meer!

Meer foto’s, meer muziek, meer boeken, meer strips, meer lawaai, meer vakantie!

Pieter[l|r] heeft gelijk: flickr is een groot feest. Ik zag het vroeger als een alternatief voor tpv, maar eigenlijk is het meer een aanvulling daarop. Enfin, ik bekijk hoe ik het juist ga aanwenden. Het zou goed zijn als je een badge zou kunnen maken van foto’s uit een photoset. Wreed praktisch is inderdaad de ‘contactsfeature, waardoor je in één oogopslag alle recente foto’s van said parties te zien krijgt. Makkelijker dan RSS (tenzij in mijn reader een feature zit die ik nog niet ontdekt heb).

Meer muziek: binnenkort start ik met wat korte CD-besprekingen of aanraders, voorzien vaan een voorbeeld-mp3, die dan maximaal of een week of zo beschikbaar blijft. Een procdure schaamteloos afgekeken van excellente muzieksites zoals daar zijn: aurgasm, Gunter likes french fries, Jazz and Conversation, Xanax Taxi, en vele andere. Think of it as december.org redux –voor de vier man die zich die site nog herinneren.

Meer boeken: op mijn nachtkastje ligt Zorro, het nieuwe epos van Isabel Allende (vanochtend gekocht in de Limerick), waarmee ik een Tessa te snel ben af geweest (tsja, had ze maar niet naar dat congres in Stockholm moeten gaan).

On an entirely different matter zijn ‘ze’ (De Lijn) dit weekend begonnen met het groots weekendoffensief om de tramsporen in onze straat te vervangen. De komende vier weekends wordt er rond de klok gewerkt, met navenante last voor de omwonenden. Niet dat ik er voorlopig ook maar iets van heb gemerkt (behalve dan dat net tijdens dit regenweekend de trams niet rijden in onze straat). Binnenkort (= volgend weekend) wat foto’s maken.

That’s it. Wat betreft de strips, ga ik straks (zodra ik mijn logon gegevens heb ontvangen) de ‘explorefeature van De Poort eens bekijken (misschien meer daarover later), en die vakantie, tsja, een mens moet kunnen dromen.

(BTW stay tuned volgende week, voor de fnac cadeaucheque.)

opatuur: tricycle

Zondag werd het seizoen 04-05 bij Opatuur afgesloten met een optreden van Tricycle. Brusselaars Tuur Florizoone (accordeon), Philippe Laloy (sax) en Vincent Noiret (contrabas) zetten de keet in vuur en vlam met een eigenzinnige interpretatie van Europese Jazz.

Centraal staat ‘beweging‘, zowel in de muziek zelf, als bij de muzikanten. Florizoone componeerde de meeste nummers, geïnspireerd door o.a. zijn omzwervingen in Brazilië, en grijpt elke kans aan om de muziek met een paar danspassen te onderstrepen. De instrumenten worden aangewend om het thema aan te duiden, het verhaal te vertellen of te begeleiden, waarbij zowel de accordeon als de bas zeer vakkundig werden ingezet als percussie-instrument.

tricycle

Als voorbeeld: “Pas maintenant, je suis crevé“. Het verhaal van Mr. Champagne, een studiegenoot van Florizoone, die op een bepaald moment geïnteresseerd raakt in een Galicische schone. De vrienden treffen elkaar door Champagnes nieuwe interesse minder en minder, en wanneer Florizoone zijn makker uitnodigt om uit te gaan, krijgt hij meer dan eens “oh oui mais, pas maintenant, je suis crevé” als antwoord. Voor de bruiloft componeerde Florizoone dan maar dit lied, een gesprek tussen hemzelf (contrabas), Champagne (sopraansax) en diens Galicische verloofde (accordeon). Met als laatste waarschuwing: ‘ze babbelen nogal graag, en veel’. Wat volgt is een prachtig samenspel van het trio, dat zeer goed op elkaar is ingespeeld, waarin elk zijn verhaal brengt, over, op, onder, tussen en door elkaar heen. Fascinerend.

Laat ik nog maar even een lans breken voor locaties zoals Opatuur (en ongetwijfeld ook het Damberd, als ik ooit eens zover geraak). Er wordt intimistische, levensechte, (vaak) onversterkte muziek gebracht, met als verschrikkelijk grote troef het directe contact met de artiesten. En als rook het probleem is (er was overigens heel weinig rook, zondag), maar jazz wel uw ding, dan kan je geen betere locatie hebben dan het Duvel-droomschip (van 14u00 tot 16u00 op het Gouden Leeuwplein) tijdens de Gentse Feesten. Maar hou het stil: het is al moeilijk genoeg een plaatsje te bemachtigen.

Tricycle, gehoord bij Opatuur op zondag 22 mei 2005. Het volgende seizoen start in september, maar het café (Citadellaan 17) blijft open, elke dag van 18u tot 02u. Wie Tricycle even wil smaken, kan vanop deze pagina (legaal) vier nummers van de recent uitgebrachte CD downloaden.

