meer flickr

Hah. Eindelijk nog eens een BNF update.

Naast de ondertussen reeds ruim geadverteerde Blue Note Festival flickr set (‘All that jazz‘), heb ik er nu een tweede set bij geplaatst: ‘All that jazz?

Daarin vindt u foto’s van de optredens van

Lizz Wright:

Lizz Wright (iii)

Briskey:

Briskey (i)

Met o.a. Isolde Lasoen, die we nog kennen van het Jong Jazztalent vorig jaar.

Briskey (v)

Cassandra Wilson:

Cassandra Wilson (iv)

Louie Vega & His Elements of Life:

Louie Vega & His Elements of Life (iii)

Club scene in ’t kwadraat. DJ en swingin’ comboleider. Geen stilzitten aan.

Solomon Burke:

Solomon Burke (viii)

The Greatest Soul Hits; spektakel alom. hey, de man heeft 21 kinderen, 74 kleinkinderen, 13 achterkleinkinderen, and the body to prove it. Ambiance in de keet!

Solomon Burke (ii)

Gaat dat zien (indien u wenst); er wordt bovendien gestadig aan toegevoegd.

[RAW] DxO

Zo blijft een mens bezig. De laatste paar uur heb ik een aantal programma’s getest, waaronder DxO. Veel hype, zo dacht ik eerst (een tijd geleden), en CaptureOne doet perfect wat ik wil.

Inderdaad, maar een vergelijking tussen beide programma’s maakt DxO veel sneller. Niet de eigenlijke conversie, want die neemt meer tijd in beslag bij DxO (het programma zuipt geheugen), maar het resultaat is er ook naar. DxO converteert niet louter van RAW naar JPG, TIF of DNG, maar corrigeert meteen aantal lens-afhankelijke zaken, zorgt voor noise removal, en belichtingscorrecties. De lens-afhankelijke correcties gebeuren op het vlak van distortie (pincushion, barrel, chromatic aberration), image softness, en vignetting.

Een side-by-side comparison toont ook dat het programma default goede instellingen neemt, en vaak beter tewerk gaat dan via CaptureOne. Er zijn overigens drie modes: ‘Full automatic’, ‘Key controls’, en ‘Expert controls’, telkens met mogelijkheid tot preview.

Ik zou zeggen, probeer het zelf eens. Er is een fully functional trial version beschikbaar (1 lens, 1 camera).

Samaritan Girl (Samaria)

Ki-duk Kim, de regisseur van Samaritan Girl, is een bezig baasje. De laatste vijf jaar heeft hij maar liefst 10 films gemaakt, waaronder The Isle, Spring, Summer, Autumn, Winter… and Spring, en Bin-jip. Die laatste gaan wij overigens volgende week bekijken.

Typerend voor zijn films is alvast de prachtige fotografie en, tenminste in de films die wij hebben gezien, een lichte penchant voor het schokkende. Al wordt dat dan weer wel met zulk een evidentie voorgesteld, dat ook het publiek er makkelijk over gaat.

still from the movie

In Samaritan Girl zijn twee meisjes op zoek naar geld om een reis naar Europa te bekostigen. Daartoe laat een van beiden (Jae-Young) zich prostitueren, terwijl de andere (Yeo-Jin) de zaken behartigt. Alles gaat goed tot Jae-Young door de politie betrapt wordt. Om haar onder een arrestatie uit te komen, springt Jae-Young glimlachend uit het raam op de derde verdieping. Ze is net niet dood, en met hevige verwondingen wordt ze door haar vriendin op de rug naar het ziekenhuis gedragen. Als Jae-Young toch nog komt te overlijden, besluit Yeo-Jin, als boetedoening, alle vroegere klanten opnieuw op te zoeken om met hen te slapen en hun geld terug te geven.

Kim toont met grote vanzelfsprekendheid potentieel schokkende situaties, zonder te vervallen in sensatiezucht. De film gaat over verlies, schuldgevoel, religie zelfs, en onschuld. Er is het verlies van een vriendin voor Yeo-Jin, het verlies van (de onschuld van) een dochter voor Yeong-ki (Yeo-Jins vader), en de manier waarop met dit verlies wordt omgesprongen. Dit klinkt allemaal behoorlijk beladen, maar op geen enkel moment wordt deze film moralizerend. Meer nog, het is absoluut niet nodig met deze interpretaties rekening te houden om van de film te kunnen genieten.

Een aanrader.

Samaritan Girl (2004), van Ki-duk Kim, gezien op DVD, maar draait momenteel ook in Studio Skoop aan het Sint-Annaplein.

(Deze entry is ook terug te vinden op gent.blogt)

rub it in

Een korte waarschuwing: ik heb Ruby on Rails ontdekt. Het komt pre-installed met de dreamhost account, en ik heb dan maar besloten eens te zien wat er van aan is.

