#roadtrip2017 (3) / San Francisco (bis)

Ach, San Francisco was mijn ding niet.

Ik was eerst van plan om een stap-voor-stap verslagje te schrijven van wat we daar allemaal gedaan hebben, maar dat is maar weinig boeiend om te lezen. Natuurlijk hebben we er de gebruikelijke bezienswaardigheden bezocht, en zijn we tot slot van dat (eerste) deel van de reis over de Golden Gate Bridge gereden. Northbound moet er trouwens geen tol betaald worden, enkel Southbound, omdat men dan de stad binnen rijdt. Dat lijk mij een zeer te verantwoorden regeling.

Maar San Francisco zelf? Totaal mijn ding niet.

San Francisco stinkt. In elke stad hangt wel een geurtje van veel te dicht op elkaar gestapelde mensen, maar de geur in San Francisco is veel opvallender en penetranter dan in om het even welke stad waar ik al ben geweest. En ik heb het niet over een stadsdeel –al is in het in sommige delen merkbaar erger (zoals Downtown bijvoorbeeld). De geur is er één van verderf en afsterven en opgave.

Er waren vanzelfsprekend mooie gedeeltes en leuke ervaringen, maar San Francisco is vooral overhypet. We hebben Tartine Bakery & Cafe bezocht. Natuurlijk hebben we Tartine bezocht. Ik maakte al brood zoals Chad Robertson, nog voor De Superette opende in Gent, totaal gebaseerd op het model van Robertsons Tartine.

Tartine was een enorme ontgoocheling. De mensen staan er niet alleen tot buiten aan te schuiven, het is er bovendien piepklein, en wie er iets wil eten, moet hopen dat er ergens een plaatsje vrijkomt tegen de tijd dat er is afgerekend en men zich bedremmeld met het voedsel in de handen een weg zoekt. Het eten zelf is absoluut overpriced, en beantwoordt helemaal niet aan de verwachtingen.

Een beetje verderop was er gelukkig het Dolores Park Cafe, met een uitgelezen selectie aan (betaalbaar) eten en met een heleboel lekkere vegetarische opties. Ik kwam er weer helemaal tot rust.

Nee, San Francisco was mijn ding niet.

De 23e had ik gereserveerd in Foreign Cinema. Tessa en ik waren een jaar getrouwd, en dat moest vanzelfsprekend gevierd worden. Foreign Cinema stond aangeschreven als een van de Top 100 Restaurants (door de San Francisco Chronicle), en was beslist de moeite waard. Toen we ons na het hoofdgerecht over de dessertkaart bogen, werd ons een “Watermelon granita with strawberry basil sorbet” van het huis gebracht, met daarop een kaartje “Happy Anniversary” (ik had bij de reservatie in het vakje “Is this a special occasion?” dat het onze huwelijksverjaardag was). Een zeer mooie geste! Een aanrader –maar u brengt best wel een gevulde portefeuille mee.

Maar toch: San Francisco was mijn ding niet.

Ik was dan ook enorm opgelucht toen we op dag 3 terug naar de luchthaven trokken om er onze auto op te halen. Zelfs al moest ik 50 minuten aanschuiven voor het aan mij was. De man achter de balie wist er mij niet van te overtuigen mijn reservatie om te wisselen naar een BMW X5 (voor 30USD per dag extra), maar ik zwichtte uiteindelijk wel voor een Lincoln Navigator (bijna gratis, want in de door mij gereserveerde categorie waren er bijna geen wagens meer over).

Een Lincoln Navigator is gigantisch. Het ding is zo lang als een kleine bestelwagen bij ons, maar met een veel krachtiger motor en voorzien van alle denkbare technische snufjes, van (vanzelfsprekend) een open dak, en (al even vanzelfsprekend) een camera achteraan om te kunnen parkeren, tot niet alleen verwarmde zetels, maar ook airco gekoelde zetels. Dat zou geen overbodige luxe blijken, later op de reis.