(Deze entry is ook terug te vinden op gent.blogt; meer foto’s worden gepost op tpv volgende week.)

jazz bij Opatuur

“Dat is er ene voor de guestlist. Ga maar binnen hoor.”

– Dank u. Ik ben…

“Jaja, ik weet het. Ga maar door jong.”

Ah bon. Ik weet niet welke reputatie ik heb, maar ze ging mij duidelijk vooraf.

“Wat ons betreft moogt ge inderdaad foto’s nemen, maar eigenlijk hangt dat meer af van de muzikanten, dus ge vraagt het best nog eens aan hen.” Maar ook voor hen was er geen enkel probleem; “het maakt toch niet te veel lawaai hé?”

Opatuur is een archetypisch jazzcafé, al zou ik niet weten waar ik die vergelijking vandaan haal, want ik had nog nooit een voet in jazzcafé binnengezet. Het beantwoordde in elk geval aan de verwachtingen: lichtschuw, rookgevuld, rijkelijk voorzien van mannen met baarden die mijmerden in hun trappist, in afwachting van het de aanvang van het concert. De schaarse vrouwen maakten ofwel deel uit van het decor, of waren door manlief (net niet bij de haren) meegesleurd, of kwamen recht uit de akademie binnengewandeld.

opatuur

De binnenkant van het café heeft sinds de oprichting geen daglicht meer gezien, hooguit wat verf, maar het ademt wel uit alle hoeken en kieren sfeer uit. Het is er heel gezellig, met een intimistich klein podium, waardoor het contact met de muzikanten direct is. Geen valse idolatrie, iedereen komt voor de muziek en de sfeer.

Zo was het zondag de beurt aan Hans Van Oost (gitaar), Piet Verbist (bas), en Bart Defoort (sax). Gezien mijn beperkte bekendheid met de anders toch wel uitgebreide Belgische jazz scene, kende ik het trio enkel van naam (en faam). De gitaar is echter een van mijn favoriete instrumenten in de jazz (naast xylofoon en hammond organ), dus ik zat al meteen goed. Van Oost speelde bovendien een zeer begeesterde en virtuoze set, vol glijdende gitaarsolo’s. Hoewel Verbist en Defoort minsterens even impressionant waren.

opatuur

Een verschrikkelijk groot voordeel van jazzcafees zoals Opatuur is het detail dat je te horen krijgt in de muziek. De nabijheid van het publiek laat de muzikanten toe technieken te gebruiken waarvan de subtiliteit in een grote zaal compleet verloren zou gaan. Denk maar aan het aanblazen van de sax, de hogere stille noten van de bas, en de onversterkte elektische gitaar.

Slechts dit: Opatuur is niet ideaal voor mensen met propere longen of andere allergieën (zoals ikzelf). De rook was er bijna letterlijk te snijden, de ventilatie onbestaand. Ben je echter bereid dat ongemak erbij te nemen, dan staat je gegarandeerd een bijzonder aangename avond te wachten. Waarbij 10 EUR voor dit optreden alvast geen cent te veel betaald is.

Hans Van Oost (gitaar), Piet Verbist (bas), en Bart Defoort (sax) gehoord op 17 april bij Opatuur; toegang 10 EUR. Volgende optredens op 1, 15 en 22 mei. Citadellaan 17, 9000 Gent

(Deze entry is ook terug te vinden op gent.blogt.)

[Update:] Voor de geïnteresseerden: deze week meer foto’s van het optreden op The Parallax View.

traag, maar …

De jazz CDs zitten er in tot en met de ‘B’ (op uitvoerder). Alles zit er maar heel basic in, op één enkele naam per CD.

Wat al onmiddellijk problemen geeft bij bijvoorbeeld de laatste B: Don Byron. Bij het album, Romance With The Unseen uit 1999, wordt Byron vermeld als errm ‘eerste auteur’ (uitvoerder), maar minstens even belangrijk is het gezelschap waarmee hij op deze plaat speelt (en dan hebben we het nog niet over de componist).

Het zijn niet de minsten, die meespelen op dit album: Bill Frisell, Drew Gress, en Jack DeJohnette. Die zouden kunnen gecrosslinked worden naar Pat Metheny, John Zorn, en de soloplaten van Frisell, om maar iets te noemen.

Ondertussen geef ik ook telkens de bar code mee; dat leek me nuttig voor het geval ik ooit naar een écht programma overstap. Zo kijk ik al een tijdje met ruime interessa naar Delicious Library, maar ook naar Books. Dat laatste is interessanter voor niet-Amerikanen: het zoekt in veel meer on-line databestanden, maar houdt helaas alleen maar boeken bij, en geen CDs of DVDs.

Ondertussen zitten we aan 416 CDs. Niet allemaal jazz, maar CDs van 2004 die in 2004 werden ingegeven (alle genres) + jazz tot en met de ‘B’ van Don Byron. Op naar de volgende letter.