Sport 201701

December slaan we voor het gemak maar even over. Niet dat ik niet heb gesport, maar ik heb geen zin om het allemaal weer te gaan opzoeken. Ik geef u gewoon nog mee dat de zoon en ik wilde plannen hadden voor de Rapha Festive 500, maar dat we die hebben laten varen nadat (1) het plots wel erg koud is geworden tussen oud en nieuw, en we van plan waren in de Walen te gaan fietsen waar het veel kouder is en (2) ik een beetje gecrasht ben na de eerste 250 km naar de kust en terug (gecrasht zoals in: totaal uitgeput, niet zoals in: gevallen).

Januari dus. Een nieuw jaar, een nieuwe start voor dit lijstje en vanalles. Ik heb blijkbaar meer gefietst dan gelopen, en dat weerspiegelt zich in de doelstellingen die ik mijzelf heb opgelegd in Strava. Dit jaar zou ik graag 1.200 km lopen, en 3.650 km fietsen. Ja, die getallen zijn wat random en tegelijk symbolisch gekozen, dank u voor de vraag.

Fietsen gebeurt vooralsnog binnen, vandaar ook de wat kortere afstanden. Ik heb ook definitief gekozen voor Zwift (vs TrainerRoad en The Sufferfest). Zwift is het meest interactief van de drie, het minst competitief, en biedt teglijk ook trainingsprogramma’s. Die volstaan misschien niet voor de (semi)pro, maar daar ligt mijn ambitie ook helemaal niet.

(vorige maand)

Films 201701

De kop is eraf. Als ik er eentje moet uithalen, dan is het La tortue rouge van Michael Dudok de Wit. Zeker bekijken als u de kans hebt.

  1. Jack Reacher: Never Go Back / Edward Zwick / 2016 / **
    Jack Reacher must uncover the truth behind a major government conspiracy in order to clear his name. On the run as a fugitive from the law, Reacher uncovers a potential secret from his past that could change his life forever.
    Tsjah. Ik blijf het moeilijk hebben om in Tom Cruise de Jack Reacher van de boeken te zien. Voor de rest aanvaardbaar gemaakt: leutig tijdverdrijf.
  2. The Jungle Book / Jon Favreau / 2016 / *(*)
    After a threat from the tiger Shere Khan forces him to flee the jungle, a man-cub named Mowgli embarks on a journey of self discovery with the help of panther, Bagheera, and free spirited bear, Baloo.
    Hier had ik niet echt nood aan.
  3. La tortue rouge / Michael Dudok de Wit / 2016 / ***(*)
    The dialogue-less film follows the major life stages of a castaway on a deserted tropical island populated by turtles, crabs and birds.
    Zeer mooi, zelfs wanneer het verhaal verrassend abstract-surrealistisch wordt.
  4. Carnage / Roman Polanski / 2011 / **
    Two pairs of parents hold a cordial meeting after their sons are involved in a fight, though as their time together progresses, increasingly childish behavior throws the discussion into chaos.
    Een film die ik veel liever door Woody Allen had geregisseerd gezien.
  5. Frat Star / Grant S. Johnson, Ippsie Jones / 2017 / *
    “Frat Star” explores the alluring, superficial, manipulative, and dark world of Ivy League fraternity culture. An insecure, poor, and broken-hearted Nick enters freshman year with no interest in fraternities. This all changes when his old money roommate Billy convinces him to pledge.
    Voorspelbaar.
  6. Between Us / Rafael Palacio Illingworth / 2016 / ***
    Thirlby and Feldman play a couple confronted by the fear that settling down and getting married means their carefree days as city-dwelling young adults coming to an abrupt and depressing end. Both are tempted by the allure of another life before ultimately realizing why they fell in love in the first place.
    Atypisch voor mij, maar ik vond deze film eigenlijk wel interessant.
  7. Ouija: Origin of Evil / Mike Flanagan / 2016 / **(*)
    In 1967 Los Angeles, a widowed mother and her 2 daughters add a new stunt to bolster their seance scam business, inviting an evil presence into their home.
    Ik ben gelijk niet helemaal fan van Mike Flanagan. Ok, maar niet opmerkelijk.
  8. The Girl with All the Gifts / Colm McCarthy / 2016 / **
    A scientist and a teacher living in a dystopian future embark on a journey of survival with a special young girl named Melanie.
    Het is wel al goed geweest met die dystopische films. Gemma Arterton speelt niet slecht.
  9. Demon / Marcin Wrona / 2015 / **(*)
    A bridegroom is possessed by an unquiet spirit in the midst of his own wedding celebration, in this clever take on the Jewish legend of the dybbuk.
    Ondanks de op cliché afstevende premisse, is dit goed geacteerd en redelijk deftig uitgewerkt.
  10. The Autopsy of Jane Doe / André Øvredal / 2016 / ***
    A father and son, both coroners, are pulled into a complex mystery while attempting to identify the body of a young woman, who was apparently harboring dark secrets.
    Maar ja: een beetje verrassend zelfs (ik onthoud mij van de verassende woordspeling in het mortuarium).
  11. The Hollow Point / Gonzalo López-Gallego / 2016 / **
    A new sheriff of a small town along the U.S. & Mexico border investigates a drug cartel deal that went horribly wrong.
    Beter dan u zou verwachten (maar ook niet meer dan dat).

