4 Faces in a Box is niet te missen voor wie fan is (was?) van Troissoeur. Lounge, beats, voice, easy, smooth, het zit er allemaal in, inclusief remixes door Daniel B. Als u weet wie dat is, dan is deze cd voor u.

Ook goed is Cinema Novo, al is dit trio nog veel beter live. Ik ben een fan, en veel meer hoef ik daar niet aan toe te voegen. Of misschien nog ter referentie: Tuur Florizoone is de man van de soundtrack voor Aanrijding in Moscou.

Tien, vijftien jaar geleden, was ik danig onder de indruk geweest van Jóhann Jóhannssons Fordlandia. Hij zet een fraai staaltje minimalisme neer, en het is aangenaam eens iets anders dan de gedoodverfde Wim Mertens of Michael Nyman of Bang on a Can te horen. Ik leg deze plaat graag op (hij ligt nu op), erm al werd hij nog niet echt uitgebracht, zie ik net op het persbericht. Euh, nog even wachten dus, en dan naar de winkel hollen!

De hoofdprijs is voor het Carlo Nardozza Quintet, met hun tweede album, Winterslag. Lees vooral mijn bespreking.

59. Cinema Novo / Massot - Florizoone - Horbaczewski / 2008 / **(*)
60. 4 Faces in a Box / The Tribe Band / 2008 / **
61. Fordlandia / Jóhann Jóhannsson / 2008 / ***
62. Winterslag / Carlo Nardozza Quintet / 2008 / ***(*)

0 te vermijden / * slecht, maar beluisterbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(cds vorige maand)

Gelijkaardig

• cds 200810-11 (1)
• popmuziek (3)
• concerten 200809-10 (0)
• concerten 200808 (2)
• concerten 200807 (0)

(Een lichtdrukmaal is een foto.)

Op de basisschool van het Sint-Barbaracollege tijdens het zesde leerjaar ons aangeleerd door Meester Briessche (ik schrijf vermoedelijk zijn naam fout –alvast mijn excuses), samen met die andere klassieker Der Lindenbaum van Wilhelm Müller, op muziek gezet door Franz Schubert in zijn Winterreise cyclus. Wij dienden dat in het Duits te leren én moesten het ook kunnen zingen (niet zo goed als Dietrich Fischer-Dieskau, maar kom).

Och, en kijk, nu we er toch zijn, kan ik meteen ook meneer Vermassen uit het middelbaar bedanken, die me de fantastische uitvoering van Goethes Der Erlkönig –alweer benoot door Schubert en gezongen door diezelfde Fischer-Dieskau– heeft leren kennen. Kippenvel! (Van een ganse batterij slachtkippen die plots beseffen wat hen te wachten staat.)

Mijn meest favoriete lied/gedicht ooit –zeker als het wordt gebracht door Fischer-Dieskau.

Tot tranen toe beroerend!

Gelijkaardig

• wortelloos (3)
• WoFo (0)
• Winterslag - the Dozzy Suite (1)
• vrijen (1)
• voor november (1)

Verses of comfort, assurance & salvation is een goede aanloop naar de tweede van Au revoir Simone (die ik eigenlijk toch net iets beter vind), maar wie van die stijl houdt –genre Feist e.d.– zal zich zeker niet bekocht voelen. Van de jongste van Goldfrapp wordt gezegd dat hij breekt met het voorgaande –ik kan mij daar niet over uitspreken, ik ben niet zo bekend met de muziek. Deze vind ik alvast uitstekend.

Soko heb ik gekocht omdat ik verzot ben op het absoluut fantastisch sexy Frans-Engels accent van het jonge zangeresje. “We would have gone to the cinema“, reciteert ze, en was ze zo jong niet, ze kon mij krijgen (zo zeggen de hipsters dat toch?). Plaatsvervangend heb ik dan maar haar (mini)cd gekocht.

