Niet minder dan vier politiewagens stonden met blauw flikkerende lichten op de hoek van onze straat, bij het huis van de buurman. We dachten even dat het een episode van Cops was, maar even tevoren hadden we bij buurman hevig geroep en getier gehoord, en toen ik voorzichtig mijn hoofd even uit het raam stak, zag ik voor de politiewagens een man op de grond liggen. Een weinig later werd hij geboeid in één van de vier wagens geduwd, en zo snel als het was begonnen, was het ook weer gedaan. De politie is precies efficiënt in Seattle. (Ze ook amper vier blocks hier vandaan gehoofdkwartierd, natuurlijk.)

We kunnen America toch maar moeilijk verlaten zonder een meatloaf te hebben klaargemaakt. Een week of twee geleden zat er een recept bij de Seattle Times (dezelfde waarin ze op de voorpagina Colder than Siberia! blokletterden), onder de hoofding How to feed a teen appetite.

Meatloaf dus, en dat is verschrikkelijk eenvoudig om te maken.

Benodigdheden

• 1 kg mager gehakt (ik gebruik meestal een combinatie van de helft gemengd gehakt, en de helft filet americain)
• 1 groot ei (gebruik er gerust twee)
• een kleine ajuin (een jonge lente-ui bvb)
• een teentje knoflook
• 1 soeplepel mosterd
• 3 soeplepels ketchup
• een goede handvol (vers) broodkruim
• was verse, fijngesneden kruiden
• een snuif zout
• een snuif peper

Zo gemaakt

Verwarm de oven voor op 190°C.

Meng alle ingrediënten goed samen, en schep ze vervolgens in een cakevorm (of iets gelijkaardigs).

Bak gedurende 1 uur, of tot uw meatloaf mooi gebruind is en de temperatuur binnenin 70°C heeft bereikt. Als uw cakevorm breed is, en uw meatloaf dus redelijk dun (zoals hierboven), dan komt u met 45 minuten zeker toe.

Ze de oven uit, laat even afkoelen, en serveer.

Smakelijk!

Bij Bloch hadden ze destijds ook een bosbessentaart –waar wij slechts met veel moeite aan konden weerstaan en waarvan we dus stiekem blij waren als ze uitverkocht was maar een beetje droevig toch ook, u kent dat wel– maar het recept daarvoor staat nog niet bij de inventarisfoto. (Ze zouden er toch wel eens werk van mogen maken om die recepten online te krijgen. Het lijkt wel dat ze tijdens de sluitingshype rap-rap die site online wouden krijgen, en dat er nu Bloch effectief gesloten is, geen kat meer naar omkijkt. Of misschien wil Bloch gewoon niet langer dat zijn recepten online komen. Of… Of… Of… Misschien weet u het wel, hoe dat komt?)

Benodigdheden

Voor de taartbodem

• 170 g boem
• 85 g suiker
• 85 g boter
• een weinig melk

Voor de vulling

• 400 g bosbessen
• 1 eetlepel zure room of slagroom
• 1 eetlepel suiker
• 1 ei

Zo gemaakt

Mijn werkwijze verschilt van de instructes van Clotilde, waarschuw ik even.

Verwarm de oven voor op 200°C.

Voeg de suiker, de in klontjes gesneden boter en de bloem in een kom. De boter kan gerust rechtstreeks uit de koelkast komen, of als ze te koud is om te bewerken, laat ze dan even op kamertemperatuur liggen. Meng de drie ingrediënten (met de hand) tot een korrelige substantie (zie foto linksboven).

Voeg een weinig melk toe, en schep alles in lichtjes ingevette een taartvorm (Clotilde had het over een vorm van 22cm diameter, ik had er enkel één van 24 cm). Wat betreft die melk: begin beter met te weinig; toevoegen kan altijd.

Druk alles stevig tegen de bodem en de zijkant van de vorm (zie foto rechtsboven), en bak gedurende 20 minuten in de oven.

Haal de taart uit de oven, en verlaag de temperatuur naar 180°C.

Verdeel de bosbessen over de taartbodem, en bak gedurende 15 minuten.

Meng in een kom het ei, de suiker en de zure room/slagroom, en klop dat goed dooreen. Als de 15 minuten om zijn, giet u dat mengsel over de taart, en bakt u de taart nog eens gedurende 15 minuten.

Als die 15 minuten om zijn (in totaal zitten we dus aan 50 minuten), zet u de oven uit, en laat u de taart nog eens 15 minuten in de oven staan.

