeken-db staat ook op mijn lijstje. Al heb ik weeral eens boeken en CDs en DVDs in een dbase gestoken (ik heb zelfs al de SQL klaarliggen). Nu nog goesting krijgen om de php te schrijven en met MT te combineren… och, ’t zal er wel van komen…. ja toch?

muile

OK, OK! This time I’ll bite. (Pun intended.).

Een verbrande muile doet mij aan een paar dingen denken:

Ten eerste is er de anecdote van mijn moeder. Die had ooit eens een vriendin die nogal graag in de keuken experimenteerde (zoals dat heette in de jaren ’60).

Op een bepaalde dag (o Gallicisme) was de juffrouw peren aan het opleggen/inleggen. En de heerlijke geuren die haar tijdens het proces tegemoet wuifden (de helmboswuivende Paris), maakten het voor haar schier onmogelijk aan de verleiding te weerstaan.
Jawel! Juffrouw nam een pas gekookte/ingemaakte peer op een vork, en liet het peerken –zacht en lustig geurend naar vanille– in één beweging –zonder daarbij echt te proeven– naar haar maag glijden. Resultaat: naar ’t spoed, en ze hebben een stuk van haar slokdarm mogen wegnemen (waar het stuk peer om een of andere bleef steken).

Klasseer het onder urban myths and legends, het is in elk geval een schrikbeeld dat ik heb meegekregen om voorzichtig te zijn in de keuken. (Niet dat het altijd veel uitgehaald heeft, getuige daarvan mijn episodes met mijn Japansch mesch.)

Ten tweede ben ik ondanks het bovenstaande eerste item, niet geheel onvertrouwd met het fenomeen. En ’t is niet geheel onvreemd aan de sensaties van een aften-aanval (vermenigvuldig het gevoel maal x en verspreid het over geheel uw mond, keel en ongetwijfeld ook een stuksken slokdarm om af te ronden –alsook het andere eind van dat bepaald ecosysteem -edoch too much information.)

Maar ik ging niet meer over mijn gezondheid leuteren, en ik hoop dat ge d’er rap vanaf zijt (ik heb hier anders nog wat Xylocaïne gel liggen).

in sync

Wat ne mens allemaal doet tijdens zijn vakantie (en ik ga stoppen met zagen over gezondheid e.d.).

_iSync: de adressenlijst in mijn (electronisch) adressenboek bijwerken op de mac, en vervolgens via bluetooth met de gsm synchroniseren

_ciabatta broodjes maken (het deeg ligt te rijzen –minstens vier uur, volgens het recept; hoe langer hoe beter)

_carr&eacute confituurkens maken voor dessert vanavond (hopelijk heb ik nog genoeg boter liggen)

_alle achterstallige tijdschriftenlectuur doornemen

_de was doen

_met kastelen en ridders spelen en vervolgens…

_uw mond laten openvallen omdat uw (zopas 4 jaar geworden zoon) zijn speelgoedpaard Belisent heeft genoemd (een zuster van Koning Arthur)

En dat alles in willekeurige volgorde 🙂

ssst

…morgen is het feest. Verjaardagsfeest voor Tessa en Henri in drie gangen. Waarvoor we vandaag de ganse dag inkopen hebben gedaan: wijn, vlees –vlees! wild!– groenten; de bouillon van jonge haantjes staat te trekken, en de ijskast zit overvol. Alleen het dessert wordt niet zelf gemaakt: traditioneel is dat immers biscuit taart met een kroontje.

Meer details volgen, en ik beloof plechtig dat ik ga proberen niet te vergeten foto’s te nemen.

retro

2004 wordt duidelijk niet alleen het jaar van de powerbike (cfr de Triumph Rocket III en de Yamaha R1) maar ook het jaar van de retrobike (altijd grappig, dergelijke uitspraken).

