Sunshine (2007)

A team of international astronauts is sent on a dangerous mission to reignite the dying Sun with a nuclear fission bomb in 2057.

Regisseur: Danny Boyle
Schrijver: Alex Garland
Met: Cillian Murphy, Rose Byrne, Chris Evans
IMDB

Fan van Danny Boyle: check. Ik zeg maar iets: Trainspotting ! The Beach ! 28 Days Later… ! 127 Hours ! En binnenkort naar zijn Steve Jobs (met Michael Fassbender) kijken ook…
Fan van Alex Garland: check. En alweer: The Beach ! 28 Days Later… ! Never Let Me Go ! Ex Machina (één van de meest onderschatte films van 2015) ! The Coma !

Cillian Murphy en Michelle Yeoh behoren dan wel weer niet tot mijn favoriete acteurs; Chris ‘Captain America’ Evans is een typetje; maar naar Hiroyuki Sanada en Rose Byrne kijk ik dan wel weer met veel genoegen. Enfin, het zit redelijk goed van bij het begin.

Naarmate de film vorderde, kreeg ik wel steeds meer een déjà-vu gevoel. Niet moeilijk, gezien ik hem al gezien had in 2009, zo vertelt mijn archief. Ik was er toen niet onverdeeld positief over, maar het werk doorstaat blijkbaar de tand des tijds. Er zitten duidelijk invloeden in van Solaris, 2001: A Space Odyssey, Alien en zelfs Armageddon, en het is zeker een film die meer aanspreekt als men meer achtergrond in de thematiek en het genre heeft.

Het is vooral die thematiek die moet aanspreken (want de film bevat meerdere wetenschappelijke onjuistheden). De symboliek rond de zon wordt gretig uitgewerkt en neemt mystieke proporties aan. Het is ook in dat licht (pun not intended) dat de kracht van de film moet gezien worden. Veel meer dan de uitwerking van de plot, gaat het om de conceptuele implicaties van de problematiek (uitdovende zon, gigantische verantwoordelijkheid van de bemanning) en de psychologische (en morele) spanningen die dat met zich meebrengt. Het is niet de beste film van Boyle (of Garland), maar er zit meer achter dan ik op het eerste gezicht (bijna zeven jaar geleden) had vermoed.

Ne le dis à personne (2006)

Waag het godverdomme niet om weg te klikken. En al zeker niet omdat het een Franse film zou betreffen. Lees!

Alex (François Cluzet) et Margot (Marie-Josée Croze) forment un couple heureux et épanoui : ils se connaissent depuis l’enfance. Tous les ans, ils gravent d’un trait l’arbre sous lequel ils se sont embrassés pour la première fois. Leur vie bascule cependant le jour où Margot est enlevée et sauvagement assassinée par un serial killer. Son père, Jacques Laurentin (André Dussolier), officier de police, reconnaît formellement le corps abîmé de sa fille. Totalement détruit, Alex ressasse jour après jour le souvenir bouleversant de son amour perdu. Il se réfugie à corps perdu dans le travail. Huit ans plus tard, le jour anniversaire de leur premier baiser, Alex reçoit un e-mail anonyme. Il clique : une image… le visage d’une femme au milieu d’une foule, filmé en temps réel. Celui de Margot…

Regisseur: Guillaume Canet
Schrijvers: Guillaume Canet, Harlan Coben (roman)
Met: François Cluzet, Marie-Josée Croze, André Dussollier, Kristin Scott Thomas
IMDB

Ik zag Ne le dis à personne voor het eerst via mijn Telenet Prime abonnement in 2010, en ik weet nog goed dat ik gegrepen werd door een enorm déjà-vu gevoel. Niet verwonderlijk, besefte ik toen ik de Engelse titel onder ogen kreeg. Tell No One is een roman van detectiveschrijver Harlan Coben, die ik ondanks het ver doorgedreven politiek correcte gevoel, blijf verslinden –een beetje zoals ik mij ook steeds maar laat vangen door de stationsromannetjes van Guillaume Musso.

