techniek I

Oud worden is… samen met Henri een stripverhaal lezen. Wayne Shelton 3: Le Contrat, pagina 21 planche 19: daar klimt een jongedame (inspecteur Sandra Luan) op een telefoonpaal.

“Papa, wat is dat en wat doet die mevrouw?”
-Wel jongen dat zijn telefoonpalen.

En dan mag je uitleggen wat telefoonpalen zijn, en hoe telefoongesprekken via een draad verlopen. Om dat alles te illustreren wil je eerst naar buiten wijzen –maar er zijn geen telefoonpalen meer– en vervolgens naar de telefoon grijpen. Want gesprekken verlopen van het ene toestel naar het andere via een draad. Zie je, je neemt de hoorn van de draadloze huistelefoon en… errrm.. errrm… via de draad die er niet is gaan de gesprekken heen en weer tussen de twee toestellen.

Telefoonpalen, juist, ja.

Er gaat nog met ons gelachen worden.

ciabatta

Mijn ciabatta werd goed onthaald. Al vond ik het heel eigenaardig dat er geen olijfolie in hoorde, en dat het basisdeeg geen zuurdesem was. En het eindresultaat zag er ook niet uit zoals een ciabatta; je zou denken dat daar een heleboel vouwen e.d. bij komt te kijken, maar niets van dat alles. Gewoon het deeg op een bakplaat leggen, en 20min in de oven.

Er ging wel een tamelijk lange rijstijd aan vooraf: zo’n vier-vijf uur in totaal, en ondertussen elk uur het deeg ‘terugslaan’. Wreed amusant, ook al voor Henri, die telkens met zijn kleine vuistjes op zo’n deeg-en-luchtzak mocht knokken.

ciabatta ciabatta ciabatta

(Voor een authentieker recept een beetje rondgezocht op google, en dit recept lijkt er al meer op, en ook dit hier.)

zondag

Zondag was het dus feest. Ik was de dag tevoren begonnen aan de bouillon van jonge haantjes (2 haantjes, 12 uur opstaan). Het enige wat ik niet zelf gemaakt heb is de taart, want dat was, zoals reeds vermeld, de traditionele bisquit met kroontje. (Bij uitzondering van bij Damme, maar dat was toch echt zijn geld niet waard.)

1. aperitief
50 sablés met parmezaan en kruiden (marjolijn, tijm, basilicum en oregano)

2. zooi van fazant
Ttz een weinig van die bouillon van jonge haantjes (1 pollepel pp), met daarin geblancheerde mini prei en jonge pijpajuintjes, en een brunoise van wortelen en rapen. De fazant was eerst gebraden, en daarna werd het vlees verdeeld over de borden.

3. quiche toscana
O ramp. In het recept stond een halve liter halvolle melk en 50gr bloem, vergezeld van spinazie en geitenkaas. Dat alles 20-25 minuten op 200 graden in de oven. Juist ja, 45-55 minuten op 225 was duidelijk beter. Mijn eerste quiche, ik zal er mij eens op moeten toeleggen.

biscotti de feestdis party people

4. gebraad van hertekalf
Met cranberries, en drie purees: venkel, aardpeer, raapjes. Ongeveer een uurtje in de oven (1,8kg), en daarna overgoten met een saus van cantharellen.

5. de taart

6. koffie met biscotti’s.
Heerlijk. Die had ik ’s ochtends gebakken van een heel plakkerig deeg (met amandelen en pijnboompitten). Eerst 20min gewoon bakken (cfr foto linksboven), dan in schijfjes snijden en opnieuw 15min bakken.

teveel tijd

Wel, what can I say, ’t is vakantie. Net terug van een korte ronde langs het station, en wat hebben we ontdekt? Er is een GB express aan het Maria Hendrikaplein. Waar we alles gekocht hebben behalve wat we nodig hadden (boter). Maar ik zal nog wel net toekomen voor het carr&eacute confituurken.

Die boeken-db staat ook op mijn lijstje. Al heb ik weeral eens boeken en CDs en DVDs in een dbase gestoken (ik heb zelfs al de SQL klaarliggen). Nu nog goesting krijgen om de php te schrijven en met MT te combineren… och, ’t zal er wel van komen…. ja toch?

muile

OK, OK! This time I’ll bite. (Pun intended.).

Een verbrande muile doet mij aan een paar dingen denken:

Ten eerste is er de anecdote van mijn moeder. Die had ooit eens een vriendin die nogal graag in de keuken experimenteerde (zoals dat heette in de jaren ’60).

Op een bepaalde dag (o Gallicisme) was de juffrouw peren aan het opleggen/inleggen. En de heerlijke geuren die haar tijdens het proces tegemoet wuifden (de helmboswuivende Paris), maakten het voor haar schier onmogelijk aan de verleiding te weerstaan.
Jawel! Juffrouw nam een pas gekookte/ingemaakte peer op een vork, en liet het peerken –zacht en lustig geurend naar vanille– in één beweging –zonder daarbij echt te proeven– naar haar maag glijden. Resultaat: naar ’t spoed, en ze hebben een stuk van haar slokdarm mogen wegnemen (waar het stuk peer om een of andere bleef steken).

Klasseer het onder urban myths and legends, het is in elk geval een schrikbeeld dat ik heb meegekregen om voorzichtig te zijn in de keuken. (Niet dat het altijd veel uitgehaald heeft, getuige daarvan mijn episodes met mijn Japansch mesch.)

Ten tweede ben ik ondanks het bovenstaande eerste item, niet geheel onvertrouwd met het fenomeen. En ’t is niet geheel onvreemd aan de sensaties van een aften-aanval (vermenigvuldig het gevoel maal x en verspreid het over geheel uw mond, keel en ongetwijfeld ook een stuksken slokdarm om af te ronden –alsook het andere eind van dat bepaald ecosysteem -edoch too much information.)

Maar ik ging niet meer over mijn gezondheid leuteren, en ik hoop dat ge d’er rap vanaf zijt (ik heb hier anders nog wat Xylocaïne gel liggen).

in sync

Wat ne mens allemaal doet tijdens zijn vakantie (en ik ga stoppen met zagen over gezondheid e.d.).

_iSync: de adressenlijst in mijn (electronisch) adressenboek bijwerken op de mac, en vervolgens via bluetooth met de gsm synchroniseren

_ciabatta broodjes maken (het deeg ligt te rijzen –minstens vier uur, volgens het recept; hoe langer hoe beter)

_carr&eacute confituurkens maken voor dessert vanavond (hopelijk heb ik nog genoeg boter liggen)

_alle achterstallige tijdschriftenlectuur doornemen

_de was doen

_met kastelen en ridders spelen en vervolgens…

_uw mond laten openvallen omdat uw (zopas 4 jaar geworden zoon) zijn speelgoedpaard Belisent heeft genoemd (een zuster van Koning Arthur)

En dat alles in willekeurige volgorde 🙂

ssst

…morgen is het feest. Verjaardagsfeest voor Tessa en Henri in drie gangen. Waarvoor we vandaag de ganse dag inkopen hebben gedaan: wijn, vlees –vlees! wild!– groenten; de bouillon van jonge haantjes staat te trekken, en de ijskast zit overvol. Alleen het dessert wordt niet zelf gemaakt: traditioneel is dat immers biscuit taart met een kroontje.

Meer details volgen, en ik beloof plechtig dat ik ga proberen niet te vergeten foto’s te nemen.