niemand werkt

Hm. Ik heb zo het gevoel dat niemand werkt vandaag. De autostrade was leeg –waardoor ik me even heb kunnen vermeien samen met een vriendelijke meneer in een BMW– de tunnels waren leeg, de kantoren zijn leeg. Ook op De Lijst(*) gebeurt er maar weinig.

Mogelijks is iedereen aan het oefenen voor morgen?

(*) De Lijst is de interne mailing list voor de redactie van Het Project

fashion

Het was een beetje druk gisteren (alweer!), of liever er diende redelijk wat te worden geschipperd. De dag begonnen met pain perdu (wentelteefjes/verloren brood) thuis, daarna hebben we in een winkel bons ingeruild, gegeten op het terras bij de Italiaan waar ze de beste kaaskroketten van Gent hebben (Sirena – Walpoortstraat), mijn meer dan een maand stripachterstand ingehaald bij De Poort, naar huis gesneld, in de rapte het eerste concert van Henri gezien, en dan afgezakt naar een geheime locatie alwaar ik samen met Huug en Jeronimo de Meurtre sous l’escalier (fotografisch) mocht verslaan.

Meurtre sous l’escalier was de voorstelling van de herfst/wintercollectie 2007-8 van Jan Welvaert. Mijn eerste fashion photoshoot, zonder stress, want voor Het Project. (Heb ik al eens gezegd dat Het Project een fantatische leerschool is? De kansen die ik daardoor al heb gekregen –enfin, ik dwaal af.)

Bij het karige licht van twee volgspots met veel flair –want zo hoort het– bewegende modellen vastleggen is geen evidentie. Ik heb eerst een beetje geprutst met Av, maar net zoals bij concertfotografie geeft dat veel te willekeurige sluitersnelheden. Na een minuut of vijf heb ik het algauw op manueel gezet, f/2.8 en een sluitersnelheid die gradueel werd aangepast van 1/40s tot 1/100s als de spot er recht op zat. Alles zonder flits natuurlijk.

Meurtre sous l’escalier (v) Meurtre sous l’escalier (iii) Meurtre sous l’escalier (iv)

In ’t klein zien de meeste foto’s er goed geslaagd uit, maar iets groter blijkt er redelijk veel bewegingsonscherpte in te zitten. Ze staan maar een fractie van een seconde stil, die modellen, en eer je goed gefocust hebt zijn ze alweer weg. Het smaakt in elk geval naar meer. Prachtige modellen, en een ronduit schitterende collectie van Welvaert. Het wordt een warme winter.

kookboeken

De madam had bonnen voor die winkel waar ik niet graag meer kom –of niet graag gezien wordt. Maar als ik –en bij uitbreiding: de zoon– kan meeprofiteren, dan zal ik daar niet rap nee tegen zeggen.

De zoon had al gauw twee Jommekes vast, en ik heb twee –verschoning: drie– kookboeken mee:

  • het gerecht, deel drie van de homarus-trilogie, wat me eraan doet denken dat ik dringend nog eens iets rond mijn project moet doen
  • Van het varken, een uit het Frans vertaald varkensboek (Cochon & fils) van Stéphane Reynaud, de chef van Villa 9 trois. Het boek zag er zo verschrikkelijk uitnodigend, dat ik het gewoon niet kon laten liggen. Ik houd overigens wel van zo’n themaboeken, genre ‘duizend bereidingen voor beest X’
  • Mijn Little Italy, van Laura Zavan, met weer nieuwe inspiratie voor Italiaans in de keuken.

En ik ben vrees ik, ook nog eens in De Poort binnengesprongen. Het was alweer meer dan een maand geleden, en ik stond nogal achter wat betreft Franse strips (welke nieuwe Largo Winch?).

club dorothée

Speciaal voor de voorzitter, stond er als titel gisteren, dus dat mocht ik niet zomaar laten passeren. Het ging over een verwijzing naar Hélène et les garçons in een postje over de podcast van Bang Bang (Pure FM), waarop ik repliceerde met Straks hebt ge het nog over Croque-Vacances en de Club Dorothée!.