Laat volledig afkoelen, besprenkel desgewenst met suiker, of plaats er een toefje zure room (of slagroom) op, en serveer.

Smakelijk!

Hij kijkt mij even niet begrijpend aan.

“Sinds de middeleeuwen tot lang daarna was een witte huid een teken van adel”, leg ik uit. “Het gewone volk moest immers op den akker noeste arbeid verrichten, en de hofdames beschermden zich met parasols en trachtten op allerhande andere manier hun huid zo bleek mogelijk te houden. Op den duur bepoederden ze hun gezicht tot een bleekheid waarvan een lijk jaloers zou worden.”

So what, vertelt zijn blik mij.

Ik klop kameraadschappelijk op zijn knie en veer recht. “Kom,” zeg ik, “de middeleeuwen zijn voorbij. We gaan boodschappen toen. Dan komt ge ook nog eens buiten.”

“Papaaa”, protesteert hij, onderwijl een half-schalkse maar veelbetekenende blik naar buiten werpend, waar de wolken dik opeengepakt de hemel bedekken. “Er is niet eens zon!”

“Des te beter,” antwoord ik, “dan zijn we op tijd buiten tegen dat de zon er is.”

Een goed kwartier later staan we voor de ingang van de Safeway, als de eerste druppels uit het wolkendek vallen. “Ha!”, roep ik triomfantelijk uit, “ge ziet dat we op het goede moment vertrokken zijn.”

Het is imperatief om niet alleen tijdens het weekend uw inkopen in Safeway te doen. Niet alleen omdat iederéén zijn inkopen in het weekend doet, maar ook omdat Safeway de koopjes voor tijdens de week bewaart. Buy one, get two!, schreeuwt het etiket mij vanuit de versafdeling toe. Ik laad snel twee dozen frambozen en twee dozen bosbessen bij in mijn mandje en begeef mij naar de kassa. “My, that’s one healthy basket,” zegt de man die voor mij twee sixpacks Miller afrekent, en naast het fruit ook mijn romaine, broccoli en wortels voorzichtig monstert alsof hij elk moment door een plots verlangen naar fruit en groenten kan besmet worden.

2 x 340g (12 oz) frambozen en 2 x 510g (18 oz) bosbessen: dergelijke hoeveelheid fruit vraagt om gebak. Ik ging shoppen op het internet, maar kwam al gauw bij een oude bekende terecht. In mei 2007 postte Deb van Smitten Kitchen een recept voor Raspberry-Topped Lemon Muffins. Citroenen had ik niet in huis, en karnemelk ook al niet, maar ik heb me grotendeels op haar recept gebaseerd voor het maken van mijn frambozenmuffins.

Benodigdheden

• 225g (1 cup) rietsuiker
• 225g (2 cups) huishoudbloem
• 1 koffielepel (1 tspn) bakpoeder
• 1 koffielepel (1 tspn) baking soda
• een snuifje zout
• 115g (1 stick ofte 4 ounces) boter op kamertemperatuur (= zacht, maar niet vloeibaar)
• 2 grote eieren
• 120cl (1/2 cup) melk
• 2 soeplepels zure room
• 2 cl (2 tspn) vanille extract
• 1 koffielepel (1 tspn) kaneel
• 60 frambozen (jawel, ik heb er vijf per muffin gebruikt)

Zo gemaakt

Verwarm de oven voor op 190°C.

Haal de muffinvormpjes uit de kast, en stel ze klaar met de papiertjes erin. Leg in elke vorm reeds drie frambozen.

Meng bloem, bakpoeder, baking soda, kaneel, en zout in een kom.

Meng de suiker en de zachte boter in een andere kom tot een homogeen mengsel. Voeg de twee eieren toe. Normaal gezien scheid ik de eieren, en dan voeg ik de eigelen nu reeds toe. In een andere kom klop ik de eiwitten stijf (maar niet té), en die voeg ik er pas na de bloem voorzichtig bij.

Voeg de melk bij het mengsel, en de zure room. Meng goed, voeg dan het bloemmengsel toe.

Als u het eiwit van het eigeel hebt gescheiden, dan is nu het moment gekomen om ook het eiwit in het beslag te vouwen.

Verdeel het beslag over de muffinvormen, en duw dan nog een tweetal frambozen per vorm in het beslag.

Bak de muffins in een dertigtal minuten, tot ze lichtbruin zijn.

Smakelijk!