0 te vermijden / * slecht, maar bekijkbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(films vorige maand)

Films 201612

In 2016 zag ik een pak minder films dan de 230 in 2015, maar we zweven wel mooi rond de 212 van 2014 (en nog steeds ver boven de de 107 van 2013). Iets boven de 200 per jaar lijkt een mooi gemiddelde te worden, en dan ben ik blij dat ik mijn series niet vermeld. Er zaten nog een paar pareltjes tussen, in december, kijkt u maar:

  1. Inferno / Ron Howard / 2016 / *
    When Robert Langdon wakes up in an Italian hospital with amnesia, he teams up with Dr. Sienna Brooks, and together they must race across Europe against the clock to foil a deadly global plot.
    Afhankelijk van de generatie waartoe ge behoort, is Ron Howard u bekend als Opie Taylor uit The Andy Griffith Show (jaren 60), Richie Cunningham uit Happy Days (jaren 70), als regisseur van Splash en Cocoon (jaren 80), maar ook Apollo 13 (jaren 90), A Beautiful Mind, Frost/Nixon (jaren 00) en de verfilmer van de Dan Brown boeken. Ik vond die boeken nog best te pruimen –louter als mindless ontspanning– maar deze laatste verfilming (ik had het boek nooit gelezen), was wel uitzonderlijk saai en voorspelbaar. Binnenkort dan maar eens Howards documentaire over The Beatles bekijken.
  2. Pete’s Dragon / David Lowery / 2016 / **
    The adventures of an orphaned boy named Pete and his best friend Elliot, who just so happens to be a dragon.
    Vertier voor de familie, goede genrefilm, vooral genietbaar tijdens de kerstperiode.
  3. Slash / Clay Liford / 2016 / **
    Freshman Neil’s Vanguard stories are all he cares about…until he meets the older Julia, who pushes him to put his own fan fic online. When the website’s moderator takes a special interest in Neil’s work, it opens up a whole new universe.
    Mooie coming-of-agefilm, niks nieuws, maar in een wat modern jasje gestoken. Ondergewaardeerd.
  4. Perfect Strangers (Perfetti sconosciuti) / Paolo Genovese / 2016 / **
    Seven long-time friends get together for a dinner. When they decide to share with each other the content of every text message, email and phone call they receive, many secrets start to unveil and the equilibrium trembles.
    Een stukje moraliteitstheater, met zo’n maatschappelijk-sociaal-geëngageerde boodschap. Somwijlen hilarisch, maar voornamelijk bedoeld om u tot introspectie te dwingen. Niet mijn ding dus.
  5. Girl Asleep / Rosemary Myers / 2015 / ***
    The world is closing in on Greta Driscoll. On the cusp of turning fifteen she can’t bear to leave her childhood, it contains all the things that give her comfort in this incomprehensible new world.
    Mooi! Debuut van regisseur Rosemary Myers, en een zeer goede hoofdrol van Bethany Whitmore. Kijken als u de kans daartoe hebt.
  6. Things to Come (L’avenir) / Mia Hansen-Løve / 2016 / *(*)
    A philosophy teacher soldiers through the death of her mother, getting fired from her job, and dealing with a husband who is cheating on her.
    Intellectueel-links verfilmt zichzelve: niet mijn ding. Ik wil al lang Eden en Un amour de jeunesse van de regisseur zien, maar ik ben er een beetje bang voor geworden.
  7. The Eyes of My Mother / Nicolas Pesce / 2016 / ***
    A young, lonely woman is consumed by her deepest and darkest desires after tragedy strikes her quiet country life.
    Deterministisch-depressief gruwelsprookje, dit debuut van Nicolas Pesce. Een regisseur om in de gaten te houden.
  8. Pet / Carles Torrens / 2016 / *
