trivia

’t Is zondag, en een heel rustige bovendien (na een verschrikkelijk hectische zaterdag). Lof alom, en wij vieren dit vandaag met (of door):

Chemins Croisés Quintet (ii)

  • Een film (THX 1138), terwijl madam en zoon insisteerden in de gietende regen naar de bloemenmarkt op de Kouter te wandelen.
  • Asperges: gisteren witte én groene asperges gekocht. De witte à la flamande, en de groene gestoofd met ajuin en tomaat. Finger-licking good, heet dat dan.
  • Een Xbox 360 die zonder enig probleem aan het Grote Boze Internet werd gehangen (Live Gold One Month Trial). Teamwork tussen Microsoft en Apple overigens: connectie via Airport Express. Het ding downloadt momenteel (succesvol) alsof zijn leven ervan afhangt.
  • Madam en zoon zijn momenteel richting tuincentrum (hey, ’t is lente, naar ’t schijnt), en binnen zeer afzienbare tijd zal ondergetekende nog eens twee (!) filmrollekes ontwikkelen. Filmrollekes met beelden van het Blue Note Festival 2005, of van Middelheim 2005; het zal voor mij een even grote verrassing zijn.
  • Opatuur! Nathalie Lorier en Bert Joris (en Eric Heijnsdijk). Er zal eindelijk nog eens flink wat volk zijn bij Tuur. U komt toch ook?

gecommunieerd

En daarmee heeft Henri vandaag zijn Eerste Communie gedaan. Of liever: niet gedaan. We hadden hem daarin zelf de keuze gelaten –hij is ten andere ook niet gedoopt, maar als hij dat zelf zou willen, is dat voor ons vanzelfsprekend geen enkel probleem (zolang hij die keuze bewust maakt).

Even had het ernaar uit gezien dat er nog een aantal andere kinderen van zijn klas evenmin ten communie zouden gaan, en er was al min of meer sprake geweest van een alternatieve gedeelte tijdens de viering waarbij het er voor niet-communianten allemaal minder christelijk gethematiseerd zou aan toegaan. Eerst was Henri daarvoor gewonnen, maar achteraf wou hij liever toch in het geheel niet aan de viering deelnemen. Hij is vanochtend wel naar in de kerk gaan kijken –kwestie van solidair te zijn met zijn vriendjes– en al gauw bleek dat van een alternatieve versie geen sprake meer was. Iedereen deed gewoon mee, en de enige jongen die eigenlijk ook niet meer wou meedoen, moest toch nog de geloofsbelijdenissen afleggen, maar kreeg enkel tijdens de communie geen hostie. Hm. Liever wel een hostie en geen aktes van geloof, zou ik zeggen.

Enfin, Henri was precies de enige niet-communiant, op de eerder allochtone klasgenoten –van een andere religieuze strekking– na (Chinees, Pools, Indisch, Turks, … –jawel, dat zijn nationaliteiten en geen religies) die helemaal niet zijn komen opdagen (wat geen verwijt inhoudt). Het zit allemaal duidelijk nog sterk in de Vlaamsche Klei vervat. (Hij gaat dan ook naar een Katholieke School.)

hoofdletters

De spelling, het is wat. Vooral als de taalmensen de spelling om de haverklap blijven wijzigen, en naast de groene nu ook de witte boekjes u rond de oren gaan vliegen.

Neem nu de samenstelling met tussenletters -e- of -en-. Een kat herkent er haar jongen niet meer in. De hoofdregel is eenvoudig genoeg:

We schrijven de tussenklank als -en als het linkerdeel van de samenstelling een zelfstandig naamwoord is dat een meervoud heeft op -en, maar geen meervoud op -es.

In andere gevallen schrijven we -e.

U krijgt er zelfs een mooi schema bij. Maar dan begint het natuurlijk. Er zijn drie uitsluitingen, én drie uitzonderingsregels.

Uitsluitingen zijn:

  1. als het linkerdeel al eindigt op -en (duh!)
  2. bij versteende samenstellingen (duivekater, maar wel duivenei)
  3. een historisch aaneengegroeide woordgroep (ingebrekestelling)

Uitzonderingen zijn:

  1. Als het linkerdeel van een samenstelling verwijst naar een persoon of zaak die in de gegeven context uniek is, schrijven we -e. zoals zonnestraal en maneschijn
  2. Als het linkerdeel van een samenstelling een versterkende betekenis heeft en het geheel is een bijvoeglijk naamwoord, schrijven we -e., zoals apetrots en stekeblind, maar wel ravenzwart (omdat het een impliciete vergelijking is: zo zwart als een raaf) en huizenhoog (omdat het een eenheid aanduidt)
  3. als er een vrouwelijke nevenvorm bestaat van het linkerdeel, zoals studentenkamer, maar ook studentenzwangerschap