Feit is dat ik over mijn broden niet tevreden geraak. In het thuisland was ik heel dicht bij een eerste goede recept, maar de bloemsoorten die ik hier in Seattle op de kop kan tikken, zijn ver van ideaal. Zeer geschikt voor brownies en muffins, maar niet voor brood. Laat ik dan maar een echt decadent brood maken, dacht ik. Eentje dat net geen cake is, maar eigenlijk ook geen brood meer: een brioche.

Het internet is de moeder van alle recepten, en ik kwam al gauw terecht bij La Cerise (die ik prompt in mijn nieuwslezer heb gestoken). Zij vertrok van een recept dat vroeg om bijna een gelijke hoeveelheid boter als bloem, maar behaalde naar eigen zeggen uitstekende resultaten met een recept dat naar de helft boter vereiste.

Benodigdheden

• 500g bloem
• 250g boter, op kamertemperatuur (ik gebruik altijd gezouten boter)
• 6 eieren
• 60g fijne suiker
• 60cl melk
• 20g verse gist (ik had enkel chemische, droge gist, en daarvan heb ik twee TBSP gebruikt)
• een snuifje zout

Zo gemaakt

Enfin, het duurt een tijdje. Ik heb een paar shortcuts genomen, Astrid van La Cerise doet er veel langer over (lees vooral haar wedervaren) –en bekomt waarschijnlijk nog betere resultaten.

Meng een soeplepel of twee bloem met de melk en de gist tot een papje, en laat dat een half uurtje afgedekt op een warme plaats staan.

Meng zout, bloem en suiker, en voeg er vier eieren aan toe. Meng als goed, en voeg er dan het gistpapje bij. Voeg er dan de laatste twee eieren aan toe. Voeg beetje bij beetje de boter toe, en meng alles tot een homogeen geheel.

Tot de boter eraan te pas komt, is dit nog zeer werkbaar met de handen. Zodra de boter erbij komt, wordt dit een behoorlijke plakboel. Als er één recept is dat schreeuwt om een deegkneder (genre Kenwood of Kitchen Aid), dan is het dit wel. Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar ik ben er uiteindelijk toch in geslaagd om de brij homogeen te kneden/bepotelen, en zo goed als allemaal terug in een kom te krijgen.

Dek de kom af, en laat dit een uur of twee-drie rijzen.

Plaats in de ijskast, gedurende een uur (of twee), tot het deeg voldoende afgekoeld en dus ook weer handelbaar is. Het deeg kan nu in een grote of kleine brochevorm(en). Ik had geen van beide, dus heb ik mijn gewone cake-/broodvorm gebruikt.

Laat dit opnieuw een uur (of twee) rijzen.

Verwarm de over voor, op 180°C voor de grote versie of op 200°C voor de kleine brioches. Bak gedurende ongeveer 35 minuten (grote) of 12 minuten (kleine). Voor de glans kan u de brioches voor ze de oven ingaan met een losgeklopt ei bestrijken (ik wist dat ik iets vergeten was).

Zowel warm, als koud (met confituur), als getoast verschrikkelijk lekker. Tessa stuurde zelfs een e-mail om te zeggen hoe lekker het was.

Smakelijk!

(Rolleiflex FX 80mm f/2.8, Heidosmat-Rolleinar 1, Fuji Reala, 100ASA)

I’m sorry. I know, this isn’t right. Not fair. Totally cruel. We’re just weeks from bathing suit season and this here is no friend to lycra.

Binnenkort van de oven in onze maag: martha’s macaroni-and-cheese. Want wij dragen geen lycra, mevrouw/meneer. Euh, wacht, toch wel, als ik ga lopen. Damn.

Maar wacht, volgende week komen de schoonouders op bezoek. Serves 12. Purrrfect!

Niettemin: “ik heb goesting in koekskes”, zei mijn doktertje daarnet, nadat ze eerst een zelfgemaakte hamburger naar binnen had gespeeld. Het vlees is hier verschrikkelijk lekker. Eén keer per week ga ik naar de slager in Pike Place Market, de daaropvolgende twee avonden eten we vlees. Onglet, eyebone, gehakt, het smaakt hier allemaal naar méér, en het is goedkoper dan bij ons (zelfs zonder rekening te houden met de goedkope dollar).

Maar Tessa wou koekskes. Ce que femme veut, dieu le veut, dus toog ik aan het werk. Mijn cupcakes van de vorige keer kon ik niet opnieuw maken, omdat de zure room van de eerste portie een paar dagen later in een tweede batch was opgebruikt. Laat ons eens bij Smitten Kitchen kijken, dacht ik. En voorwaar, bij de zoetigheden vond ik er het recept voor Belgian Brownies (samen met Penne à la vodka overigens).