    A psychological thriller about a man who bumps into an old crush and subsequently becomes obsessed with her, leading him to hold her captive underneath the animal shelter where he works. But what will the victim have in store for her captor?
    Wat zeldzame spannende momenten, maar vooral voorspelbaarheid, in deze film.
  9. Martyrs / Kevin Goetz, Michael Goetz / 2015 / *
    A woman and her childhood friend seek out revenge on those who victimized and abused them.
    Een onnodige en gekuiste remake van de gelijknamige (Franse) film van Pascal Laugier. Tijd om het origineel te herbekijken.
  10. Train to Busan / Sang-ho Yeon / 2016 / **
    While a zombie-virus breaks out in South Korea, a couple of passengers struggle to survive on the train from Seoul to Busan.
    Knap gemaakte zombiefilm, die (gelukkig) niet echt focust op de zombies, maar op de intermenselijke interacties.
  11. Always Shine / Sophia Takal / 2016 / ***
    Best friends Anna and Beth take a weekend trip to Big Sur, hopeful to re-establish a bond broken by years of competition and jealousy. Tensions mount, however, leading to an unexpected yet inevitable confrontation, changing both of their lives…forever.
    Sophia Takal is misschien het beste bekend als actrice (bijvoorbeeld in een hele hoop films van Joe Swanberg), maar is evengoed een verdienstelijke regisseur. In deze meta-thriller, met een glansrol voor Mackenzie Davis, vaart een beetje in hetzelfde water als The Neon Demon (thematiek en ondefinieerbaar genre). Aanrader
  12. Frank & Lola / Matthew Ross / 2016 / ***
    A psychosexual noir love story, set in Las Vegas and Paris, about love, obsession, sex, betrayal, revenge and, ultimately, the search for redemption.
    Nog zo’n pareltje. Matthew Ross cast voor zijn (de facto) langspeelfilmdebuut niemand minder dan Michael Shannon en Imogen Poots, en de vonken spatten van het scherm.
  13. The Handmaiden / Chan-wook Park / 2016 / ***
    A woman is hired as a handmaiden to a Japanese heiress, but secretly she is involved in a plot to defraud her.
    De regisseur zal het misschien beu zijn dat er steeds naar wordt teruggegrepen, maar zijn Oldboy is één van de filmische meesterwerken van deze eeuw. The Handmaiden haalt dat (net) niet, maar dat maakt er deze film niet minder goed om. Complex, verwarrend, en niet voor tere zieltjes, maar dat lijkt wel meer een handelsmerk dan een specifieke omschrijving voor The Handmaiden. Zeker bekijken.

0 te vermijden / * slecht, maar bekijkbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(films vorige maand)

Lubomyr Melnyk @ Botanique (12.12.16)

Het was zo lang geleden dat ik de Botanique had bezocht, dat ik vergeten was hoe dicht dat eigenlijk bij het station ligt. Een retourtje Brussel kost 18 euro, en veel volk zit er niet meer op de trein, ‘s avonds.

De Botanique is een Franstalig bastion, van de deurwachters tot de bar. Ik voelde me even als een potloodventer, toen de buitenwipper mij –zeer vriendelijk overigens– verzocht mijn vest even te openen. Hij sprak Frans, ik antwoordde in het Nederlands, we maakten daar allebei geen enkel probleem van.

De weg naar de Orangerie gaat langs de serre, een excuus voor wat triestige planten en stilstaand water, en toegang tot de zaal wordt verleend via de bar. Goede marketing natuurlijk. Betalen moet met jetons, die voor 2,5 euro per stuk uit een kastje aan de muur kunnen gehaald worden. De meest gangbare drankjes kosten één jeton –redelijk democratisch toch?