Triumph (alweer) is begonnen met de Thruxton 900, maar ook Ducati brengt nu een stijloefening met de SportClassic reeks.

ducati sportclassic bikes ducati sport 1000 triumph thruxton 900

Allemaal retro styled bikes gebaseerd op de succesmodellen van weleer, maar voorzien van modern comfort en moderne motorblokken (al staat dat laatste niet noodzakelijk voor grote hoeveelheden pk of vermogen). En ze zien er best gelikt uit (vooral die Ducati Sport).

eindeling

Eens thuis blijven, kan toch zalig zijn. Na het débacle van gisteren, lig ik thuis in bed met symtomen van algemene uitputting, verkoudheid en keelontsteking. De aften zijn duidelijk aan de beterhand (nog een beetje op de rechterkant van de tong + kaak), dus mij hoor je niet klagen.

’t Is nog geen 10 uur, en ik heb al de krant, twee stripverhalen en twintig bladzijden Cryptonomicon gelezen. Straks nog naar een DVD kijken, en dan om 15u Henri afhalen (“vandaag is ’t maar een half-lang dagje hé papa”) om samen wat te kokkerellen.

Ah, rust.

[update] En het sneeuwt begod in Gent.

colon

Dit was een non-event.

Tenminste, dat was de line die ik gerepeteerd had. In het echt ging het net iets anders.
Bottom line: onverricht ter zake terug (alweer zo’n mooie alliteratie; misschien moet ik maar titels voor Suske en Wiske-albums gaan verzinnen).

Afspraak was om 14u15; wij waren om 13u50 ter plaatse. Voor ons was er een meneer wiens afspraak blijkbaar niet goed was genoteerd (electronisch, interdepartementaal), en het duurde toch goed 15 minuten voor de juffrouw aan de receptie een beslissing kon nemen. (Ze hebben die mens uiteindelijk toch kunnen helpen, gelukkig maar, gezien de noodzakelijke voorbereidingen.)
Vervolgens meer dan een uur wachten in een overvolle wachtzaal (waar een TV de ganse tijd op VTM stond te blèren).

De coloscopie: een milde sedatie, zoals dat heet: Dolantine en Diprivan. Nu heb ik een probleem met anesthetica: dat haalt allemaal niks uit bij mij. Aspirine, Dafalgan, Dafalgan Codeïne, Brufen, Morfine. Noppes. Dus ook nu niet. (De spacecake test is forthcoming.)

“Het gaat een beetje voelen zoals wanneer je teveel gedronken hebt”, wist de sympathieke verpleger te vertellen. “Zolang het dan maar zonder de kater achteraf is,” probeerde ik nog, maar noch de dronkenschap, noch de kater waren mijn deel.

De dikke darm ligt zowat in een omgekeerde U-vorm in het lichaam. Probleem: met hun kijktoestel geraakten ze niet voorbij de eerste bocht. En dat doet pijn, vooral zonder werkende verdoving. Eerst wordt je anaal gegrepen, en vervolgens voel je die slang in je binnenste bewegen. Een beetje zoals een Alien hatchling. En lucht blazen en vooruit en achteruit en lucht blazen en draaien en lucht blazen. Je voelt je zoals een ballon die wordt opgeblazen met perslucht. Op een bepaald moment dacht ik dan ook effectief dat er een Alien uit mijn buik ging barsten.

Koud zweet, (t)rillen, “fuck, fuck, fuck“, vooruit, achteruit, draaien en constant blazen. En de prof laten proberen. En dan gelukkig opgeven.

(Niet voor eerst nog een paar minuten met een rectale sonde te hebben gelegen om de lucht makkelijker te laten ontsnappen –nu ging ik me helemaal als een ballon voelen.)

Maar goed, we zijn weer thuis. Vanmiddag was ik nog 3,5 kilo kwijt, ondertussen zitten er al een cola light, een bounty, een McChicken, een cheesburger, en medium friet en een twee glazen wijn in mijn systeem. En vergeef me, maar ik ga aan het avondeten beginnen.