Ondertussen ben ik ook een beetje van mijn vorig standpunt teruggekomen, en dat heeft veel te maken met het gereedschap dat ik in de schuiven van mijn (afwezige) gastheer heb aangetroffen: cupmaten (nee, niet van dat soort) in 1, 1/2, 1/3, 1/4 en idem voor tablespoons. Niet getreurd, ik zet ze om naar het metrisch systeem (zie ook de tools bij Smitten Kitchen), én ik pleur er wat iPhone foto’s bij.

Benodigdheden

Voor 14 brownies –which kinda sucked, want in één cupcakevorm kunnen er 6. De rest van de pot heb ik uitgelikt. En ja, dat was nog veel.

• 250g (9 ounces) donkere chocolade (minstens 60% cacao)
• 250g (1 cup plus 2 tablespoons) boter, in kleine stukjes verdeeld
• 5 eieren, met een vork losgeklopt
• 175g (1 1/3 cups) fijne suiker
• 45g (3 tablespoons) bloem

Zo gemaakt

Breek de chocolade in stukjes. Of koop chocoladedruppels. De Lindt chocolade in Amerika is zo dun verpakt dat hij zeer gemakkelijk in stukjes te snijden is. Plaats het in een kom, en voeg de boter eraan toe. Verwarm dit tot de chocolade en de boter gesmolten zijn. Dit kan traditioneel au bain marie, maar net zo goed in de microgolf, of op een warmhoudplaat. Als het maar een laag vuur is. Meng goed.

Meng de suiker en bloem, en roer die in het chocolademengsel. Voeg ook de (licht opgeklopte) eieren toe, en meng dit zeer goed. Dek af, en laat een half uurtje op kamertemperatuur rusten. Het beslag zal dan ook wat dikker worden.

Verwarm de oven voor op 165°C (325 F).

Plaats papieren cupjes in een muffin vorm. Lepel in elk vormpje wat beslag tot het ongeveer 2/3 gevuld is. Bak dit gedurende 30-35 minuten, en laat dan afkoelen. De brownies moeten vanbinnen nog vochtig zijn, en zullen wat inzakken tijdens het afkoelen.

Smakelijk!

Bruno Bollaert
p/a Kirby Kallas-Lewis
1129 15th Avenue, Apartment #7
Seattle, WA 98122
USA

Dat is ons adres in Seattle. En hoewel Seattle koffiestad is, blijkt het niet evident om goede koffie te vinden. Ik heb al op één (vanzelfsprekend verafgelegen) plaats deftige koffie gedronken (a two shot espresso, please), en al van drie plaatsen verse, ter plekke gemalen, koffie gekocht. Gisterenochtend alweer: 12 oz. (een goeie 300g) Honduras Cielito Lindo voor maar liefst 18 USD. Als ik mij niet vergis, betaalt ge in de mokabon, 6 of zo euro voor een halve kilo (of was het een kwartje) misore. In elk geval, niet alleen goedkoper, maar ook onbeschrijfelijk beter. Pas op, en dan is die Honduras Cielito Lindo een Award Winner: Cup of Excellence Honduras 2007.

Als u zich echt niet kan inhouden (wuift geestdriftig naar de (schoon)ouders), mag u altijd een kwartje kilo misore bonen opsturen (we hebben hier zo’n koffiemaalder). Koffie binnenbrengen in de USA mag, ik heb het opgezocht: As a general rule, condiments, vinegars, oils, packaged spices, honey, coffee and tea are admissible. [bron]

Maar een beetje voor lunchtijd trof ik ook dit in mijn nieuwslezer:

For Your Stomach’s Consideration, Capitol Hill Right Now Edition

Today is Skillet’s first day on Capitol Hill. Lunch is from 11ish to 2, in the Photographic Center Northwest parking lot at the corner of 12th and Marion. It may be mobbed. If you want to eat, you should probably be there already.

Skillet Street Food bouwt een oude Airtstream om tot een restaurantkeuken, en gaat ermee langs op evenementen, markten, en local office parkings, waar ze ontbijt en lunch aanbieden. Vandaag kwamen ze voor de eerste keer langs op Capitol Hill, in een locatie op amper drie blocks van waar wij wonen.

Henri was meteen voor het concept gewonnen. Ik heb hem eerst zijn maaltijd online laten kiezen (hij doet nog langer over kiezen dan zijn moeder), en wij kwamen terug met the burger (grilled kobe “style” beef, cambazola, bacon jam, arugula, brioche, handcut fries) en een portie poutine (herby gravy, white cheddar, herbs). Poutine, leert Wikipedia, is een van oorsprong Canadees gerecht dat bestaat uit frieten met saus en stukjes wrongel (onverwerkte kaas): lekker!