Waarmee ik maar wil zeggen dat ik enorm tevreden ben dat er voor al die zaken een gratis hulpmiddel ter beschikking staat: Bij twijfel geeft de Woordenlijst uitsluitsel. Niet alleen voor de samenstelling met tussenletters -e- of -en-, maar ook voor de hoofdletters uit de titel. Of gewoon voor de correcte spelling van een woord. Ik gebruik het zelfs zo vaak (maar toch niet genoeg), dat ik er een shortcut voor heb gedefinieerd in Firefox (wl gevolgd door de op te zoeken term in de Firefox address bar).

Als het goed is, mag het ook gezegd worden.

http://woordenlijst.org/

dat ISO dinges

Zegt Darkman in een reactie bij Pietel:

Ik ben blij dat het begint door te dringen dat ik voor een reden alle concerten aan iso 400 fotografeer met mijn D70 (640 is soms ook te – hangt van de verlichting af).

Zeer juist. Ik heb lang vastgehouden aan ISO400 (en voor Blue Note wordt het weer van dat), maar voor fotografie bij Opatuur heb ik besloten de ISO op 640 te zetten. Het licht is er gelijkmatig genoeg, en het is kiezen tussen 640 op 1/60 en f/2.8, of voor 400 en een (nog) langere sluitertijd. En gezien ik zonder statief werk, en ook de VR op mijn 70-200 een grens heeft, hou ik het liever op een hogere ISO. Ik moet bovendien bij de RAW verwerking nu al ongeveer een stop bijbelichten…

(Al vinden sommige mensen het blijkbaar wel heel gemakkelijk fotograferen bij Opatuur.)

het rode gevaar

De (m/v)s van het Rode Kruis zijn hun 14-daagse kruistocht weer gestart. Aan elk kruispunt komt u ze tegenwoordig opnieuw tegen. Nu heb ik absoluut niets tegen het Rode Kruis (ik zou wel gek zijn, met een madam die (bijna) Hematologe is), al vroeg ik mij af of ze niet wat voorzichtiger te werk zouden mogen gaan.

Want ze zijn wel dapper, die vrijwillige kruisvaarders die zich zonder vrees temidden van het verkeer begeven. Veilig is evenwel anders. Toen ik mij gisterenavond –met zeer gematigde snelheid– tussen de ellenlange file door uit de Brusselse tunnels naar boven werkte, stonden ze daar ook, stickers in de hand. Om het voor hen gemakkelijk te maken tussen de auto’s door te laveren, hadden ze er evenwel niets beters op gevonden dan van die oranje-witgestreepte kegels tussen de twee baanvakken in te plaatsen. Veilig voor hen, maar een uiterst onaangename verrassing voor hun tweewielige gemotoriseerde medemens, die zich evengoed op de zeer krappe ruimte tussen de twee baanvakken voortbeweegt.

paniek

Ofte: aaarrrggghhh.

Naar aanleiding van de V for Vendetta bespreking wou ik dringend nog eens mijn Watchmen bevingeren. Grote Paniek (jaja, met de nodige hoofdletters) ten huize Bollaert (het Kerre gedeelte zat daar niet zo mee in, behalve dan dat *zij* per se het te bevingeren exemplaar wou localiseren). Komt daar nog eens bij dat ik mij meende te herinneren dat ik Watchmen in Providence had gekocht (redelijk incorrect, zo bleek achteraf, maar over Providence heb ik nog véél te vertellen), en dat ik daar bovendien nog andere dingen had gekocht –en terwijl ik dit schrijf herinner ik mij dat ik de (andere) betreffende objecten niet in Providence, maar in Boston heb gekocht, ocharme een paar luttle tientallen kilometers (of waren het miles) daar vandaan. In elk geval binnen Amtrak bereik.

Soit. Ik heb hem teruggevonden, mijn Watchman (tegelijk met juffrouw Kerre –als dat geen liefde is). En tevens mijn Spawns, en mijn MckeanGaimans. Elk van die dingen zijn stuk voor stuk nog steeds aan te raden. Watchman op kop, gevolgd door de Spawns, en Black Orchid, en de wel verschrikkelijk eigenzinnige kijk op het Punch en Judy verhaal.

Maar mag ik ter dege benadrukken dat het aller-aller-allerbeste Batmanverhaal Arkham Asylum is? Niet twijfelen. Lezen! (En bekijken!)