Ne le dis à personne zit bovendien vol onderschatte –want ongekende– acteurs, en dan het ik het niet meteen over François ‘Intouchables’ Cluzet, maar voornamelijk over de vrouwen in deze film, van Kristin Scott Thomas over Marina Hands tot Nathalie Baye, maar vooral Marie-Josée Croze, die u mogelijks (her)kent van Munich of Denis Villeneuves Maelström. Voeg daar nog eens acteur/regisseur Guillaume Canet aan toe (u kent ongetwijfeld zijn Blood Ties, al was het maar omdat de overhypte Matthias Schoenaerts meedoet), die in dit verhaal de aanleiding of oorzaak van het kwaad speelt.

Deze verfilming van Cobens roman mag gerust een klassieker genoemd worden, niet alleen in het thrillergenre, maar als film op zich. Mooie structuur, mooie fotografie, goed uitgewerkt verhaal. Ja, er zitten wat haperingen in, maar dat is zoals bij jazz: op dit niveau zorgen die gewoon voor een beter eindproduct.

Exposed (2016)

A police detective investigates the truth behind his partner’s death. The mysterious case reveals disturbing police corruption and a dangerous secret involving an unlikely young woman.

Regisseur: Declan Dale
Schrijvers: Gee Malik Linton, Declan Dale
Met: Ana de Armas, Keanu Reeves, Mira Sorvino
IMDB

Wow. Er valt zoveel te vertellen over deze film, en vooreerst al dat het een bijzonder slechte is. Met Exposed bewijst Keanu Reeves –na zijn belabberde prestaties die het niveau van Eli Roths Knock Knock helemaal naar beneden haalden– dat hij helemaal op de terugweg is. Nog goed dat Ana de Armas (schijnbaar vanuit het niets in de schijnwerpers van datzelfde Knock Knock opgedoken) zo goed haar best doet, dat ik ben blijven kijken.

Declan Dale is een pseudoniem voor Gee Malik Linton, die met Exposed zijn langspeelfilm debuut wou afleveren. Linton, die eerder fungeerde als trainer voor Anne Hathaway, Leonardo DiCaprio en Tobey Maguire, schreef een scenario, Daughter of God, dat in de eerste plaats ging over misbruik, gekruid met een hele hoop mystiek. Het verhaal zag er intrigerend uit, en het debuut had de goede kant kunnen uitgaan. Dat was helaas buiten de studio én Keanu Reeves gerekend, die het verhaal editeerden tot een halfslachtige pseudo-thriller over corruptie bij de politie (de trailer is helemaal niet representatief voor de film). Na de edits lijkt het alsof de film om Reeves draait, terwijl het eigenlijk Ana de Armas is, die de hoofdrol vertolkt. Linton was niet gediend met de wijzigingen, en eiste dat zijn naam uit de credits werd gehaald, en vervangen door het pseudoniem Declan Dale.

Een aantal scènes in de film getuigen van de mystiek van het oorspronkelijke verhaal –ijle verschijningen, en een door de edits verder geheel voorspelbaar plot, zijn vreemde verwijzingen naar wat Linton in gedachten had. In plaats daarvan krijgen we een saai, duizend-keer-eerder-gezien, politieverhaal dat er maar half doorkomt en dat de eigenlijke echte plotlijn over misbruik en de verwerking daarvan, op bizarre manier doorkruist. De film was ontelbare keren beter geweest als Reeves er gewoon was uitgeknipt. Het einde is al helemaal een ramp: de kijker wordt bij de hand genomen om het overduidelijke plot toch nog eens uit te leggen; een plot dat al van bij de openingsscène verteld was.

Nee, net zoals bij Nicolas Cage, lijken de films met Keanu Reeves nu helemaal verdoemd. Laat ons hopen dat Ana de Armas in het vervolg beter terecht komt. (En dat Gee Malik Linton nog een kans krijgt.)