Rails is a full-stack, open-source web framework in Ruby for writing real-world applications with joy and less code than most frameworks spend doing XML sit-ups

Deze namiddag heb ik mij door het eerste deel van Rolling with Ruby on Rails ‘geworsteld’, en het dient gezegd: het is een gemak. Ruby on Rails + MySQL = een groot gerief. Voorlopig toch.

Verwacht in de komende week wat meer gezwets over het fenomeen. De kans bestaat dat ik de catalogus hermaak met RoR, of anders een soort simpel photoblog managing tool in elkaar flans waar ik imaginaryJazz mee wil beheren (specs volgen).

Een verwittigd man etc.

DS in geldnood

De Standaard zakt weer maar eens beneden alle peil [via Monuments]. Wat op het eerste gezicht lijkt op een verstandige zet, blijkt niets minder dan uitbuiting én aanzet tot broodroof te zijn.

Zend ons uw nieuwsfoto (extra), heet dat ding dan.

Bent u getuige van een nieuwsfeit en heeft u de gebeurtenis vastgelegd op de gevoelige plaat van uw camera of via uw gsm? Stuur uw foto dan naar nieuwsfoto@standaard.be.

Juist op tijd, op de juiste plaats

Terwijl journalisten vaak de feiten achterna hollen, kunt u vanaf nu het verschil maken met uw nieuwsfoto.

Als een fotoreporter ter plaatse en in het heetst van de strijd brengt u grote wereldgebeurtenissen en lokale evenementen in beeld.

Uw verhaal van de feiten

Stuur ook uw commentaar en verhaal mee met de nieuwsfoto.

De redactie van De Standaard Online publiceert de beste foto’s.
Brengt uw foto het (meest) recente nieuws in beeld, verschijnt uw creatie misschien wel op de frontpagina van De Standaard Online.

Voeg nieuwsfoto@standaard.be toe in uw gsm en aan uw adresboek. U weet nooit wanneer u dat ene historisch moment zal vereeuwigen.

Tot zover min of meer goed, een gedegen journalist moet wat competitie dulden. Een toevallige verslaggever zal zelden het niveau van een goede journalist halen.

Maar dan komt de aap uit de mouw. En het is een heel lelijke aap. Want er zijn een aantal voorwaarden aan het spel verbonden:

Het insturen van een foto betekent dat u akkoord gaat met kosteloze publicatie op de site en/of in de krant. Uw naam wordt er altijd bij vermeld, als fotograaf.

De Standaard Online kan niet garanderen dat alle ingezonden foto’s gepubliceerd worden.

Excuse me? Kosteloos? U bezorgt DS een scoop, en u krijgt er nog niet eens een gratis exemplaar van de krant waarin u verschijnt voor terug. Journalisten mogen binnenkort gratis en voor niets werken, zodat kranten zoals DS geld op hun rug kunnen verdienen. Het zal wel gaan zeker? Boycotten die handel.

(En als u uw verhalen en foto’s gratis kwijt wil, steun dan een regionale publicatie, gedrukt of op internet. Zoals gent.blogt.)

My Summer of Love

Derde keer goede keer? My Summer of Love is in elk geval de beste film uit het rijtje deze week. Zoals in de eerste film gaat het ook hier om een bildungsfilm, een adolescente zoektocht naar zichzelf. Evenmin wordt hier een boodschap uitgedragen, al gaat het wel een duidelijk afgelijnde episode in het leven van Mona, het hoofdpersonnage.

Mona leeft samen met haar broer op het Engelse platteland. Ze raakt echter totaal van hem vervreemd wanneer hij zich bekeert en zijn pub omvormt tot een geloofscentrum. Tamsin is een decadent en verwend meisje, dat net van school werd gestuurd, en de zomer op de landhuis van haar ouders moet doorbrengen.

beeld uit de film: moped

Wanneer de meisjes elkaar ontmoeten, klikt het meteen. Het is vooral de verveling die beide meisjes steeds dichter naar elkaar toe drijft, en de Summer of Love wordt al gauw een zomer vol experimenten en spelletjes. Regisseur Pawlikowski slaagt er echter wonderwel in om dit alles met veel evidentie neer te zetten zonder in clichés te vervallen. Hoewel daar mogelijkheden genoeg toe waren.

Want ondanks de verscheidenheid aan onderwerpen die worden aangeraakt, is Summer of Love geen film die ‘te veel’ wil zijn. Het verhaal blijft gefocused op Mona en Tamsin, met een sterke bijrol voor Mona’s broer Phil. De ontknoping is verrassend, zij het niet geheel onverwacht, en de film is uitgewerkt tot een passend geheel.

My Summer of Love is gebaseerd op het gelijknamige boek van Helen Cross (haar debuut), dat we meteen op onze boekenstapel hebben bijgelegd. Maar vooral Pawlikowski is duidelijk een regisseur om in de gaten te houden. Mooi.

My Summer of Love (2004), van Pawel Pawlikowski, gezien in de Sphinx aan de Sint-Michielshelling (Korenmarkt). De trailer kan u hier bekijken.

(Deze entry is ook terug te vinden op gent.blogt)