Maar dan komen we terecht bij de vingeroefeningen van Alexandre Tharaud. Van die mens moet ik toch eens een concert meemaken. Ik ben absoluut fan, en ook deze plaat kan ik zonder problemen grijs draaien. Het is ten andere het soort muziek dat ik wel eens op een pick-up zou willen afspelen –al heb ik geen platendraaier, maar dat is slechts een detail.

De twee jazz cd’s (Stefano di Battista en Gianluca Petrella) stonden al op mijn verlangenlijstje sinds de wintereditie van het BNRF (nu: Gent Jazz Festival). Di Battista laat een veel volwassener geluid horen dan de olijk twitterende Italiaanse zomerwijsjes op zijn vorige cd’s, en dat is een goede zaak. Zowel hij als Gianluca Petralla blijven evenwel vol zuiderse bravoure, en dat maakt beide cd’s enorm aangenaam om naar te luisteren.

Allemaal aanraders, deze maand.

20. Verses of comfort, assurance & salvation / Au revoir Simone / 2005 / **(*)
21. Seventh Tree / Goldfrapp / 2008 / ***
22. Chopin - Préludes / Alexandre Tharaud / 2008 / ***(*)
23. Soko Notsokute / Soko / 2007 / **(*)
24. Trouble Shootin’ / Stefano di Battista / 2007 / ***
25. Kaleido / Gianluca Petrella / 2007 / ***

0 te vermijden / * slecht, maar beluisterbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(cds vorige maand)

Gelijkaardig

• cds 200808 (2)
• cds 200807 (0)
• cds 200806 (3)
• cds 200805 (1)
• cds 200803 (0)

Gelijkaardig

• El Grillo in de Sint-Annakerk (0)
• WoFo (0)
• Tuur Florizoone (0)
• them drummer boys (0)
• Sharp? Braam? Monk! (0)

Lees meer over dit heerlijk concert bij Het Project: Louis Sclavis in De Bijloke

Gelijkaardig

• jazz is humor (0)
• Frederik Leroux groeit (0)
• concerten 2007 Q4 (1)
• concerten 200605 (0)
• BNRF Indoor: minifestival als proeftuin (1)

(Canon EOS 5D, EF 16-35mm f/2.8 L II USM @ 16mm, f/2.8, 1/50s, 1000 ISO)

Gisteren heb ik in de –steeds donker wordende– Gentse Sint-Annakerk foto’s gemaakt van de repetitie van het kamerkoor El Grillo.

Vanavond kan u ze aan het werk zien in diezelfde kerk: drie ensembles –El Grillo, Arc Sonore, en Blazersensemble Ritornello– brengen er een programma rond Cipriano de Rore, een Vlaamse polyfonist. Wegens dubbel geboekt, kan ik er tot mijn grote spijt zelf niet bij zijn, maar ik kan u dit concert wel sterk aanraden.

Gelijkaardig

• winter drama (bis) (2)
• winter drama (1)
• Tuur Florizoone (0)
• staatsieportret (7)
• Mintzkov (0)

- “Dat hij gelijk ne kleuter speelt? Dat is geen kwestie van durven, maar natuurlijk zou ik hem dat niet in zijn gezicht zeggen.”

“En tegen een recensent?”

- “Natuurlijk wel.”

“…”

- “Maar dan niet zo h�. Ik zou waarschijnlijk zeggen dat ik zijn spel te klinisch en te koud vind, dat hij elke noot afzonderlijk speelt zonder samenhang, of misschien zou ik het zelfs te veel staccato durven noemen. Dat is hetzelfde, maar dat geeft meer autoriteit als ge daar zo’n moeilijke woorden voor gebruikt.”

Gelijkaardig

• twee rietjes, één dubbel (2)
• triptiek: stokje (2)
• opzij (2)
• muziek op zaterdag: Martinu, Bartok, Berlioz (0)
• lijstjes! planning! snel! (1)

De muziek lijkt evenwel uitermate geschikt voor de protserige sierlijkheid van de Lully zaal in de Opera. Maar hoewel het decor van die zaal beslist overweldigend te noemen is, wisten de 12 zangers van het Collegium Vocale Gent er moeiteloos uit te springen. Begeleid door Kristian Bezuidenhout aan de pianoforte, en onderbroken door Kurt Van Eeghem was het publiek in voor een verrassender avond dan men van het programmaboekje mocht verwachten.