Het was even wennen maar tien minuten later (ik had tenslotte al eens met een Chevy Tahoe gereden in Newport) waren we al bijna over de Golden Gate brug, op weg naar het avontuur. Eindelijk!

San Francisco

San Francisco / Golden Gate Bridge

#roadtrip2017 (2) / San Francisco

De consensus (twee tegen drie en ik zat in het andere kamp) was dat we ook toch minstens één keer in een stad zouden blijven hangen. Bij het begin van de reis bijvoorbeeld, werd daarbij geopperd. Dus brachten we drie nachten en twee volle dagen in San Francisco door. Een wagen hadden we dan nog niet nodig, daarvoor gingen we op de derde dag met BART terug naar de luchthaven om die op te halen.

Room With A View

Dag 1 (22.08)

De eerste dag viel eigenlijk nog zeer goed mee. We hadden op voorhand beslist niet in het hotel te ontbijten, en Tessa was samen met Henri door een waslijst opties gegaan om de stad te verkennen. Ons eerste ontbijt in de VS was bij Réveille Coffee aan Columbus Ave. Meteen zeer geslaagd: spiegeleitjes, tomaat, avocado, gebakken aardappelen en als vreemde eend in de bijt wat aardbeiconfituur. En een lekkere cappuccino. Een uitstekende gewoonte trouwens, van die Amerikanen, om het ontbijt meteen stevig te maken. Misschien moeten we dat hier thuis ook invoeren. Het zou op reis in elk geval een constante worden, waarbij we dan vaak het middagmaal inruilden voor een energiereep of twee. Maar ik loop vooruit op de zaken.

20170822_pier39

De rest van de dag wandelden we naar de Piers, van 1 tot Fisherman’s Wharf, met ertussen het übertoeristische Pier 39 met de ‘world famous sea lions‘. En ja, er werd vis gegeten aan Fisherman’s Wharf, op bankjes temidden bijzonder boude meeuwen, die zo rap als tellen een stuk vis uit Tessa’s handen kwam plukken, toen die er te lang over deed om het in haar mond te steken (drie seconden of zo). Hilarisch.

Vlak daarbij is er het Musée Mécanique, gevuld met mechanische arcade spelletjes uit de vorige eeuw (en een paar elektrische/digitale ook), waar Henri heel gretig een stapeltje quarters erdoor heeft gejaagd.

Ietsje verder bezochten we de Historic Ships en de Aquatic Park Pier (deel van het San Francisco Maritime National Historical Park), en kochten we onze Annual Park Pass. Zo’n pas kost 80 USD, maar daarmee krijg je een jaar lang gratis toegang tot zowat alle parken onder het beheer van de National Park Service en meer dan 2000 andere parken. Niet voordelig als je maar één park bezoekt, maar op onze road trip kwam dat veel voordeliger uit (zo hadden we de vorige keer al becijferd).

Ghirardelli Square (chocolade) mocht niet ontbreken, en terug naar het hotel ging via Fort Mason naar Lombard Street, de befaamde kronkelige en steile straat, en geloof mij, die straat is wel degelijk steil. De kronkel kwam er op suggestie van de (destijds) eigenaar van de straat, die op die manier de voor wagens onoverkomelijke hellingsgraad van 27% toegankelijk wou maken. Aan de andere kant van de heuvel blijft het bijzonder stijl, zo stijl dat wagens er haaks op de rijrichting moeten parkeren i.p.v. parallel.

Onze laatste stop was Bob’s Donuts, waarvan Henri had ontdekt dat het de beste doughnuts van San Francisco waren. Het werd meteen ons avondeten. Om dat een beetje uit te balanceren, hebben we ’s avonds nog uitgebreid gebruik gemaakt van het zwembad (Tessa en Henri) en de gym (Henri en ikzelve).

Put a fork in it

The sun! The sun!

Fort Mason

Oakland Bay Bridge