iTunes 11, maar niet voor klassiek

Apple gaf vannacht een nieuwe versie van iTunes vrij. Het gaat niet om zomaar een update, maar een ingrijpende cosmetische verandering. Wie de nieuwste versie opstart, wordt geconfronteerd met een geheel nieuwe beleving. De gebruiker komt standaard terecht in de Album Browser, een overzicht van alle albums in uw iTunes collectie.

Wie op Songs klikt, kan daar de Sidebar (Command-Option-S), de Column Browser (Command-B) en de Status Bar (Command-/) terugvorderen. Als grote nadeel staat de Column Browser niet langer (verticaal) naast de liedjeslijst, maar erboven. Niet meteen hinderlijk voor wie niet zoveel albums in zijn collectie heeft, maar bijzonder omslachtig voor wie veel moet scrollen. (Het was net zo handig: selecteer genre, dan artiest, dan album, en spelen maar.)

Switchen naar Artists had een aanvaardbaar alternatief kunnen zijn, behalve dan dat die Artists lijst enkel de Album Artists weergeeft en niet de Artist (bent u nog mee?). Hoogst vervelend voor wie, zoals ik, in zijn klassieke collectie de componist ook in Artist heeft gestoken en de uitvoerder in Album Artist.

Alweer een reden om iTunes minder te gebruiken?

[Update: De bruikbaarheid van de zoekfunctie is er wel sterk op vooruit gegaan!]

Muziekstromen

Hoe luistert u eigenlijk naar muziek? Het valt mij op dat ik steeds minder via iTunes luister. Ofwel leg ik lp’s op mijn platendraaier, ofwel staat de radio aan, ofwel streamt de muziek via Qobuz binnen.

Het is trouwens niet alsof die muziekstromen minder toegankelijk zijn dan iTunes. Ik heb dik 2.000 albums in iTunes zitten; allemaal legaal, jawel, en dat vertegenwoordigt ongeveer de helft van mijn collectie. Lossless cd-kwaliteit, goed voor 700 GB schijfruimte; als dat ding crasht, kan ik helemaal opnieuw beginnen (nee ik heb geen backup, van mijn data wel, maar niet van mijn cd’s).

80% van mijn muziekbibliotheek zal ik probleemloos op Qobuz terug kunnen vinden (inclusief de integrale versie van Der Ring des Nibelungen door Georg Solti, maar niet In C van Terry Riley door het Ictus Ensemble –wél de versie door Bang on a Can). Voor de uitzonderingen is het gemakkelijker het schijfje te zoeken dan iTunes op te starten (dat ding is traag als uw muziekcollectie te omvangrijk wordt).

Ik heb Spotify geprobeerd, eerst via een Premium code die ik van Enchanté had gekregen om de service te proberen, daarna heb ik mij een tijdje geabonneerd. Ik ben echter toch opnieuw overgeschakeld naar Qobuz: er is misschien minder sociale interactiviteit, maar het is gemakkelijker en duidelijker om aan nieuwe muziek te geraken. En ze hebben bijzonder veel klassieke muziek die op een overzichtelijke manier te ontsluiten valt.

De prijs is dezelfde als bij Spotify: 9,99 euro per maand voor de ‘premium’ service (geen reclame, mobiele toegang, offline modus, onbeperkt streamen). De service zonder mobiele ervaring en zonder offline modus kost bij Spotify 4,99 euro, en bij Qobuz 7 euro per maand –bij die laatste beschikt men wel over dezelfde geluidskwaliteit als bij het gewone abonnement (bij Spotify niet).

Qobuz heeft bovendien een Hifi optie die cd-kwaliteit streamt, maar daarvoor betaalt men wel 29 euro per maand (doe er tien euro af, en ik switch onmiddellijk). Ze hebben ook een abonnement waarbij men enkel klassieke muziek kan beluisteren op cd-kwaliteit en dat kost 19,99 euro per maand. (Info: opties Spotify opties Qobuz.)