Vooreerst was er het koor, dat optrad zonder dirigent. Een première voor de opvoering in Gent, want het Songbook werd zondag ook in Antwerpen opgevoerd, en trekt daarna nog voor vijf concerten naar Polen. Tijdens een laatste repetitie voor de opvoering kregen de koorleden nog gauw een paar laatste tips mee van dirigent Christoph Siebert. Dat bij de laatste ‘stumm‘ uit Die Beredsamkeit de mimiek belangrijk is, en dat de ‘wunderbare Harmonie‘ (Die Harmonie der Ehe) zeer Duits moet klinken. Bezuidenhout zou het gemis aan instructies van de dirigent gedeeltelijk opvangen, maar het koor redt het verrassend goed zonder Siebert. En vergeten we niet dat de voornaamste taak van de pianist tenslotte het beroeren van de ivoren toetsen is.

Zeer opmerkelijk was ook de dynamiek van Van Eeghem. Hij beweegt zich tussen declameren en acteren in, zonder overdrijving, en met veel meer dan een belerend verhaal of een vluchtige bindtekst. Hoewel hij zijn teksten voornamelijk statisch moet brengen, slaagt hij er bij begin en einde uitstekend in een zekere interactie met het publiek tot stand te brengen. Een geslaagde formule.

Veel minder geslaagd was de voornaamheid van de onderbuur. De Lully zaal bevindt zich namelijk boven het restaurant en de lounge bar van het Café Theatre, van waaruit gedurende het gehele concert indringende bastonen kwamen opgestegen. Het concert werd nochtans ruim op voorhand aangekondigd, en zowel het Collegium als de Opera had de eigenaar verzocht daarmee rekening te houden (het concert duurde amper 80 minuten). Zelfs tijdens het concert is men herhaaldelijk gaan vragen of het alstublieft niet stiller kon, maar men sprak er –waarschijnlijk letterlijk– tegen dovemansoren. Tijdens de stille passages was de beat soms duidelijker hoorbaar dan de zang. Ik kan mij niet beginnen voorstellen hoe afleidend dit moet geweest zijn voor de muzikanten.

Een koor zonder dirigent, en daarenboven afgeleid door de bastonen van de onderbuur. Het is onwaarschijnlijk wat voor een puike prestatie ze alsnog hebben neergezet. Het project was zeker geslaagd, zowel muzikaal als wat betreft de inkleding met de bindteksten. Die teksten worden overigens nog vertaald, zodat een Poolse acteur de rol van Van Eeghem op zich kan nemen.

The Haydn Songbook, door Collegium Vocale Gent, gehoord in Lully Zaal van de Vlaamse Opera op 3 februari 2007

(Deze bespreking verscheen ook bij Gentblogt.)

0 te vermijden / * slecht, maar beluisterbaar / ** goed / *** zeer goed / **** fantastisch (meer uitleg bij de quotering)

(concerten vorige maand)

Gelijkaardig

• concerten 200809-10 (0)
• concerten 200808 (2)
• concerten 200807 (0)
• concerten 200803 (0)
• concerten 200802 (0)

Devreese kreeg eerst al een laudatio, gebracht door zijn vriend, de componist en dirigent Dirk Brossé. Brossé lauwerde de componist o.a. voor zijn bezielling en verscheidenheid, waarbij hij benadrukte dat Devreese “meesterlijk heeft geflirt met de meest diverse stijlen en genres”.

Nadien leidde Brossé het Vlaams Radio orkest door een aantal van Devreeses werken. Heel bijzonder was de uitvoering van de niet-geselecteerde Eurovisiesong-opdracht Vannacht uit 1980, door Marina Smolders en Catherine Mertens.