The Benefactor (2015)

A philanthropist meddles in the lives of newly-married couples in an attempt to relive his past.

Regisseur: Andrew Renzi
Schrijver: Andrew Renzi
Met: Richard Gere, Dakota Fanning, Theo James
IMDB

Tsja. Ik beken: ik heb gekeken omdat Dakota Fanning meespeelt. Ik had het ongenoegen Fanning voor het eerst te zien in het onding Man on Fire uit 2004, waarin ze door Denzel Washington van Christopher Walken wordt beschermd. Ik heb haar nadien waarschijnlijk halfbewust zien passeren in de Twilight films, maar ik was best tevreden toen ze naast één van mijn favoriete actrices, Elizabeth Olsen, speelde in het voor de rest eerder brave Very Good Girls. Maar ze speelde wel goed. In The Benefactor heeft ze een kleine rol –alles draait rond Franny (Richard Gere).

Richard Gere is helemaal getypecast: zijn mimiek en de inhoud van de personages die hij neerpoot is onveranderd gebleven sinds An Officer and a Gentleman (en waarschijnlijk zelfs sinds American Gigolo, maar ik heb die nog altijd niet gezien).

De film mist focus: het is geen romcom, geen thriller, zelfs geen drama, al draait het precies allemaal om de morfineverslaving van Franny en een onverwerkt trauma dat daarbij aan de grondslag ligt. Maar er zit geen diepgang in de film, en die verslavingen hebben we al duizend keer evenveel keer beter geportretteerd gezien. Ik zie dus niet in waarom iemand die film zou bekijken, of u moest echt wel een enorme fan van één van de acteurs zijn.

Deadgirl (2008)

Two high school boys discover an imprisoned woman in an abandoned mental asylum who cannot die.

Regisseurs: Marcel Sarmiento, Gadi Harel
Schrijver: Trent Haaga
Met: Shiloh Fernandez, Noah Segan, Candice King
IMDB

Euh. Ik ben redelijk wat gewoon, wat bizarre films betreft. Van arty-farty pornografie tot gestileerde jaren ’80 horror (of moet ik die epitheta omwisselen?). Ik heb er in elk geval al menige achter de kiezen, en sommige heb ik zelfs met plezier bekeken. (Ik weet bijvoorbeeld Dario Argento meestal wel op prijs te stellen.)

Deze Deadgirl is, hoe zeg ik dit voorzichtig… anders.

Twee gasten ontdekken een vastgeketende naakte vrouw in een verlaten gekkenhuis, en ontdekken dat ze niet kan sterven. Eén van die gasten (JT, gespeeld door Noah Segan) vindt er niets beters op dan die juffrouw te gebruiken als seksslavin –het is min of meer expliciet, maar gelukkig nooit pornografisch– terwijl de andere (Rickie, gespeeld door Shiloh Fernandez) met gewetensproblemen kampt. Nu, ik ga het zelfs niet hebben over het totaal gebrek aan moraliteit in de vanzelfsprekendheid waarmee het gegeven ‘seksslavin’ wordt geportretteerd. Het komt niet voor als sarcasme, noch als hyperbool of kritisch standpunt, nee, het is de onomkaderde vanzelfsprekendheid die van deze film een aberratie maakt, en waardoor gans het verhaal helemaal zinloos wordt. Voeg daar dan nog eens het fatalistisch voorspelbare slot aan toe, en deze onzin kan maar best naar de prullenbak verwezen worden.

U treft er trouwens een prille Candice King aan, gevat tussen Juno en de start van The Vampire Diaries serie, in een bijzonder karakterloze rol.

The Wave (2015) (Bølgen)

Even though awaited, no-one is really ready when the mountain pass of Åkneset above the scenic narrow Norwegian fjord Geiranger falls out and creates a 85 meter high violent tsunami. A geologist is one of those caught in the middle of it.