We hadden het voorprogramma overgeslagen, en de zaal zat behoorlijk vol. Er was nog plaats aan de zijkant, waar ik naast een kolos terecht kwam, die het grootste deel van het concert voorovergebogen zat, zodat ik maar sporadisch een stukje van pianist Lubomyr Melnyk te zien kreeg. Krappe zitjes, en het contact met mijn buurman was van een redelijk vrijpostige aard, dat ik er bijna avances in moest lezen.

Melnyk is berucht om zijn gigantisch snelle pianospel, dat zonder meer verbazingwekkend is, maar al gauw een beetje van een gimmick wordt. De voortdurend klaterende waterval van noten (geloof mij, dit is een adequate omschrijving), verbergt steevast een tragere ballade maar herbergt op zijn best ook een aantal intertekstuele verwijzingen naar harmonieën uit andere stukken –soms al meer herkenbaar dan anders. Er zat ook nogal wat phase shifting in de composities, maar die werd vaak op creatieve manier aangevuld.

Aan elk stuk ging een uitleg vooraf, die meestal ongeveer zo lang duurde als het stuk dat daarna werd gespeeld. Er was het fragment uit de twee en een half uur durende compositie voor ballet, waarbij Melnyk met aanstekelijke gretigeheid terugdacht aan de dansers die rond zijn piano sprongen bij de uitvoering ervan. Elk van die wel 50.000 spieren van die lichamen waren zichtbaar, slaakte hij verrukt uit.

De pianist zette af en toe een vooraf opgenomen stukje synthesizer of piano in om hem te begeleiden bij de muziek die hij speelde. Dat was verder op geen enkele manier hinderlijk of gekunsteld. Wel jammer natuurlijk –maar dat is een stokpaardje– is dat zo’n piano versterkt wordt, in een eigenlijk toch wel relatief kleine zaal. Het was ook een erg kleine piano (kwart of hooguit halve vleugel).

Het concert was best interessant –de man ís een fenomeen– maar wat aan de korte kant (een klein uurtje). Blij om het live te hebben meegemaakt, maar ik voel niet meteen de nood om hem snel terug te zien.

Films 201611

  1. Jason Bourne / Paul Greengrass / 2016 / *
    The CIA’s most dangerous former operative is drawn out of hiding to uncover more explosive truths about his past.
    Maar nee. Way past expiry date. Tommy Lee Jones speelt zo voorspelbaar; Matt Damon speelt zichzelf, en zelfs Alicia Vikander past in het cliché. Stop met deze franchise.
  2. Mechanic: Resurrection / Dennis Gansel / 2016 / *
    Arthur Bishop thought he had put his murderous past behind him when his most formidable foe kidnaps the love of his life. Now he is forced to travel the globe to complete three impossible assassinations, and do what he does best, make them look like accidents.
    Had het iemand over cliché, daarnet?
  3. Kubo and the Two Strings / Travis Knight / 2016 / ***
    A young boy named Kubo must locate a magical suit of armor worn by his late father in order to defeat a vengeful spirit from the past.
    Alleen het einde is echt rommelig, maar voor de rest? Uitstekend! gaat dat zien.
  4. The Wind Rises / Hayao Miyazaki / 2013 / ***
    A look at the life of Jiro Horikoshi, the man who designed Japanese fighter planes during World War II.
    Een nogal zwaar gefictionaliseerde vertelling over het leven van Jiro Horikoshi, maar uitstekend in beeld gebracht. Een pareltje.
  5. Autumn Lights / Angad Aulakh / 2016 / *(*)
    An American photographer adrift in a remote Icelandic community becomes entangled in the lives of a mysterious European couple.
    Zo weird en gekunsteld en bevreemdend en slecht geacteerd dat het soms bijna goed wordt. ik weet echt niet wat ervan te denken. Het mist net die oempf om er een fantastische film van te maken. Jammerlijk gemiste kans.
  6. The Barkley Marathons: The Race That Eats Its Young / Annika Iltis & Timothy James Kane / 2014 / ***(*)
    In its first 25 years only 10 people have finished The Barkley Marathons. Based on a historic prison escape, this cult like race tempts people from around the world to test their limits of physical and mental endurance in this documentary that contemplates the value of pain.
    Fantastische documentaire over één van de meest pijnlijke en moeilijke ultramarathons –veel meer dan een loopwedstrijd.
  7. What We Become / Bo Mikkelsen / 2015 / *(*)
    A family of four is quarantined in their home as a virulent strand of the flu spreads into town and they are forced to the extreme to escape alive.
  8. 7 años / Roger Gual / 2016 / *(*)
    Four friends face an agonizing decision. One must go to prison. The other three must make the sacrifice worthwhile.
  9. Even Lambs Have Teeth / Terry Miles / 2015 / *(*)
    Two young women terrorized by a group of small town psychos seek revenge on their tormentors.