Een beetje achtergrondinformatie: Devreese had reeds de muziek geschreven voor de Belgische inzending voor het Eurovisiesongfestival in 1985. De (toenmalige) BRT was nog op zoek naar een tekst, toen mezzosopraan Mireille Capelle met het gedicht van Hugo Claus op de proppen kwam. Zowel Devreese als Capelle waren zeer gewonnen voor de tekst, maar de BRT was meer geïnteresseerd in een tekst van Bert Vivier, de producent van Woord en Spel. Toen de BRT halsstarrig voet bij stuk hield, trokken zowel Devreese als Capelle zich uit het project terug. Uiteindelijk stuurde de BRT Linda Lepomme naar Göteborg, met het lied Laat me nu gaan, op tekst van Bert Vivier en muziek van Pieter Verlinden. Linda Lepomme eindigde met slechts 7 punten op de laatste plaats.

Voor een Eurovisiesonglied waren zowel het niet geselecteerde Vannacht als het uiteindelijke Laat me nu gaan tamelijk conventioneel. Vergeet niet, dit is twee jaar na de inzending van het heerlijke Rendez-vous, door Pas de deux, op muziek van Walter Verdin (dat evenwel ook al bijna op de laatste plaats eindigde). Vannacht blijft evenwel een belangrijk tijdsdocument, en werd voortreffelijk gebracht door sopraan Marina Smolders, op piano begeleid door pianiste Catherine Mertens.

Devreese gebruikte het thema van het lied later voor de soundtrack van Het Sacrament van Hugo Claus, en het VRO pikte naadloos de draad op van het lied naar de orchestrale uitvoering. Het eerbetoon aan Devreese werd afgesloten met de wals uit Benvenuta.

Brossé is een van die dirigenten waarbij het een waar genoegen is om hen in actie te zien. Zwierig walsend en met enige overdrijving (zonder evenwel over de schreef te gaan) begeleidt hij het orkest. De teneur is modern romantisch, waarmee ik bedoel dat het VRO op geen enkel moment te zwaar of melancholisch werd, maar steeds wel vol gevoel.

Dat stond dan weer in schril contrast met de solist in het tweede deel van het concert. Rachmaninovs derde pianoconcerto is een zeer bekend en graag gehoord stuk. Omdat het technisch veeleisend werk is, duikt het ook vaak op bij de Koningin Elisabethwedstrijd. Het spel van Luc Devos, die soleerde aan de piano, was technisch zeer in orde. De partituur werd mij evenwel iets te doorgedreven staccato gespeeld, en dat kwam zeer steriel en afstandelijk over. Net daarvoor hadden we te horen gekregen dat Rachmaninov bij het derde pianoconcerto had aangegeven dat de pianopartij moest overkomen als was ze een zangstem, en dat effect ging daardoor totaal de mist in. Een te groot contrast dus tussen orkest en solist, en dat was jammer. (En dan moest ik met veel weemoed terugdenken aan het tweede pianoconcert van Rachmaninov, anderhalf jaar geleden in De Bijloke, ook met datzelfde VRO, maar met Aldo Ciccolini als solist. En toen ging er ook al een stuk van Devreese aan vooraf.)

Niettemin een zeer geslaagd eerste gedeelte en een puike prestatie van het VRO. Wat betreft Devos heb ik liever wat meer gevoel dan techniek, maar daar hoeft u het natuurlijk niet met mij eens te zijn.

Devreese & Rachmaninov, door het VRO o.l.v. Dirk Brossé, met Marina Smolders (sopraan) en Catherine Mertens (piano), en Luc Devos (piano). Gehoord op zaterdag 18 november in De Bijloke in het kader van de Klara Muziekprijzen 2006.

(Dit artikel verscheen eerder al op Gentblogt.)

Gelijkaardig

• muziek op zaterdag: Martinu, Bartok, Berlioz (0)
• twee rietjes, één dubbel (2)
• steinway (ciccolini) (0)
• gisteren (2)
• concerten 2007 Q4 (1)