Regisseur: Roar Uthaug
Schrijvers: John Kåre Raake, Harald Rosenløw-Eeg
Met: Kristoffer Joner, Ane Dahl Torp
IMDB

Pas nadat ik de film had gezien, heb ik ontdekt dat Bølgen de inzending was als Best Foreign Language Film bij de oscars. Een bizarre keuze –de film is best onderhoudend, maar is niet meer dan het Noorse equivalent van pakweg San Andreas. Toegegeven: Kristoffer Joner zet een meer dan behoorlijke acteerprestatie neer, zeer overtuigend en al, maar de inhoud van de film overstijgt niet het gemiddelde van wat men (zelfs) voor zo’n oscar kan verwachten.

The Wave is in de eerste plaats een rampenfilm. En terwijl ik absoluut fan ben van dergelijke films (ik kijk godverdomme zelfs graag naar Stalone in Daylight –al geef ik vanzelfsprekend voorrang aan Towering Inferno), haalt dit niet de (pseudo-)diepte van de Vlaamsche monstrositeit die Rundskop is.

The Wave combineert tsunami met het je ne sais quoi uit het noorden van Europa, en kan best zijn mannetje staan als actiefilm –met heeft zelfs de moeite gedaan om de special effects naar behoren uit te voeren (geen Syfy brol in deze film). Met andere woorden: ik heb met plezier naar deze film gekeken, maar het is toch terecht dat hij de oscars niet heeft gehaald. Kijk met gerust hart naar alle clichés en genre-idioom, het was leuk tijdverdrijf. Maar geef er geen prijzen aan.

Ashby (2015)

High-school student Ed Wallis enters into a friendship with his neighbor, Ashby, a retired CIA assassin who only has a few months left to live.

Regisseur: Tony McNamara
Schrijver: Tony McNamara
Met: Mickey Rourke, Nat Wolff, Emma Roberts
IMDB

Zeer wantrouwig ben ik, wanneer de regisseur ook de scenarist is. Ik ga geen lijstje beginnen met films waarin dat verkeerd is gelopen, het zou korter zijn om de success stories op te sommen. Edoch kijk, in het geval van Tony McNamara valt het nog best mee. Het scenario is niet meteen iets wat ik mij binnen twintig jaar nog ga herinneren –temeer daar ik ervan overtuigd was al dood te zijn op mijn dertigste ik nu al over de veertig ben– maar de film is onderhoudend, zeker als de doelgroep zou bepaald worden op de vroege tieners. Quod non, waarschijnlijk. (Ik ben zo niet aan latijn,maar quod non is, samen met quid pro quo, alea iacta est en –voornamelijk– timeo danaos et dona ferentes, mijn favoriete zegsdinges.)

Mickey Rourke speelt voortreffelijk. Niet zo goed als in The Wrestler (moeilijk te evenaren, dat), maar beter dan in het overgewaardeerde Sin City, maar beter dan in zowat al de rest van zijn carrière, te beginnen bij zijn meest onthouden rollen Nine 1/2 Weeks en Wild Orchid –al de rest lijkt zelfs geen tijdverdrijf. (Rumble Fish, zegt u? Daar hebt u overschot van gelijk.)

Maar bon, ik ga niet te veel zeveren: Nat Wolff is dan weer een veelacteerder, die zoveel mogelijk films op zijn palmares bij schrijft om hopelijk toch ooit ook eens herinnerd te worden (u hebt er geen idee van hoezeer ik ‘herinnerd’ met een -t wou schrijven). Nee, geef mij dan maar Emma Roberts, die in dit verhaal de übergeek speelt –met een MRI-toestel in de kelder, waarvan een gemiddeld mens zich toch afvraagt waarom niet iedereen die daar onbeschermd langs poseerde, door metalische objecten werd doorzeefd– die u mogelijks reeds bekeek in American Horror Story en in Aquamarine (zeemeerminnetjes!).

Sleutelwoorden: geek wordt jock wordt mens en kanker en prille liefde en gevoelens die er eerst precies niet waren maar toch blijken te zijn. Kijk gerust, zelfs al is dit een eerder onbenullig filmding.