De frieten die we hier al hebben gegeten, zijn hier overigens heel lekker. Dunne handgesneden frieten, met de schil nog aan (zoals ik ze zelf ook maak) en helemaal niet vet. Ze worden rijkelijk besprenkeld met grof zeezout en een mengeling van kruiden. De hamburger was een echte verse burger, gegrild, en aan de smaak te oordelen zelfs op hout(skool). 7 USD voor de burger, 5 USD voor de poutine; voor dat geld kan ik hier zelf niet koken.

En ik heb half Seattle afgezocht naar papieren muffin receptacles, maar heb niks gevonden. Ik ben er zeker van dat ik gewoon in de verkeerde plaatsen heb gezocht, want ik kan mij niet goed voorstellen dat in die dingen een koekjesbakkend land als Amerika niet met hopen gewoon in de grootwarenhuizen liggen (maar wel niet bij de instant cookie poeders in elk geval).

Het recept is zonder schaamte gepikt van bij Smitten Kitchen, uw one-stop-shop voor de meest heerlijke gerechten: whole wheat apple muffins (daar vindt u zoals steeds ook een aantal prachtige foto’s). Ik heb er een paar wijzingingen in aangebracht, gewoon omdat ik niet alle ingrediënten in huis had. Smitten Kitchen heeft het overigens zelfs gebaseerd op een recept op de achterkant van een pak King Arthur Flour (toeval: dat is net dezelfde bloem die ik hier gebruik).

Benodigdheden

• 115g (4 ounces) tarwebloem
• 120g (4 1/4 ounces) all-purpose bloem
• 1 koffielepel bakpoeder
• 1 koffielepel baking soda (dat is blijkbaar niet hetzelfde als het voorgaande)
• een beetje zout
• 1 koffielepel kaneel
• 115g (1 stick ofte 4 ounces) boter op kamertemperatuur
• 120g (4 1/4 ounces) rietsuiker
• 1 groot losgeklopt ei
• 250g (8 ounces) zure room of (volle) yoghurt
• 2 appels, geschild etc, en in stukjes gesneden

Die stick boter is echt wel verschrikkelijk praktisch. Het is een dwaze maat, maar ze verkopen (of verpakken) boter wel degelijk in sticks in Amerika. Cups (vs ounces of gram) vind ik heel arbitrair als maat: een cup dicht gepakte suiker weegt toch niet evenveel als een cup theeblaadjes?

Zo gemaakt

Verwarm de oven voor op 230°C.

Meng de bloem, het zout, de kaneel, en de bakpoeders in een kom. Meng in een andere kom de boter met de suiker, en klop die flink door elkaar. Voeg er het losgeklopte ei aan toe, en klop het geheel luchtig. Meng de zure room erbij, en dan de droge ingrediënten. Voeg er ten slotte de stukjes appel bij.

Verdeel over de muffinvormen, en plaats in de oven. Verlaag de temperatuur na 10 minuten tot 200°C en laat nog vijf tot tien minuten doorbakken. Haal de muffins uit de oven (test eventueel met een breinaald of tandenstoker of ze klaar zijn), en laat ze vijf minuten in de vormen afkoelen, alvorens ze eruit te halen om ze verder te laten afkoelen. Als u aan hun lokroep kan weerstaan tenminste –vijf minuten nadat ze uit de vormen waren gehaald, was de helft al op.

Smakelijk!

Anyway, sindsdien zoek ik op elke Amerika-reis in elke winkel naar die Wheat Squares, maar die zijn nergens meer te vinden. Gewone Shredded Wheat Squares wel, en dat is wat wij nu als ontbijt nuttigen. De eerste doos is reeds op, en toen ik vanochtend de tweede doos aanbrak, die ik van bij de QFC had meegebracht, mocht ik ontdekken dat die dingen in twee maten bestaan: bite sized (ofte mini-wheats) en normal. De tweede doos die ik had meegebracht bevatte de normal sized versie. Waaronder u mag verstaan dat zo’n Wheat Square bijna een vuist groot is, vergelijkbaar met een kleine loempia. Tessa en Henri barstten in luid gelach uit toen ze eerst mijn verrast gezicht, en dan de ene Wheat Square zagen die ik in mijn ontbijtkom gelegd had.

Everything’s bigger in Texas Seattle.

(”Papa, ge zijt nu juist een paard in een stal, dat hooi eet.”)