boek

Geheel tegen alle verwachtingen in, heb ik toch nog twee boeken gelezen, deze maand. Het moet zijn dat we onze draai toch al een beetje hebben gevonden, hier in het verre Amerika.

Wat mij een klein beetje tegensteekt aan Murakami’s schrijfsels, is de bijna kinderlijk-onschuldige manier van vertellen, dat ik lange tijd als een gebrek van de vertaler heb aanzien. Ik heb de auteur nu echter al door drie verschillende vertalers gelezen, en allen vertalen ze op dezelfde manier. Spijtig dat ik geen Japans ken (hey, anders kon ik ook tattoos vertalen). Maar misschien schuilt ook daar ook ten dele de kracht van Murakami in. De meest gewaagde (nu ja) zaken kan hij zo op vanzelfsprekende manier beschrijven, of het nu gaat om sex of iemand de kop in slaan.

Van dit boek heb ik in elk geval genoten. Het is nogal groot in omvang, maar elk blad leidde tot noodzakelijke vooruitgang in het verhaal. Oorspronkelijk eindigde het boek met het tweede deel, achteraf heeft de auteur er nog een derde deel aan gebreid, waardoor de omvang meteen ook verdubbelde. Aanzie het als een lange wandeling met vreemde gebeurtenissen, laat u gewoon meedrijven en geniet.

The Ruins is zo commercieel als maar kan zijn. Zonder enige twijfel geschreven met een verfilming in het achterhoofd, getuige daarvan die paar gratuite en niets ter zake doende sexachtige scènes (die door heel bevreemdend over komen –het past er gewoon niet in), en de knulachtige aanloop tot een sequel (het einde is goed, maar die paar laatste zinnen staan er enkel om eventueel een vervolg te kunnen schrijven). Maar het boek/verhaal is wel meeslepend. Ik heb het in ongeveer één weekend uitgelezen, zaterdag gekocht, maandagochtend was het uit, en dan alleen omdat ik zondag te moe was om dan verder te lezen. En ik heb meteen het ander boek van Smith gekocht.

10. De opwindvogelkronieken / Haruki Murakami / 2007 / ****
11. The Ruins / Scott Smith / 2008 / **

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Een ontgoochelende lectuurlijst, in maart. De grootste teleurstelling was Michael Chabons The Yiddish Policemen’s Union, waar ik echt niks aan vond. Maar naar het schijnt, wordt het boek verfilmd, dus het verhaal krijgt misschien een tweede kans om mijn interesse op te wekken.

On Chesil Beach is een beetje steriel, en laat mij maar weinig in het verhaal inleven; en De stad der blinden komt nogal verouderd over –hoewel het boek nu ook weer niet zo lang geleden werd geschreven.

Ten slotte: een van de verhaaltjes uit The Elephant Vanishes is de opening van De Opwindvogel kronieken, een boek waar ik met veel geestdrift in aan het lezen ben, maar te dik is gebleken om op tijd uit te krijgen. Het vliegt met mij de oceaan over.

6. On Chesil Beach / Ian McEwan / 2007 / *(*)
7. The Elephant Vanishes / Haruki Murakami / 2001 / *(*)
8. The Yiddish Policemen’s Union / Michael Chabon / 2007 / *
9. De stad der blinden / José Saramago / 1995 / **

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Twee boeken slechts, deze maand, en dan nog twee boeken waarvan de verfilming recent in de zalen werd losgelaten. Deze maand ga ik beide films zeker bekijken, in de hoop daarmee twee projecten van dienst te kunnen zijn (euh… en zelf ook een beetje te kunnen genieten natuurlijk).

Atonement is nog beter dan Saturday (en dat vond ik al zo goed). McEwan biedt meteen wat inzicht in het schrijfproces –zonder zijn verhaal daarmee te vervelen– en weet de emoties en tragedie zodanig samen te ballen dat ze er alleen maar krachtiger van worden. Ook het einde ontgoochelt niet, en de manier waarop alles samenkomt, weer uitdeint en verder blijft pulseren doorheen het hele boek, maken dit verschrikkelijk meeslepend om lezen. Wie dit graag leest zal ongetwijfeld ook geïnteresseerd zijn in Un long dimanche de fiançailles (ook al verfilmd), al haalt die niet hetzelfde niveau.

