Waar is Henri?

Seattle, USA 2010

Grmpf. Ik heb het grootste deel van de dag achter de computer doorgebracht (ttz de computer en de iPad), en inkopen gedaan. Ik had beter wat foto’s genomen van de schitterende omgeving waar we hier zitten; Queen Anne is quite different van Capitol Hill waar we twee jaar geleden zaten. Capitol Hill was eerder ouder geld, hier is het voornamelijk recent geld (‘oud’ en ‘recent’ in Amerikaanse en niet in Europese context; oud overspant amper een generatie). Twee buren hebben evenveel Porsches en de huizen gaan hier voor erm… veel geld. Twee straten verder zitten we op Queen Anne Ave N, vol restaurants, koffiehuizen, een Safeway en een Trader Joe’s, allemaal within walking distance.

Maar kijk, ik zal aan Henri (hierboven ergens op de foto) vragen dat hij me helpt herinneren dat ik eens wat foto’s van de omgeving maak, morgen. En dan zal ik ons huis alhier nog wel eens fotograferen ook.

Vancouver, Canada: 49th

“Tiens,” zei Tessa toen we richting Vancouver reden, “die koffie met die blauwe taskes, waar ge zo zot van zijt en die zoveel geld kost om te laten overkomen, komt die ook niet uit Canada?”

Road Trip, USA 2010

De branderij van 49th Parallel zit in Burnaby. Maar! Ze hebben een showcase cafe pal in Vancouver, op West 4th Avenue, wat telkenmale op een boogscheut bleek te zijn van waar wij heen moesten. We zijn er minstens vier keer koffie gaan halen. En fantastische chocoladekoeken en croissants, waar ge zélfs in België moeite moet voor doen om ze zo lekker te vinden.

Road Trip, USA 2010

En ik heb er een beker gekocht. En koffie (net zoals bij Blue Star). Blue Star had de beste espresso, 49th Parallel had de beste cappuccino. Eindelijk een koffiedrank met melk i.p.v. de melkdrank met wat koffie waar ik al de ganse reis aan overgeleverd was. Het was van bij OR in Gent geleden (waar ik altijd een doppioccino neem) dat ik nog eens een lekkere cappuccino had gedronken. (Vandaag heb ik overigens nog een heerlijke macchiato gedronken bij Caffé Vita hier in Queen Anne.)

Road Trip, USA 2010

Maar we zaten dus nog in Vancouver, waar Henri en ik de Girl in a Wetsuit ontmoetten (in Stanley Park, waar ook het VanAqua gelegen is). Het was net eb, en het strand lag vol zeewier en mosselen en halflevende krabben waar de meeuwen zich te goed aan deden.

Road Trip, USA 2010

En dat is de Lions Gate Bridge, die we tot op een boogscheut zijn genaderd, maar waar we uiteindelijk zelfs niet met de wagen zijn overgereden. Geen nood, bruggen genoeg in Vancouver, we hebben er wel zeker drie-vier verschillende gebruikt om van de ene kant naar de andere kant te rijden.

De grensovergang gaf overigens geen enkel probleem. Het was raar om nog eens met een wagen aan een grenspost te moeten stoppen, en uw pasport te laten afstempelen. Zowel in de USA als in Europa is het tegenwoordig gewoon doorrijden. Ik ben eigenlijk blij dat ik dat allemaal nog heb mogen meemaken (al ben ik nog wat blijer dat het allemaal niet meer hoeft).

Vancouver, Canada: VanAqua

Wat doet een mens als hij in Canada is? Minstens twee dingen (tenzij uw naam Tessa Kerre is, want dan doet ge dingen voor uw werk).

Vandaag deel 1: Henri en Bruno in het Vancouver Aquarium (ge kunt ook nog aan whale watching doen, en hoogboomklimmen, maar een mens moet kiezen). De toegang kost 22 Canadese dollars voor een volwassene, 14 voor een kind jonger dan 12 (resp. 16 en 10 euro); de joelende peuters krijgt ge er gratis bij. Ik was een beetje ontgoocheld. Goed, er zijn veel visbakken, ze hebben een koppel otters, wat dolfijnen en een Beluga of zes, maar alles zat bijeen gekramd op te weinig plaats. (Al was het nu ook weer niet zo erg als in het Downtown Aquarium in Houston.) Ik zou graag nog eens naar het Aquarium of the Americas in New Orleans gaan, ik denk dat ik daar een té positieve herinnering aan overhoud.

Maar ziet, ik was absoluut in de wolken over twee onderdelen: de reptielen en amfibieën, en de kwallen. Mooi opgesteld, er was veel te zien, en er was een redelijke verscheidenheid. De ‘shows’ met de dolfijnen en de Beluga’s waren een beetje te gekunsteld, en de otters herhaalden maar steeds dezelfde zwembewegingen en capriolen. “They’re really quite… robotic, aren’t they? I wonder if that’s healthy behaviour“, vroegen de twee gasten naast mij zich af.

Kikkers en padden

Road Trip, USA 2010

Road Trip, USA 2010

Kwallen. Ik ben gek op kwallen (achter glas toch).

Road Trip, USA 2010

Road Trip, USA 2010

Road Trip, USA 2010

North Cascades

De North Cascades, waar Henri zo graag langs wou, waren eigenlijk een beetje een ontgoocheling. Let wel, het was een overweldigende natuur –we werden echt serieus verwend op dat vlak tijdens onze trip– maar er waren maar weinig trails te volgen deze keer. En het Visitor Center verkeerde nog in winterslaap (m.a.w. het was gesloten), dus ook daar vielen geen tips te rapen (en al evenmin een Junior Ranger badge).

Road Trip, USA 2010

100 mijl bergkronkels bracht ons door Okanogan National Forest, Lake Chelan National Recreation Area, Ross Lake National Recreation Area, North Cascades National Park en Mt Baker National Forest. Allemaal zonder echt vreselijk veel te stoppen, want (1) we moesten naar Canada en (2) alles was afgesloten.

Road Trip, USA 2010

Ook wat cascades betreft was er weinig te zien; langs de weg waren er veelal dunne stroompjes (veel water bevond zich nog in sneeuwvorm), en dit (foto hierboven) was van het wildere type.

Road Trip, USA 2010

Al veel tegengekomen, maar nog nooit een foto van gemaakt: het mos dat op de bomen groeit. Er zijn vreselijk veel verschillende soorten, ik ga er eens wat meer fotograferen. Dit is een licht, halfvastzittend soort, een beetje bleek en droog, maar er is ook van dat donkergroen en vochtig gedoe dat stevig op de boom vastzit. Jaja, fascinerend, ik hoor u wel.

Road Trip, USA 2010

En ziet, we passeerden een Tessa Lane, waar we niet voorbij konden zonder een foto te nemen. Opgelet: private drive, no trespassing.