Ik vrees dat ik nog een generatie ouder ben dan No Butterfly, en dat ik Hélène et les garçons net ontgroeid was. Net zoals Club Dorothée eigenlijk. Dorothée zelf was destijds een beetje een hippe Franstalige versie van Tante Terry (en Nonkel Bob), en zoals No Butterfly aangaf: wij waren aangewezen op de Franstalige zenders voor de jeugdprogramma’s.

De voorloper van Club Dorothée, ook met Dorothée, heette Récré A2, en was dé bron voor allerhande tekenfilms en animereeksen. Ik herinner mij reeksen zoals Goldorak, Les Maîtres de l’univers, Les Mondes engloutis, Les Mystérieuses Cités d’or, Vicky le Viking, Inspecteur Gadget, Ulysse 31; en ik was vooral aangetrokken tot reeksen zoals Signé Cat’s Eyes, Capitaine Flam, en Il était une fois… l’Homme. Dat laatste is overigens van de hand van Albert Barillé, de man die de televisie ook Colargol heeft gegeven:

Maar bon, al die schitterende reeksen zeggen u waarschijnlijk niet veel. Of bent u daar toch ook (een beetje) mee opgegroeid?

oorverdovend

Vanochtend heb ik een beetje uitgeslapen (wel tot 07u!), hoewel het allesbehalve laat was gisteren (ergens rond 01u of zo). Ik voelde me een beetje misselijk, en dat steek ik op de grote luidsprekerzuilen gisteren in de Balzaal van de Vooruit.

Moet dat nu echt, vraag ik mij af, met dat volume zo luid? Goed, ik stond dan helemaal vooraan, naast zo’n luidsprekerzuil, maar het is niet alsof ik daar op een bevoorrechte fotografenplaats stond of zo, en dat ik er die ongemakken maar diende bij te nemen. Rond mij stonden hele horden adolescenten die vanzelfsprekend allemaal zo dicht mogelijk bij hun idolen wilden geraken.

En dan had ik nog oordoppen in, ik kan me niet voorstellen hoe dat voor de andere mensen moet geweest zijn. Ik stond net naast zo’n zuil, en als ik mijn hand er even voor hield, dan werd het bijna weggeblazen door de kracht waarmee de woofer lucht verplaatste. Goed voor wie wat verfrissing zocht in de hete zaal, maar nefast voor het gehoor.

De enige verstandige zet zijn dus oordoppen, waardoor het geluid volledig vervormd wordt. En dat kan toch helemaal niet de bedoeling zijn.

gezond

We hebben niet alleen erwtjes gemaakt, gisteren, ik heb ook nog brood gebakken.

Het zal ongeveer een maand geleden zijn, dat ik nog eens brood had gebakken, maar mij challe-recept werkt nog steeds zoals het hoort. Ongeveer een maand geleden heb ik overigens ook twee broodbakblikken gekocht, die me toen eigenlijk iets te klein voorkwamen, maar die perfect blijken om –op basis van mijn recept– twee kleine broden in te bakken. Juist goed voor twee dagen brood, en gezien het tweede brood nog niet aangesneden is, is het nog helemaal vers en als nieuw de volgende dag. Dat hoop ik toch, want de volgende dag, dat is dus morgen.

Maar goed, vanochtend snijd ik mijn brood aan, neem een dikke tranche (volgende aankoop wordt mogelijks een broodsnijmachine) mee naar het werk, alwaar ik moet constateren dat mijn poedersoepkes op zijn. En in deze verzengende hitte heb ik geen zin om mijn bureau te verlaten. Geen nood, op de eerste verdieping hebben ze machines waaruit –mits inworp van vijftig cent– groenten kunnen getoverd worden. Mijn favoriete groente was niet voorradig vandaag, dus heb ik mij beholpen met een reep Dessert ’58. (Wist u overigens dat de Dessert ’58 speciaal voor de Expo ’58 in Brussel werd vervaardigd?)

Vers gebakken brood en chocolade. Jawel, dat is zo lekker als het klinkt!