“Kijk papa, ik eet mijn mandarijn ook zonder handen”, aapte hij me na. Ik had net mijn handen gewassen, en had geen zin om ze weer vuil te maken aan mijn versgepelde citrusvrucht. Dus had ik ze maar zonder handen opgegeten. Dwaas, kinderlijk, u zegt het maar. Hey, als we al geen leute mogen hebben.
Wat hij evenwel uit het oog was verloren, was het fototoestel dat ik in mijn handen hield (dé reden eigenlijk waarom ik mijn handen niet opnieuw ‘vuil’ wou maken).
En ja, ik weet het. Op een dag word ik mogelijks zijn onderwerp.