Het boek van McCarthy vond ik veel minder aangenaam –en dan heb ik het niet over de inhoud. Ook McCarthy’s schrijfstijl kan mij zeer bekoren, maar wat voor mij een enorme afknapper is, dat is het gebruik van dialect in de schrijftaal. En dan heb ik het niet over wat colour locale, maar over het constante dialectische gedreun in conversaties (en in dit geval ook beschrijvingen), waardoor lezen vaak meer ontcijferen is dan beleven. Ik ben een grote fan van dialect en tussentaal (jaja), maar dat heeft slechts in beperkte mate een plaats in literatuur. Zaken zoals dit:

I wish you hadnt of even told me, he said.
I know, said Bell. I knowed what you’d say fore you said it.

Tsja. In de film werkt zoiets wel, en ik heb dan ook zo het gevoel dat de film beter zal zijn dan het boek in het geval van No country for old men –maar omgekeerd voor Atonement.

4. Atonement / Ian McEwan / 2001 / ****
5. No country for old men / Cormac McCarthy / 2005 / **

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Waar Kostbaar bezit eigenlijk gewoon veredelde chiclit is, heeft Tahir gigantische vooruitgang gemaakt met Eenzaam heden. Hoewel het thema en het genre absoluut mijn ding niet is/zijn, heeft dit boek mij van begin tot einde geboeid. Zonder dat het boek ontaardde in geëngageerde flutpraat, denk ik bovendien toch een paar inzichten te hebben gekregen in de problematiek die wordt beschreven. Daarnaast is dit ook een schitterende ontwikkelingsroman van een opgroeiend tienermeisje, op zoek naar een eigen identiteit. En het is vooral door op dat laatste de nadruk te leggen, dat dit boek een goed boek is geworden.

Voor The Bell Jar heb ik alleen maar superlatieven. Beangstigend semi-autobiografisch (faction dus); Plath stak haar hoofd in de oven (letterlijk) ongeveer een maand na publicatie. De roman werd eerst onder een pseudoniem gepubliceerd, en pas in 1971 onder haar eigen naam. In het boek snijdt ze een aantal taboes aan, zoals de rol van de vrouw in de maatschappij, en homofilie. Het begint heel braaf en bijna stichtend, maar al gauw krijgt dit boek een dramatische wending, wanneer het hoofdpersonage aan depresssies of bipolariteit blijkt te leiden. In 1979 werd het boek verfilmd, en blijkbaar zijn er plannen om het boek opnieuw aan een verfilming te onderwerpen –met Julia Stiles in de hoofdrol. Ik denk dat ik –in afwachting dat Ted Hughes de laatste twee delen vrijgeeft– The Unabridged Journals of Sylvia Plath maar eens ga aanschaffen. En Sylvia ga bekijken (ik heb de dvd hier ergens liggen).

1. The Woods / Harlan Coben / 2007 / **(*)
2. The Bell Jar / Sylvia Plath / 1963 / ****
3. Eenzaam heden / Naema Tahir / 2008 / ***

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Mijn ervaring gaat niet verder dan drie winnaars van de Hercule Poirotprijs. Slechts eentje daarvan vond ik goed: New Yorkse nachten van Herman Portocarero, maar dat vond ik dan ook niet meteen een misdaadroman. De Wraak van Baudelaire, de winnaar van 2007, vond ik net zo over het paard getild als Spaeys Dood van een soldaat. Meer hoeft daarover niet worden gezegd.

Harlan Coben schrijft evenwel in datzelfde genre, en die is dik op weg om mijn opvolger voor Lee Child te worden (ik ben nog steeds tuk op Child, maar ik ben up to date met zijn boeken). Wreed wijs om te lezen, zeer ontspannend en meeslepend.

Held van de Coster is echt wel vrouwenliteratuur. Dit boek(je) kon enkel geschreven zijn door een vrouw, doorwrongen van de noodzaak mysterieus en intelligent over te komen. Het is het soort schrijfsels dat ambitieuze studentes Germaanse Talen in mijn tijd reeds in het Aquarium in de Blandijnberg plachten te schrijven. Het ademt de laatste restanten opgekropte puberproblemen uit, een verleden waartegen men aan afrekening toe is en een gordiaanse meisjesknoop die als een kuisheidsgordel ter ontsluiting van het verdere leven moet worden doorboord. Moeilijkdoenerij.

Van Michael Chabon ben ik al langer fan. Ook Gentlemen of the Road ontgoochelde niet. Het is een echt avonturenboek (ik had bijna geschreven: jongensboek), in een klassiek-epische stijl waar men wel de aandacht moet bij houden. Het is geschreven in een bedrieglijk moeilijk Engels, ik zou er niet aan beginnen als u zich niet thuis voelt in die taal.

