Mooie fotografie dan weer wel in Revolver, maar net iets te veel moeilijkdoenerij om er een goede film van te maken. Ritchies andere crime movies –(vooral) Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch– zijn interessanter. Maar daardoor ben ik nu tóch benieuwd geraakt in RocknRolla, dat ik tijdens het eerder vermelde filmfestival laten passeren.

Ik was al helemaal benieuwd naar The Ruins. Ik had het boek van Scott B. Smith in Seattle gelezen, en het was opvallend hoe erg op verfilming het verhaal was geschreven. Edoch, de versie die ik heb gezien is duidelijk een op twee vlakken gecensureerde versie. Ten eerste is er heel wat uit het boek gesneuveld om van deze film voor een zo breed mogelijk publiek toegankelijk te maken. Maar waarom die –eigenlijk voor het verhaal best relevante– sexueel getinte scènes eruit gelaten, als dergelijke –alweer: voor het verhaal relevante– gruwel wordt getoond. Ten tweede heeft IMDB het over twee versies, een eerste van 91 minuten (voor de USA), en een tweede van 93 minuten (de unrated DVD versie). De versie die ik heb gezien telde 83 minuten. Minstens één deel dat daaruit genseuveld is, is ‘de’ regenscène. Ik zal moeten wachten op de dvd om te zien wat ik nog heb gemist. Want dit is best een geslaagde thriller/horrorprent. Beetje cult, maar zeer onderhoudend –en moet het niet hebben van duisternis om angst (of weerzinwekkendheid) op te roepen.

Cloverfield toont potentieel, en eindigt open genoeg voor een sequel; Wicker Park is een romantische film die iets te nodeloos complex werd opgevat; en The Mist is ok, maar het einde zo verschrikkelijk voorspelbaar dat het niet meer plausibel is.

Over de Star Wars films heb ik niks te vertellen, dat maakt gewoon deel uit van ons cultuurpatrimonium. Bijzonder opgezet was ik met Bobby, dat heel proper fact & fiction vermengt en in een mooi gestructureerd verhaal aandacht heeft voor menselijk drama; en met De laatste zomer, toch weer een uitstekende film van eigen bodem.

Punten ook voor Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest, een zeer geschikte (onderhoudende en amusante) gezinsfilm; en voor Starsky & Hutch, zodanig fout dat het goed werd –ik heb er zelfs mee moeten lachen.

134. Revolver / Guy Ritchie / 2005 / 2BE / **
135. The Road to Guantanamo / Mat Whitecross & Michael Winterbottom / 2006 / Canvas / *(*)
136. Star Wars / George Lucas / 1977 / DVD / ***
137. Chocolat / Lasse Hallström / 2000 / 2BE / **
138. Broken Arrow / John Woo / 1996 / 2BE / **
139. Wicker Park / Paul McGuigan / 2004 / 2BE / **
140. Cloverfield / Matt Reeves / 2008 / Telenet / **
141. The Mist / Frank Darabont / 2007 / DVD / **
142. Bobby / Emilio Estevez / 2006 / DVD / ***
143. De laatste zomer / Joost Wijnant / 2007 / DVD / ***
144. The Riverman / Bill Eagles / 2004 / 2BE / *(*)
145. Mission Impossible III / J.J. Abrams / 2006 / VTM / **
146. The Empire Strikes Back / Irvin Kershner / 1980 / DVD / ***
147. Return of the Jedi / Richard Marquand / 1983 / DVD / ***
148. The Ruins / Carter Smith / 2008 / Telenet / **
149. Starsky & Hutch / Todd Phillips / 2004 / VT4 / **(*)
150. Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest / Gore Verbinski / datum / VT4 / **(*)

0 te vermijden / * slecht, maar bekijkbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(films vorige maand)

De mensen worden apathisch, wordt wel eens beweerd. Op een halve meter van waar ze staan wordt een man in elkaar geklopt of een vrouw beroofd, en geen kat die een poot uitsteekt om te helpen. Bang voor de repercussies, bang om zelf slachtoffer te worden, of gewoon te verbouwereerd om te reageren (onderschat dat laatste maar niet). Nochtans, tegenwoordig kunnen we de krant niet meer openslaan of er staat weer een slachtofferverhaal in.

Man bemiddelt in gevecht en verliest oog: deels eigen schuld, mag ik vandaag in DM lezen.

Khalid Boussaïd, de Genkenaar die in 2007 wilde bemiddelen in een gevecht en daarbij een oog verloor, heeft dat verlies volgens de rechtbank deels aan zichzelf te danken. ‘Als hij niet tussenbeide was gekomen, had hij zijn oog nog.’

Een waarheid als een koe, denken wij dan. Maar als de beide partijen niet met vechten waren begonnen, had hij zijn oog ook nog, willen we die simplistische redenering gerust verder doortrekken.

