Piens, piens

Ge moet ne keer naar Piens gaan, zei Tessa toen ze die winkel een tijd geleden in een of andere boekske of gazet vermeld zag staan. Gezien ik graag naar mijn wederhelft luister (voor zo’n dingen toch) , ben ik vandaag eens naar Deinze getrokken.

Piens is bijna een pretpark. Bij het binnenkomen van de winkel is er nog een brave toonzaal, maar rechtsachter is er een purper verlichte doorgang, die naar de erm… rockafdeling leidt. De bezoeker komt er terecht in een hall of fame vol kaders en flitslichten, die toegang biedt tot een gigantische ruimte gitaren. Het is de mediamarkt niet, maar het hoeft er niet echt voor onder te doen.

De eerste gitaren waren allemaal Cool gitaren, Gibson en Fender imitaties. Achteraan staan er een paar Gretchen, en daartussenin een heleboel (echte) Fenders. Een verdiepje hoger staat een gans leger akoestische gitaren. ‘Gelieve niet aan te raken, wij helpen u graag verder’, staat er op een kaartje dat tussen de snaren van zowat elke gitaar is gestoken –en dat vind ik een goede zaak. Er was geen kat in de winkel, behalve een pak verkopers, en die waren allemaal heel vriendelijk.

Eigenlijk wou ik gewoon eens zo’n Fender zien, en een Ibanez, maar die laatste hadden ze niet in huis. Op een kwartier stond ik weer buiten, maar ik kan mij voorstellen dat een echt geïnteresseerde mens daar gemakkelijk een ganse namiddag kan doorbrengen.

De ene gitaar is de andere niet

Ibanez AGS83bbg vs PRS SE vs Samick AV1 vs Fender Telecaster, allemaal op de VOX Pathfinder 15r. Vooral de Telecaster springt er nog het meeste uit.

Steek wat reverb (en overdrive –dank u qrt) op de amp (de VOX AC30 deze keer), en het geluid van deze drie gitaren (Les Paul, Stratocaster en Telecaster) ligt plots vreselijk dicht bij elkaar.

Deze mens (jAMMAN798) heeft zo nog een pak vergelijkingen op zijn YouTube channel. (Wie twee of meer gitaren wil vergelijken op YouTube hoeft de namen maar in te tikken trouwens.)

Jazz sur l’herbe, eventjes

Jazz sur l'herbe door Bruno Bollaert

We zijn er maar heel eventjes geraakt op Jazz sur l’herbe, dit jaar (wat al meer is dan vorig jaar, al telt dat niet geheel mee). Lang genoeg voor een foto, een zelfgemaakte limonade en een deel van de GrasFanfare: Michel Massot’s Babelouze.

’t Zag er allemaal interessant uit, programmagewijs, en de paar stukjes die we gehoord hebben zaten vol ambiance. Het zat echter allemaal al volgeboekt, de voorbije dagen. Ik ga dat volgend jaar toch wat rapper reserveren op onze kalender.

Bent u er wel geraakt? En is het bevallen? Of had u ook een druk weekend?

Whatcha thinkin’ there, Sonny?

Op 19 februari 2007 publiceerde de Toronto Globe and Mail een interview dat J.D. Considine afnam van Sonny Rollins: Whatcha thinkin’ there, Sonny?.

“A lot of people ask me, ‘What do you think about when you improvise?’ ” says saxophonist Sonny Rollins, over the phone from his home in upstate New York. “Well, I came up with a good answer recently, which is that you can’t think and play at the same time.”

[…]

“But you know, I try to practise a lot, which I do,” he says. “And the elements I need – the song we’re playing, the chord structure, the harmony and melody – I try to internalize that. And after doing that, then I try to let the music take over – because the music is happening too fast any way – until you can’t play and think at the same time.”

Daar zit zo een grote levensles in, ergens.

(Wie het volledige artikel wil lezen klikt door op Tell me more about licensing this article, dan Print, vervolgens Free print en hopla!)

Jazz sur l’herbe, godverdomme

Vandaag is de vierde editie van Jazz sur l’herbe van start gegaan. Ik heb twee edities moeten missen wegens langdurige verblijven in Amerika, en ik was er heilig van overtuigd dat het morgen pas begon. Quod non.

Vandaag speelden er Sel Trio (met Rui Salgado op bas), Duo Penotti, en terwijl ik dit schrijf is Gratitude Trio (met Jeroen Van Herzeele) van katoen aan ’t geven. Maar dat heb ik dus gemist.

Morgenmiddag speelt Jasper’s Kruidentuin (Jasper Huysentruyt, Bart Maris,
Lander Gyselinck en Filip Vandenbril) terwijl ik saxofoonles heb, en ’s avonds spelen The Jetsky Trio (met Jan Rzewski), Knalpot en Han Bennink & Roland terwijl ik zelf zit te spelen in het V.E.M.-orkest.

Hopelijk ben ik tijdens het weekend wel van de partij. Zaterdag, van 12 tot 22u is er het Super Seaweed Sex Scandal Duo + de Grote Gras Impro Marathon; zondag is er de GrasFanfare: Michel Massot’s Babelouze en er wordt afgesloten met Spoken Thing.

Niet te missen!

Jazz sur l’Herbe, van donderdag 26 mei tot en met zondag 29 mei 2011 in de kiosk van het Citadelpark in Gent. Toegang geheel en al gratis.

Jesus died for somebody’s sins, but not mine

Gloria was een giganitsche hit voor Them, de groep rond Van Morrison. Patti Smith zette het origineel van Van Morrison geheel naar haar hand, en opende het nummer met het voor de punk(rock)beweging karakteriserende vers Jesus died for somebody’s sins, but not mine. Het nummer stond op haar debuut, Horses, met de beroemde coverfoto van Robert Mapplethorpe.

Sportklassen september 2010

In Just Kids, dat vorig jaar verscheen, schrijft Patti Smith over haar intense relatie met Mapplethorpe. Absoluut geen saaie biografie, is dit boek een onderhoudend tijdsdocument waarin Smith met gedisciplineerde ingetogenheid schrijft over haar leven met Mapplethorpe, met de nadruk op het het begin van hun relatie op einde van de jaren 60 en het begin van de jaren 70. Op de omslag van het boek staat een foto van Patti Smith en Robert Mapplethorpe samen op Coney Island. Maar voor wie het boek gelezen heeft (zal lezen) is de foto hieronder, gemaakt door Norman Seeff, minstens zo betekenisvol.

Sportklassen september 2010

Zo’n fantastische foto!

Just Kids, het boek van Patti Smith, is een absolute aanrader.