Enkel glas, dat is niet meer van deze tijd. Als we geld aan energie audit van ons huis zouden hangen, zouden we meteen brandende (infra-)rode vlekken aan elk raam zien. Zelfs al heb ik, een jaar of twee drie geleden, alle ramen netjes opgespoten met silicone. Ze konden dan wel niet meer geopend worden (op een paar na), maar het zal toch een beetje geholpen hebben. Maar nu worden ze vervangen. Met dank aan mijn moeder, waardoor we nu onze lening niet moeten verlengen.

We hebben voor aluminium gekozen, met hoge energiewaarde en geluidswerend, zodat het geroezemoes van de straat ook meer zal onderdukt worden. Alle ramen worden vervangen, behalve dat één in de badkamer, en de twee veluxen op Henri zijn kamer, die reeds voldoende energie-efficiënt zijn. En het leutige van de zaak is: ze worden vervangen terwijl wij in de USA zitten. Met dank aan mijn schoonvader, die de werfleiding op zich zal nemen.

Wat een ongelooflijke luxe allemaal.

(En dan kijk ik uit naar de spectaculaire daling van onze energiefactuur.)

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Fuji Reala, 100ASA)

En hoewel ik wel fan ben van mist, vind ik het nog steeds te koud. Binnenkort steek ik ook de haard/kachel nog eens aan. Anyway, een slaapkamer moet dagelijks verlucht worden. Koud of niet.

(Hey tiens, deze plaats ligt zowat vlak boven die in de foto van gisteren.)

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Fuji Reala, 100ASA)

…dat duurt gewoon langer. Het zal ongeveer vier jaar geleden zijn dat ik dit kamertje wou renoveren. En dat ik vlijtig ben begonnen met de sloop. Ik heb het echt wel in mij, die renovatiemicrobe. Echt wel.

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Fuji Reala, 100ASA)

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Fuji Reala, 100ASA)

Zou het warm zijn, daarbinnen?

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Fuji Reala, 100ASA)

Het ziet er ondertussen al helemaal niet zo meer uit, maar ik was de hele tijd vergeten mijn ingescande foto’s bij Dirk af te halen. Wij hebben er toen toch met zijn allen van genoten, van die eerste sneeuw.

Zo zag de straat eruit, voor Henri en ik er met de slee door trokken en ook nog tot een sneeuwballengevecht overgingen. Tessa trachtte zich achter de poort te beschermen, maar slechts met matig succes.

En zo zag de tuin eruit, met een uitnodigend tapijt op de ligstoel. Ook die tuin ziet er niet langer maagdelijk wit uit. Henri heeft er een burcht gebouwd (hij had geen zin in een sneeuwman), en ook daar hebben we met sneeuwballen gegooid. Een beetje sneeuw, meer moet een mens niet hebben om een gigantisch goede tijd te beleven.

Minder geslaagd, was het recept dat ik vandaag –uit een tijdschrift– probeerde te maken. Ik heb een vermoeden dat ik weet wat het probleem was, en volgende week probeer ik het opnieuw, met een paar wijzigingen. Eenmaal naar mijn goesting gelukt, laat ik hier nog wel wat weten.

Het is heerlijk lopen overigens, in zo’n weer –nu u het toch vraagt. Gisteren liep ik een twintigtal kilometer in achtereenvolgens hagel, smeltende sneeuw, regen, zon, en opnieuw sneeuw. Vanochtend had diezelfde afstand soms wat weg van ijslopen, maar eenmaal een beetje een goede manier van stappen gevonden, viel het best mee. Maar het moet pas écht leutig geweest zijn de mensen die deze avond op die volle sneeuw hebben kunnen lopen. Heerlijk, die verse sneeuw onder uw schoenen te horen –én voelen– snerpen.

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Fuji Reala, 100ASA)

Edvard, dat was de naam die bij mij opkwam. Erm. Gesteld dat ik de objecten in ons huis een naam zou geven, natuurlijk. Enig idee vanwaar die associatie? (Bonuspunten als u het raadde zonder eerst door te klikken op de foto.)

’s Ochtends waren wij nog met de tram de binnenstad ingetrokken. Henri doet mee aan de leesjury (Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen) en vandaag was de eerste bijeenkomst. Twee boeken bracht hij mee naar huis, en hij heeft ze allebei ondertussen reeds uit –ik heb het gevoel dat het wat beneden zijn niveau zat. “Ge gaat zien,” zei ik nog tegen mijn doktertje toen we de huisdeur dichttrokken, “dat er straks enen voor onze poort gaat geparkeerd staan.”

Prijs dus. In het hotel konden ze ons niet verder helpen, maar de politie blijft uw vriend in deze materie. Tessa handelde de zaak af. “Weet ge, madam,” vertelde de vriendelijke diender nadat hij opnieuw had aangebeld toen de wagen getakeld was, “daarjuist kwam uwen overbuur ne keer horen.”

“Ah ja”, antwoordde Tessa, half nieuwsgierig.

“Ze wildigden weten hoe dat zat met die poorten, en dat niet iedereen hun poort als garage gebruikt. En als ze dat zei,” verklapte de agent, “wees ze nogal weinig subtiel naar ulder poort.”

“Och”, zei Tessa.

“Maar ik heb haar toch duidelijk gemaakt dat ze verkeerd was, want dat ik pertang gezien heb dat er nen auto in ulder garage staat, en ze was tons precies rap weg”, schaterde hij het uit. “Allez, nog een goe weekend hé madam.”

(Misschien is het familie van buurman?)

Zaterdag, klusdag. Met ons huis, kregen we er destijds ook een (buffet-)piano bij. Niet meer te stemmen, was het verdict, en ik tracht ze sindsdien buiten te werken. Met zeer onregelmatige tussenpozen gaan er stukjes af, maar hoe minder er overblijft, hoe moeilijker dat wordt. De toetsen werden reeds lang geleden in de haard opgebrand, de snaren werden er allemaal uitgeknipt, maar ik bleef met een aantal –veel ruimte in beslag nemende– uitstekels zitten. Twee ‘vleugels’, waartussen het toetsenbord was opgehangen, bleken iets te stevig verlijmd.

Vanochtend heb ik er met een kleine sloophamer aan gewerkt, en ondertussen blijft er enkel nog een torso over, met daarin twee gewichtiger ijzers, en een achttal balken van zo’n tien centimeter zijde. Moervast zit dat, of toch té vast opdat ik ze in stukken naar beneden zou kunnen dragen. Het geheel weegt nog steeds te zwaar, maar we zijn toch weer een stukje dichter bij ons doel.