Dat brengt mij vlotjes bij volgende caveat: naarmate de verschuiving van fysieke drager naar streaming plaatsvindt, is het belangrijk zaken zoals geluidskwaliteit en beschikbaarheid in de gaten te houden. Het zou bijzonder jammer zijn als we alweer een stap achteruit zouden zetten (cfr van vinyl naar cd –maar vooral– naar mp3).

Multigam, part deux

Vorige week wandelde ik 10K12 binnen voor mijn tweede kuur Multigam –u weet wel, dat gedoe met mijn schouder, neuralgische amyotrofie ofte het Parsonage-Turner syndroom zoals de artsen verkiezen. Vorige keer heb ik daar drie-vier (of was het vijf) dagen gigantische migraine aan overgehouden. De schoonouders vreesdigden al dat ik zaterdag niet op het jaarlijks verjaardagsfeest-een-maand-na-de-feiten voor hun dochter en kleinzoon zou kunnen aanwezig zijn. En hoewel ik er heletegans vermoeid en met een lichte hoofdpijn over de tafel gebogen zat, heb ik toch present kunnen geven.

Migraine heb ik er deze keer niet aan overgehouden. De kuur was ook iets minder intens (twee dagen ipv vier), maar het lapmiddeltje bij uitstek was… cafeïne. Tessa –die deze keer niet in het buitenland zat– kwam een paar keer per dag met een (n)espresso van haar bureau een verdiepje lager op ziekenbezoek, en dat heeft ervoor gezorgd dat de migraine-aanval achterwege is gebleven. De dosis Multigam werd heel conservatief (iets té in het begin) opgevoerd, van 20 ml/uur tot 30 ml/uur de eerste dag, tot 60 ml/uur de tweede (en laatste) dag (dosis: zes flessen van 200 ml, eentje van 100 en een laatste van 50). Om 23 u. kwam Tessa mij halen, en kon ik terug in mijn eigen bed liggen.

Multigam door Bruno Bollaert Multigam door Bruno Bollaert

Het zijn stuk voor stuk fantastische mensen daar, op 10K12 Neuro. Al was ik enigszins verontrust door de groene dwangbuizen die her en der op het verdiep verspreid hingen. Ziekenhuiseten is nog steeds niet denderend –de eerste dag was het wat moeilijk om mij nog een vegetarische maaltijd te bezorgen, maar men bracht mij glunderend een bord zalm. “Goed hé, want gij zijt toch vegetarisch!” Ik kon het echt niet over mijn hart krijgen om de enthousiaste juffrouw (twee maal) te verbeteren. De volgende dag kreeg ik een quorn stoofpotje.

Na de eerste kuur was ik heel sceptisch over het effect. De voorbije twee weken was het verschil echter duidelijk merkbaar, zeker t.o.v. de periode ergens twee weken na de eerste kuur. De pijn was –is– terug, en ik reken er nu even heel hard op dat die opnieuw gaat verdwijnen. De intensiteit van de pijn is zeker dragelijk –ik heb helemaal niet te klagen, ik sta gelukkig niet om pijnstillers te springen– maar wel hinderlijk. Ik ben vooral verschrikkelijk moe –wat vervelend is als ge eigenlijk vooral avondactiviteiten hebt (concerten). Misschien is dat gewoon een bijwerking van de Multigam –een week of twee en het is weer beter!

Multigam door Bruno Bollaert

Multigam door Bruno Bollaert

Multigam door Bruno Bollaert

Multigam door Bruno Bollaert

The Beatles in Stereo op Vinyl (Albums 2012 (XV))

Vanochtend heeft de postbode mijn verjaardagscadeau gebracht. Hij was een maand te vroeg, maar ik denk dat dit detail de vreugd niet zal vergallen. Mijn schouder schreeuwde het uit toen ik het ‘pakje’ van hem overnam —The Beatles in Stereo on Vinyl box set weegt zo’n 10 kg.

