algemeen

Een tijdje geleden heb ik half Gent gevolgd, en ben ook ik een Adhese/Enchanté Hero geworden. Dat betekent dat u in de linkerbovenhoek soms wel eens een kleine advertentie kan te zien krijgen. Niks aan de hand: de sponsor is uw vriend. Ik verdien er een kleine zakcent mee, en u kan er van op aan dat er enkel deontologisch/idealistisch verantwoorde zaken te zien zijn.

Momenteel loopt er een campagne van Connections, zowel alhier als op de blogs van enkele collega’s. Wat mij eraan herinnert dat ik moet u dringend nog eens wat moet vertellen (en tonen) over onze Amerika-reis.

—

(*) In ‘t proper Nederlands is dat evenwel: niet schrikken.

Na het ding bijna twee maand zwaar te hebben genegeerd, heb ik vanochtend mijn agenda weer ter hand genomen. Het was dat, of verzuipen in de post-itjes en de gevlagde e-mails waar ik al lang door de bomen het bos niet meer zie.

“Kaas met gaatjes”, was de subject line van de e-mail die mijn madam mij recent stuurde. Met daarin al een ganse waslijst van haar afspraken. Nee, wij houden geen digitale gemeenschappelijke agenda bij. Ik blijf erbij, ik kijk uit naar mijn ideale GSM die op eenvoudige manier telefoon + agenda + eventueel e-mail en wat notities voor mij kan bijhouden en dat synchroniseert met mijn computer. (Hm, sounds familiar.) Anyway, veel gaten zijn er ondertussen niet meer, de komende paar weken, als ik mijn afspraken bij de hare voeg. Allemaal tekenen dat de schoolvakantie bijna gedaan is, geloof ik, en dat het tijd is om weer in actie te schieten.

Aldus: vlaggetjes weg, e-mails gearchiveerd.

In de kijker: 24-26/08 & 31/8-2/09: Jazz in ‘t Park; 6-8/09 Openingsfestival De Bijloke; 8/09 Flemish Jazz Meeting in de Vooruit; 15/9 Odegand.

Nu mijn bureau nog opruimen. En plaats vinden voor mijn cds. En mijn boeken. En mijn stripverhalen. En dan dringend een (foto-)portfolio maken. En eens een paar digitale foto’s laten afdrukken. En dus kaders zoeken. (Wanneer komt die Ikea-vestiging nu weer in Gent?)

De revolutie is roze! Want onder mijn ramen bewegen zich de dichte drommen mensen die zich eerder vandaag langs de Elisabethlaan naar de arrivé begaven, maar zich nu tussen de korte stortvloeden door, langs de Albertlaan opnieuw naar het station spoeden, om aldus onbewust de koninklijke echtelieden opnieuw met elkaar te verbinden.

(foto Belga)

De revolutie is roze! Want zo alleen kan men verklaren dat hun leider zich gisteren met gepaste fierheid waagde te vertonen met een shirt in voornoemde kleur waarop reclame prijkt voor een zwangerschapstest.

..of hoe men van ’s ochtends tot ’s avonds in het centrum kan vertoeven en toch erin kan slagen de solden te ontwijken. (Morgen hang ik er evenwel aan voor de moeite, vrees ik.)

–

Bij mijn fotoboer heb ik vandaag een toestel gezien dat mij verschrikkelijk interesseert: een Hasselblad 500c/m met Sonnar 4/150. En ik heb het meteen laten opzij zetten ook, zodat ik er een tweetal nachtjes over kan slapen.

–

Amai wat een dag. Gisteren tot ergens tegen tweeën uitgezeten (wreed gezellig), vanochtend om 7u15 opgestaan, ontbijtkoeken gehaald, met de tram rondgereden, in de Progrès gaan eten, twee z/w filmpjes binnengestoken (1 rolfilm, 1 kleinbeeld), twee nieuwe bruggen in de buurt van de Reep bekeken, koffie gedronken, stripwinkel binnengestapt, platenboer binnengestapt, drie parken doorkruist, en subiets vertrekken we naar een drink. Ik bevestig: het is dra vakantie. Dat moet wel, want ik ben mij van mijn dagen niet meer bewust.