0 te vermijden / * slecht, maar bekijkbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(films vorige maand)

Sport 201611

Oktober was misschien niet de ideale maand om met mijn sportlijstje te (her)beginnen, maar november was gelijk niet veel beter. Eén of andere onverlaat wist mij temidden de maand te besmetten (de jury is het nog niet eens over wie juist –er zijn drie kandidaten), waardoor ik de laatste veertien dagen van november niets heb kunnen doen. En ik verzeker u: dat steekt. Hard.

  • di 01.11 Jagers vermijden! (33,5 km fietsen)
    Bij het begin van de maand was het nog herfstvakantie en zaten we nog in Bouillac, de zoon en ik. Tijd genoeg voor nog één ritje. Dinsdag heb ik wijselijk een rustdag ingelast, want woensdag moest ik de ganse dag naar huis terug rijden. Missie volbracht. Hilarisch overigens, die jagers die allemaal op een paar meter van elkaar aan de rand van de weg zitten, wachtend tot het wild door de drijvers uit de bossen wordt gejaagd. Weinig sportief, als u het mij vraagt.
  • do 03.11 Maandags ritje (op donderdag) (77,1 km fietsen)
    Donderdag had ik een paar vergaderingen in de namiddag, dus was er nog tijd genoeg voor een fietstochtje in de voormiddag. Ik kan die route ondertussen al bijna geblinddoekt afleggen, denk ik.
  • ma 07.11 Ik wou gaan fietsen maar moest gaan lopen (22,9 km lopen)
    Maandag wou ik gaan fietsen, maar de zoon had verzuimd de kippen eten te geven bij de schoonouders, waardoor ik er dan maar naar toe ben gelopen.
  • di 08.11 Zwalmke (77,9 km fietsen)
    …dus ben ik dinsdag maar gaan fietsen.
  • do 10.11 Holy f-cking fondo (117,6 km fietsen)
    …en donderdag opnieuw. Het begon nochtans niet goed: de Garmin deed lastig bij knooppunt 50 in Gent (Mariakerke), waardoor ik dat deel van de tocht precies kwijt ben –en dus ook die kilometers. Ik had mijn parcours redelijk nauw afgemeten, zodat ik net 115 km zou hebben bij mijn terugkomst –dat voordeel was ik nu kwijt. Terug in Gent (een paar uur later) heb ik dus maar een extra toertje rond de Watersportbaan gereden –in de gietende regen– zodat ik uiteindelijk toch aan mijn fondo-kilometers kwam. Juij!
    Maar wat bezielde mij om naar Nederland te fietsen? (Enfin, niets tegen de Nederlanders, en zeker niet de Zeelanders, want die blijken altijd maar weter zeer hoffelijk, vaak in tegenstelling tot de Belgische nummerplaten aldaar.) Het is daar dus bijzonder vlak. Dat wisten we al, ja, maar de kaalgeoogste polders bieden nu helemaal geen bescherming meer tegen vele de windvlagen –leuk als je rugwind hebt (heen), iets minder als je tegenwind hebt (terug). Maar het blijft schoon.
    En naar het buitenland fietsen is altijd leuk voor die obligate foto met grenspaal (ja toch?). En ik passeerde Europa’s Grootste Doolhof!
  • ma 14.11 Beetje loslopen (15,2 km lopen)
    Ik zat toen al precies ergens met een halve oorontsteking. Mijn rechteroor zat vol ‘watten’, een beetje gelijk bij het opstijgen van een vliegtuig, maar het wil maar niet terug naar ‘ploppen’ maar het normale gehoor. En beetje lastig tijdens het lopen, maar anders niet echt veel last van. Voor de rest een vlotte loop. Wat miezerige regen tijdens de laatste kilometers, geen hinder.
  • di 15.11 Modderploeteren aan de taalgrens (127,8 km fietsen)
    Miljaar. Via de Schelde tot in Kluisbergen, dan naar binnen bij onze Waalse vrienden. Op het jaagpad ging het heel vlotjes, onder een bijna constant gemiezel –iets harder dan gemiezel. Eenmaal van het jaagpad af, begon het geploeter in de modder. Alles was drijfnat, verborgen onder een dikke laag mist, en bedekt onder een laag bladeren en modder.
    In Ellezelles stuurde de GPS (de fietsknooppunten) mij langs de Oude Spoorweg / Ancien chemin de fer mij eerst langs trappen omhoog (!) en nadien langs een soort modderpad naar beneden –nee, ik rijd niet met een mountainbike dankuwel. Vervolgens ging het via de heuvels terug langs binnen (Horebeke, Zwalm, Dikkelvenne) om opnieuw nog een kort stukje Schelde mee te pikken.
    Alles zat onder de modder: fiets, schoenen, kousen, beenwarmers, vest, handschoenen. De kleine dorpsweggetjes, waar het anders zo leuk rijden is, waren door het oogstvervoer herschapen tot modderwegen.
  • do 17.11 Niet op uw gat blijven zitten! (12,2 km lopen)
    …maar toen was het wel om zeep. Ziek. Einde van de sportmaand.