Ze zijn op een verschillende manier geremastered dan de cd’s die in 2009 werden uitgebracht, aldus de remastering engineer van het vinyl project. En ik was bijzonder verheugd om te lezen dat ze niet hadden meegdeaan aan de loudness war:

I think with these vinyls you’re getting something closer to the original master tapes, the sound that they wanted. Less compromises have been made. You make a lot of compromises when cutting records to get them nice and loud. And with a new record, you have to get the record as loud as possible so it stands out in a bunch. We didn’t. These have been out for 40, 50 years and it wasn’t necessary to do that. What was necessary was to get the remasters onto vinyl with the least amount of compromise. So that meant if we can keep the stereo nice and wide and have them 2 or 3 db quieter, well then that’s what we did.

De box bevat de 12 studio albums, de Magical Mystery Tour soundtrack en Past Masters, Volumes One & Two, en een 252 pagina’s tellend boek.

Perfect om Revolution in the Head bij te lezen.

En volgend jaar komen de mono’s uit op vinyl.
Wat? ’t Is niet alsof ik al dubbels heb op vinyl of zo.
Hooguit Sgt. Pepper’s. En The White Album. En Revolver. En Help!
Maar ik heb niet eens het rode album. Of het blauwe. Of the butcher cover.
(Maar wel The Beatles Again.)

The Beatles door Bruno Bollaert

The Beatles door Bruno Bollaert The Beatles door Bruno Bollaert

The Beatles door Bruno Bollaert

The Beatles door Bruno Bollaert

  1. Please Please Me / The Beatles / 1963
  2. With The Beatles / The Beatles / 1963
  3. A Hard Day’s Night / The Beatles / 1964
  4. Beatles For Sale / The Beatles / 1964
  5. Help! / The Beatles / 1965
  6. Rubber Soul / The Beatles / 1965
  7. Revolver / The Beatles / 1966
  8. Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band / The Beatles / 1967
  9. Magical Mystery Tour / The Beatles / 1967
  10. The Beatles (White Album) / The Beatles / 1968
  11. Yellow Submarine / The Beatles / 1969
  12. Abbey Road / The Beatles / 1969
  13. Let It Be / The Beatles / 1970
  14. Past Masters (double album) / The Beatles / 1988

(vorige lijst)

1-2-3-piano!

Mijn schouder heeft gewonnen. Ik heb mooi zeggen dat hij naar mij moet luisteren, als de mechaniek niet meewil, dan lukt het niet. Na de tweede les dit (academie)jaar, heb ik mijn (gehuurde) cello opnieuw ingeleverd. Het was een moeilijke beslissing, maar het had geen zin om na elke twee maten te moeten stoppen van de pijn. Het schouderprobleem wordt aangepakt, volgende week mag ik weer een dag of twee (drie?) aan het infuus.

Ondertussen kriebelde het te veel, en ben ik van cello naar piano overgestapt. Ik heb zo een digitaal ding staan, met daarin een hoofdtelefoon geplugd, waardoor ik om het even wanneer achter de toetsen kan plaatsnemen, zonder dat iemand er last van heeft.

Piano door Bruno Bollaert

Van Lieven, mijn leraar bij de VEM, kreeg ik deel twee van John Thompson’s (sic) Meest Eenvoudige Pianoleergang in de handen geduwd, dat ik ondertussen al een eerste keer volledig heb uitgespeeld. Dat ging hand per hand, noot per noot, telkens met het opheffen van de hand vóór een volgende noot mocht worden aangeslagen.

Piano door Bruno Bollaert

Een les of drie geleden mocht ik overschakelen op Beyer, Vorschule im Klavierspiel, Op. 101, waarin een tweede techniek wordt toegepast (de hand blijft op het klavier, behalve wanneer opeenvolgend dezelfde noot moet worden gespeeld). Parallel aan Beyer, speel ik nu ook Thompson met de nieuwe techniek.

