FFG: Tale of Tales (2015)

Once upon a time there were three neighboring kingdoms each with a magnificent castle, from which ruled kings and queens, princes and princesses. One king was a fornicating libertine, another captivated by a strange animal, while one of the queens was obsessed by her wish for a child. Sorcerers and fairies, fearsome monsters, ogres and old washerwomen, acrobats and courtesans are the protagonists of this loose interpretation of the celebrated tales of Giambattista Basile.

Regisseur: Matteo Garrone
Schrijvers: Giambattista Basile (boek); Edoardo Albinati, Ugo Chiti, Matteo Garrone & Massimo Gaudioso (scenario)
Met: Salma Hayek, Vincent Cassel, Toby Jones
IMDB

Tale of Tales (Il racconto dei racconti) is het Engelstalige debuut van Matteo Garrone, de regisseur die eerder werd gelauwerd om zijn Gomorra. De film is gebaseerd op drie verhalen uit de Pentamerone, een zeventiende-eeuwse verzameling sprookjes van de Italiaanse dichter Giambattista Basile. De drie verschillende verhalen worden op het einde samengebracht, maar op een nogal eerder kunstmatige manier.

Het acteerwerk van Salma Hayek en Vincent Cassel is goed, maar niet om over naar huis te schrijven. Beiden vervullen nogal stereotiepe rollen, zonder daar eigenlijk ook maar enige verdieping aan te geven. Uitstekend is dan weer de (korte) rol van John C. Reilly als echtgenoot van de koningin gespeeld door Hayek, en van Bebe Cave, die zowat de grootste evolutie in de film doormaakt.

Er zitten een paar bijzonder mooie fotografische elementen in de film –die alleen al daarvoor de moeite van het bekijken is. Het bloedrode hart in de voor de rest bijna volledig witte scène (op een zwart kleed na); de naakte verschijning van de jonge Dora (Stacy Martin) in het bos, gecombineerd met het rode gewaad; de duizelingwekkende scènes op een kasteelmuur; de afgebleekte tweeling Christian en Jonah Lees die resp. Jonah en Elias spelen; en de bonenstaak verschijning van Franco Pistoni als Necromancer.

Het was een mooie film, maar ik mis samenhang en diepgang, waardoor de fantastische momenten die erin zitten, verdwijnen in een overvloed van minder interessante momenten.