Dat is zonder enige twijfel de meest gehoorde zin in elke conversatie tegenwoordig. Dat het wel lijkt alsof we de zomer gewoon hebben overgeslaan, en dat het vorig jaar pas in augustus zo slecht is geworden.

Och het is allemaal zo erg niet. Gisteren heb ik een dik half uur in de gietende regen gelopen, met als enige effect dat mijn schoenen doorweekt waren, en dat ik net op tijd thuis was om eerst de hagelstenen en daarna de opklaring te hebben vermeden. Bovendien hoef ik lekker toch niet naar de modderpoel die Werchter heet, en tegen het eind van volgende week zit ik droog in de BNRF tent. En dat betekent maar één ding: het is bijna vakantie!

Het zal meer dan een jaar geleden zijn dat ik nog eens een voet in de Delhaize aan de Watersportbaan had gezet. Niet dat ik iets tegen die winkel heb of had, of dat ik er iets intrinsiek onaangenaam had meegemaakt; het was er gewoon niet meer van gekomen. De meeste van mijn inkopen doe ik bij de lokale middenstand: Dobbelaere voor de vleeswaren, het Vitamientje voor groenten en fruit, OriginO voor spaghetti en couscous en quinoa en ontbijtgranen, en voor de non food en grotere hoeveelheden water, melk en cola light, gaan we meestal (twee)maandelijks bij de Colruyt langs. Al moet ik vermelden dat Tessa met grotere regelmaat wel eens de Delhaize binnenstapt, als we echt dringend melk nodig hebben bijvoorbeeld.

Het is niet meer mijn Delhaize van vroeger. De kassa’s zijn verruimd –al kan ik mij voortellen dat het er op piekmomenten nog even druk en chaotisch is als vroeger–, je kan van de ingang rechtstreeks naar de kassa’s zonder eerst lang fruit en groenten te moeten passeren, de rekken zijn lager zodat je minder het gevoel hebt opgesloten te zitten, maar de algemene indeling is grofweg hetzelfde, zodat ik meteen nog wist waar alles stond. Het is er in elk geval gezelliger geworden.

Oud nieuws, waarschijnlijk, zelfs heel oud nieuws, voor de meesten. Maar bon, ik heb mijn Delhaize herontdekt. Misschien kom ik er nog wel eens om melk en water en wasproducten, tussen twee Colruytbeurten in.

“Papa, wilde gij dat hier alstublieft naar beneden meedragen?”

Heel even keek ik hem gefronst aan, maar al gauw daagde het. Het is vaderdag vandaag, en hij heeft zijn verrassingen boven op zijn kamer weggestoken. Dat en zijn jommekes naar beneden dragen, zou van het goede een beetje teveel geweest zijn. Eigenlijk had hij heel erg graag ontbijtkoeken gehaald, maar dat zag ik niet echt zitten.

—

“Kind krijgt steeds minder vrijheid”, las in woensdag in DM (enfin, donderdag, want de krant van woensdag zat pas donderdag in de bus). Waar de speelactiradius –de veilige zonen waarin ouders hun kinderen laten spelen– van een achtjarige in 1970 nog een straal van 840 meter had, is die in 2007 voor 79 procent van de ouders gekrompen tot 20 meter.

En dat klopt. Geen haar op mijn hoofd dat eraan zou denken Henri dezelfde vrijheid te geven die ik had, tijdens mijn preteen jaren. Wij gingen met de fiets de ganse buurt door, de straat uit, de velden in. Nu mag hij ook doen wat hij wil, maar ik moet hem kunnen zien, of weten dat hij bij iemand is die ik vertrouw. “L’enfer c’est les autres“, ruk ik hier maar even uit de context.

—

Een papieren, zelfgemaakte puppet on a string, twee tekeningen, een kaartje, een brief die hij eerst heeft voorgelezen, en een heleboel knuffels. Geen ontbijtkoek die daar tegenop kan.