Volgende les mag ik voor de eerste keer met beide handen samen spelen. Voorlopig maken de noten in beide handen nog dezelfde beweging, en van akkoorden is nog geen sprake. De eerste echte moeilijkheden moeten nog beginnen, besef ik.

It’s Monk, Jim, but not as we know it

Het zal vijftien jaar geleden zijn dat ik nog eens een toneelvoorstelling heb bijgewoond. Mogelijks heb ik hier of daar wel nog eens een amateurvoorstelling gezien, maar ik ben bewust van het ‘professionele circuit’ weggebleven. Vijftien jaar geleden zat ik in de Tinnenpotstraat, op uitnodiging van de toenmalige Generale Bank, te kijken naar het in een kous gehulde geslacht van drie stuks heel erg bekende Vlaamse acteurs, die iets van Shakespeare op de planken brachten. Iets wat –in hun ogen– bovendien publieksparticipatie vereiste, en laat ik nu net weer de persoon geweest zijn, die de eer op zich mocht nemen. Men heeft mij sindsdien niet meer naar een toneelvoorstelling meegekregen.

Maar kijk, gisteren zat ik in de Minard, voor het geheel uitverkochte evenement An Old Monk. Wat mij overstag haalde, was het Kris Defoort Trio, dat ik recent nog maar had gezien tijden Parkjazz in Kortrijk, en dat ik in de huidige incarnatie steeds beter begin te vinden. Ze zouden muziek brengen die geïnspireerd is door Thelonious Monk, en Josse De Pauw –een al even bekend acteur als die drie van vijftien jaar geleden– zou daarrond een monoloog opvoeren. Dat kan niet slecht zijn.

Monk door Bruno Bollaert

Edoch.

Het is een bijzonder goede formule, jazzmuziek –geïmproviseerde muziek– samenbrengen met tekst. Jazzmuzikanten begeleiden al decennia andere vormen van kunst, van film over toneel tot een live wielerkoers (fenomenaal goed was dat). Zonder twijfel had het ook kunnen werken bij deze voorstelling, maar dat deed het niet.

Waar dit concept faalt, is niet in de muziek, niet in de heel geslaagde combinatie van (jazz)muziek en woord, niet in de capaciteiten van de acteur, maar eenvoudig in de inhoud.

We hebben het niét (meteen) over de doorzichtige en misleidende verwijzing van de titel (Monkmuziek gebruiken en het stuk dan maar An Old Monk noemen, maar het voor de rest niets met Thelonious Monk te laten maken hebben).

We hebben het wél over de opeenstapeling van clichés en trucs die al jaren in de podiumkunsten worden uitgemolken. We gaan een lied brengen? Laten we het publiek opdelen in drie, en elk deel een ander stukje laten zingen. We gaan elke platitude die er is over de jeugd, de volwassenheid en de ouderdom, in de tekst verwerken. (“Is uw bordje mooi leeg meneer? Het is godverdomme geen bordje omdat ik 70 ben, maar nog altijd een bord.” –ik parafraseer.) En laten we vooral eindigen met een paar dozijn naaktfoto’s van de acteur –het lijkt wel alsof exhibitionisme een vereiste tot geloofwaardigheid is geworden (gebleven?) in het theaterlandschap.

Het was echter een goed concert, niet het beste dat ik ondertussen al van het Kris Defoort Trio heb gehoord, maar zeker en vast: goed. Alleen jammer dat er de ganse tijd iemand door de muziek zat te babbelen, daar op het podium.

An Old Monk speelt nog t.e.m. zaterdag in Vooruit, en is geheel uitverkocht. Mensen-die-het-kunnen-weten zeggen mij u Die Siel van die Mier aan te raden als alternatief, en ik raad u een concert van het Kris Defoort Trio aan. Of hun cd.