“Mijn cliënt heeft de ruzie niet eens zien ontstaan, laat staan dat hij er deel van uitmaakt”, zegt Boussaïds advocaat An Persegaele. “Hij zat in dezelfde coupé toen zijn vrienden in een gevecht verwikkeld geraakten. Hij is opgestaan om tussenbeide te komen. Dat bevestigen alle partijen.”

We zouden het wat te ver drijven om de uitspraak van het gerechtshof een zekere vorm van amaurisme ⁽ⁱ⁾ toe te dragen –zeker al omdat we met de finesse van de zaak niet bekend zijn en ons enkel op dat ene krantenbericht kunnen baseren– maar bemoedigend voor al wie een helpende hand wil uitsteken, is die uitspraak evenmin te noemen.

—

(i) Arnaud Amaury, abt van de cisterciënzers, is de geschiedenis voornamelijk ingegaan omwille van zijn uitspraak Tuez-les tous, Dieu reconnaîtra les siens.. Het was zijn antwoord op de vraag van de kruisvaarders die, toen ze de stad Béziers belegerden om hen van de ketterende Katharen te ‘bevrijden’, vroegen hoe ze de katholieken van de Katharen moesten onderscheiden. De hele stad, goed voor zo’n 20.000 mensen, waarvan volgens sommige bronnen amper 200 Katharen, werd vervolgens uitgemoord.

De heining is helemaal niet onaardig, maar lijkt een tussenstap op weg naar Van Loys betere werk. Sla gerust over, al blijft het behoorlijk pretentieloos en vlot lezend, en behoort alleen al daardoor tot het betere Vlaemsche werk. Van Loy doet zijn best, zonder gekunsteld of –godbeterd– gemanieerd over te komen.

Ook Dance, Dance, Dance leest heel vlot, het is vintage Murakami, met alle te verwachten elementen van vervreemding erin. Ik heb het graag gelezen eigenlijk, ook al omdat het mij een zekere vorm van escapisme toelaat. Dat ik kan om een of andere reden mij steeds weer gemakkelijk in die wereld(en) van Murakami vinden.

Weinig boeken, maar kwalitatief tenminste in orde. (Staar u niet blind op die sterren, ik heb het al meermaals gezegd.)

50. De heining / Jan Van Loy / 2008 / **(*)
51. Dance, Dance, Dance / Haruki Murakami / 2002 / ***

0 te vermijden / * slecht, maar leesbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(boeken vorige maand)

Benodigdheden

• 1 doosje camembert (250 g dacht ik)
• 2 teentjes look
• wat zout en peper
• een takje verse rozemarijn
• wat olijfolie
• 100 g gemalen kaas
• 250 g pasta (afhankelijk van het aantal personen)
• 200 g spinazie (of meer; wij gebruiken 500 g –ongekuist)

Zo gemaakt

Verwarm de oven voor op 180°C. * Open het doosje camembert, haal de kaas uit de plastic verpakking, en leg de kaas opnieuw in het doosje. * Snijd een ondiepe cirkel in de kaas, en haal de bovenste korst eraf. * Snijd de (gepelde) look fijn, en leg die op de kaas. * Doe er (flink) wat rozemarijnblaadjes bij, en wat peper en zout. * Besprenkel met olijfolie. * Plaats in de oven gedurende 23 minuten.

Als de camembert in de oven staat, breng dan een pot met gezouten water aan de kook. * Indien de spinazie niet gekuist is, was hem dan, en verwijder de steel. * Voeg de pasta toe, zodat dat hij (volgens de aanwijzingen op de verpakking) ongeveer gelijktijdig met de kaas klaar is. * Als de kaas klaar is, doe de oven open, een laat de kaas in de oven staan. * Als de spaghetti net niet kaas klaar is, voeg dan de spinazie toe aan de pasta, roer eens, en giet af. * Zet de pot terug op een laag vuur, doe er de pasta en de spinazie terug in, en voeg de gerapste kaas erbij.

Schik de pasta op de borden, en serveer. Breng ook de ‘gebakken camembert’ aan tafel, en laat iedereen zichzelf bedienen.

Smakelijk! (Allemaal handen mooi naast het bord, terwijl ik deze foto neem, alstublieft!)

—

(i) Ik denk dat u dit boek zonder schroom of angst aan een heleboel mensen cadeau kunt doen.

(ii) Geen fan van spinazie? Vervang hem gerust door een andere groente. Selder bijvoorbeeld –en gebruik dan ook de bladeren.

(iii) Dertig minuten. Ik doe er langer over om dit uit te tikken.

Alle cijfers zijn geheel onwetenschappelijk en dus louter indicatief. Het kcal verbuik blijft gokwerk, zo heb ik me laten vertellen; en zo’n footpod heeft al gauw een foutmarge van een paar procent, wat zeker op de langere afstand een ietwat optimistischer beeld kan geven. Het dichtst bij de waarheid is vermoedelijk de tijdsduur, want daarvoor duw ik zelf een knopje start/stop in.