(vorige maand)

Matthias M.R. Declercq – De Val

20161124_9789022331217Matthias M.R. Declercq schrijft voor o.a. De Morgen, Humo en het wielertijdschrift Bahamontes, zo vertelt de blurb mij op de achterkant. Ik heb een flinke maand geleden voor het eerst dat laatstgenoemde tijdschrift in huis gehaald, maar nog geen tijd gevonden om het effectief te lezen.

Het leek mij echt iets voor u, beweerde mijn wederhelft, toen ik ermee thuis kwam. Ze had het al eerder zien liggen maar had het niet durven meebrengen, omdat ik nogal eigenaardige kronkels in mijn hersenen heb, betreffende het ontdekken van dingen. Of ze had het gezien en was het gewoon vergeten, euforisch als ze enkele ogenblikken later was om de nieuwste Elle, die even verderop in de rekken lag.

Maar goed, als schrijven voor de Humo of De Morgen niet meteen een referentie mag zijn —tenzij uw naam Douglas De Conink is— dan kon Bahamontes alvast een passie voor het wielrennen betekenen. Declercq fietst bovendien ook zelf, stelt die blurb verder nog, en voegt daarbij woorden als jaagpad en Schelde toe, wat natuurlijk perfect past in het kraam van de marketing van een boek dat gaat over vijf wielrenners die samen op dat jaagpad langs de Schelde fietsen.

Het debuut van Declercq is geen fictie. Opnieuw een argument vóór, want met de goede fictie is het dun gezaaid in Vlaanderen. De schrijfstijl van Declercq kon in eerste instantie nochtans niet echt bekoren. Verwacht u niet aan zwierig proza, een stilistisch sterke pen of lang uitgesponnen zinnen. Declercq schrijft documentair, met de korte zinnen, kenmerkend voor Amerikaanse thrillers die het de lezer gemakkelijk willen maken om het verhaal te volgen. Structureel zit het alvast goed in elkaar. Declercq geeft duidelijk te volgen aanwijzingen voor de plot, herhaalt waar nodig en zonder overdrijven, en weet op gepaste momenten de lezer duchtig bij de keel te grijpen. Er is meer dan één moment waarop het boek werd dichtgeklapt om tranen te voorkomen.

De Val, als boek, is gedoemd om te verdwijnen in de annalen van de literatuur. Het wordt hooguit een voetnoot, net zoals de geschiedenis die het boek vertelt, net zoals minstens vier van de vijf jongens wiens levensverhaal hier uit de doeken wordt gedaan. De wielrenners die niemand kent, de tragiek van de alledaagse realiteit. De Val is een verhaal dat als fictie niet zou werken, omdat het te archetypisch is voor die Vlaamse tragedie, waarin de personages zich wanhopig en bij voorbaat gedoemd trachtten te ontrukken uit de Vlaamse klei. Declercq weet van deze gebeurtenissen echter een beklijvend verhaal te maken, ondanks het weinig creatieve proza; meer zelfs, eentje dat het verdient om gelezen te worden. Want ook dat is typisch Vlaams: er is steeds te weinig aandacht voor de voetnoten.

Matthias M.R. Declercq, De Val. Manteau, ISBN 978 90 223 3121 7