De topper van vorige maand, en een mededinger voor de prijs van het beste Nederlandstalige boek van 2007, is Sneeuwlucht van Marleen Nelen. Nee, ik zeg dat niet omdat ze van Gent is. Er zit ergens een breuk rond hoofdstuk zes of zeven, en wat daaraan vooraf ging is zonder meer fantastische literatuur. Het ‘tweede deel’ is iets minder sterk, maar dit blijft een aanrader. Ik kijk absoluut uit naar meer van Nelen.

33. De wraak van Baudelaire / Bob Van Laerhoven / 2007 / *
34. No Second Chance / Harlan Coben / 2003 / **(*)
35. Gentlemen of the Road / Michael Chabon / 2007 / ***
36. Held / Saskia de Coster / 2007 / *(*)
37. Sneeuwlucht / Marleen Nelen / 2007 / ***(*)

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Drie boeken ’slechts’ deze maand, en dat heeft veel te maken met het vierde boek, dat ik in november nog wel ben begonnen, maar dat ik zo slecht vind dat ik me er gewoon moet doorheen worstelen. Het was anders wel helemaal decrescendo geweest, in het lijstje, maar bekijk het positief: des te groter is de kans dat het volgende keer crescendo wordt!

Van Murakami begin ik steeds meer fan te worden. Het Engels blijft wel nog steeds redelijk kinderachtig (allez dan: adolescent) –ik ben benieuwd wat dat gaat geven als ik eindelijk aan een Nederlandse vertaling zal beginnen. Het is dan ook weinig verwonderlijk dat beide boeken (Kafka on the Shore en Norwegian Wood) grote aantrekkingskracht hebben voor twintigers –waarmee ik geen afbreuk wil doen aan twintigers of aan Murakami’s boeken. Ik heb het met plezier gelezen, en kijk uit naar de volgende.

Verbeke lijkt niet meer aan het niveau van haar debuut te geraken. Niet dat haar boek slecht is, maar het is gewoon niet zo goed als dat ander. Een vloek voor elke schrijver waarschijnlijk, zo’n debuut. Mijn favoriete verhalen uit deze bundel waren De Wezel en zijn prooi (waarin de verliezer de winnaar te gronde richt) en Een benijdenswaardig mens (waarin het voortdurende winnen zwaar weegt).

En Jeroen Brouwers, tsja. “Is het weer zoals bij het vorige,” vroeg Tessa, “waarbij je het begin goed vond en het helemaal afzwakte naar het einde?” Ja dus. Want ik hou wel van ’s mans stijl, maar ik vond het verhaal –naarmate het vorderde– steeds ongeloofwaardiger en zonder de nodige inkleding verder gaan. Jammer.

30. Kafka on the Shore / Haruki Murakami / 2002 / ***
31. Groener gras / Annelies Verbeke / 2007 / **
32. Datumloze dagen / Jeroen Brouwers / 2007 / *

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

In 1995 waren ze eraan begonnen, Neil Gaiman en Michael Reaves, ten tijde van de Neverwhere serie. iemand was echter geïnteresseerd in hun idee, en ook toen ze hun ideeën verder uitwerkten op papier, toonde geen enkele studio interesse om daarop in te gaan. Dus hebben ze het maar uitgebracht als boek, hun Interworld. Harry Potter is het niet geworden, maar dit is wel het soort boek waarvan ik hoop dat ook Henri het graag gaat lezen. Het bevat de nodige actie, intermenselijke relatietoestanden, is niet moraliserend of belerend, en leest heel vlot. Hopelijk komt er een vervolg, en hopelijk wordt het door een *goede* regisseur in een televisieserie-voor-de-jeugd omgezet.

Triptych en Tyrannosaur Canyon zijn twee pulpdingetjes, waarin Slaughter de ambitie vertoont een diepgaand auteur te zijn, en Preston gewoon vlot leest. Ik ga van beide zeker nog meer lezen.

I feel your pain, is een gedachte die mij niet geheel vreemd was bij het lezen van Krabbés Marte Jacobs. Ik zal mij meteen maar outen als fan van Krabbé, maar dit is toch wel meteen een boek geworden dat heel mooi is en veel pijn doet. Het is een delicate novelle, en zeer romantisch (maar niet op een driestuivers-manier).

26. Triptych / Karin Slaughter / 2006 / **
27. Tyrannosaur Canyon / Douglas Preston / 2005 / **
28. Marte Jacobs / Tim Krabbé / 2007 / ***
29. Interworld / Neil Gaiman & Michael Reaves / 2007 / **(*)

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)