Niettemin, ik heb er een overzicht bij.

• 25 km lopen / 2:03:10 / 1696 kcal / 02-11-2008
• 21,53 km lopen / 1:46:20 / 1299 kcal / 04-11-2008
• 6,34 km lopen / 0:31:24 / 361 kcal / 05-11-2008
• 12,77 km lopen / 1:00:51 / 785 kcal / 06-11-2008
• 6,30 km lopen / 0:31:33 / 370 kcal / 07-11-2008
• 6,26 km lopen / 0:29:14 / 359 kcal / 08-11-2008
• 8,93 km lopen / 0:41:24 / 536 kcal / 09-11-2008
• 21 km lopen ^(*) / 1:41:59 / 1368 kcal / 11-11-2008
• 12,83 km lopen / 1:00:18 / 769 kcal / 13-11-2008
• 9,27 km lopen / 0:43:34 / 410 kcal / 14-11-2008
• 16,22 km lopen / 1:09:23 / 946 kcal / 16-11-2008
• 6,28 km lopen / 0:31:17 / 338 kcal / 17-11-2008
• 15,93 km lopen / 1:13:40 / 933 kcal / 18-11-2008
• 7,82 km lopen / 0:37:51 / 436 kcal / 19-11-2008
• 13,17 km lopen / 1:02:38 / 826 kcal / 20-11-2008
• 20,34 km lopen / 1:32:48 / 1238 kcal / 22-11-2008
• 20,03 km lopen / 1:32:23 / 1310 kcal / 23-11-2008
• 6,29 km lopen / 0:29:43 / 352 kcal / 24-11-2008
• 18.97 km lopen / 1:29:29 / 710 kcal / 25-11-2008
• 8,75 km lopen / 0:41:19 / 424 kcal / 26-11-2008
• 14,27 km lopen / 1:08:18 / 870 kcal / 27-11-2008
• 18,41 km lopen / 1:26:15 / 1113 kcal / 29-11-2008
• 35,76 km lopen / 2:58:32 / 1825 kcal / 30-11-2008

De loopafstand wordt gemeten met een Suunto t6c + footpod.

—

^(*) Een wedstrijdloop. Mijn eerste wedstrijd. Volgens mijn Suunto was het 22,46 km. Dus ofwel komt dat door ‘afwijkingen van de juiste lijn’; ofwel zit er toch een serieuze foutmarge op die afstandberekening.

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Fuji Reala, 100ASA)

En zo telde mijn hartslagmeter daarjuist netjes 2 uur 58 minuten en 32 seconden voor mij uit, en veronderstelde de footpod dat ik op die tijd 35,76 km heb afgelegd (wat waarschijnlijk een overschatting is).

Ik denk dat ik mij voor de rest van de dag op mijn bed ga leggen.

Uit een fotoshoot met het Brussels Jazz Orchestra & Richard Galliano, in De Bijloke Muziekcentrum op 19/11/2008 (tijdens de soundcheck).

Zelden zo dicht bij de muzikanten gestaan. Deze foto’s werden gemaakt met de groothoek (EF 16-35mm f/2.8 L II USM) op bijna 16mm…

…wat betekent dat ik bijna met mijn lens tegen Galliano’s ellenboog zat. Fantastisch dat die man dat zonder verpinken toeliet (en dat ik dat gedurfd heb). Wel raar, zo plots al die vrijheid om overal rond en tussen te (mogen) lopen. Ik had dat op Middelheim ook al, tijdens de soundchecks aldaar. Volgende stap: in scène zetten? (Want het bleef wel een repetitie natuurlijk.)

Het concert zelf heb ik gemist, ik zat toen bij Alela Diane in Vooruit.

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Fuji Reala, 100ASA)

Want, waarde lezers, gisteren nog heb ik in een links dagblad moeten lezen, hoe één van hun columnisten, die somtijds luisterend naar de naam Hugo Camps, de bloggers in één pennentrek over dezelfde kam waarmede Pieter De Crem des ochtends zijn haren weerbarstig tegen de wind mag instrijken, heeft gescheerd! ^(*) De snoodaard noemde ons aldaar, en ik citeer: ‘bloedzuigers’, en hij voegde daaraan toe, en ik citeer alras opnieuw: ‘niet mijn favoriete gedierte’. Den schalk schrijft in onverlaten overmoed:

Bloggers: bloedzuigers, niet mijn favoriete gedierte.

Ik verpoos even, en wacht tot de storm boven de blogosfeer nu pas echt uitbarst! Massahysterie! Lynchmobbing! Ophangtouwgetrek! Bloedgeruik! Pek ende veren! Geef ons gauw ene stok, wij hebben reeds menige hond om te slaan. Voorwaartsch, kameraden, om dat Vlaemsche Bloggersvolk ten strijde te leiden!

—

^(*)  Jawel: gescheerd, en niet geschoren!