Toen onze Lancia aan de beurt was, werd er midden tijdens de behandeling van ploeg gewisseld. Schafttijd. Geen probleem, de kaart was vrij van blaam, en toen ik mijn keuringbewijs ging afhalen/betalen, vermeldde de kassajuffrouw dat ze geldig is tot 2010! Zonder voorafgaandelijk onderhoud, is onze Lancia niet alleen geslaagd, maar mag zij meteen een jaartje keuring overslaan. Schitterend.

Van contentement ben ik doorgereden naar Fietsen Godefroot, alwaar ik mij heb verlekkerd aan de tweewielers. Deze Bianchi Via Nirone 7 Alu Carbon, doet bijvoorbeeld geen pijn aan de ogen, of deze Pinarello FP3 Carbon, of deze Trek Madone 5.2 Pro. En er was een deftige deal op de Ridley Orion. Een week eerder had ik bij Moving Store deze Specialized Tarmac Comp Double gezien. Wat een schoonheid.

Begin vorige maand had ik een broodmix (iets Italiaans, met olijven) gekocht bij het Gents Bakkershuis, en we kregen daar zo’n broodmandje bij, dat u misschien al eens heeft gezien bij uw bakker. Bij de laatste rijs gaat het brood in dat mandje, en dan met mandje en al de oven in.

We hadden het nog niet gebruikt, dat mandje. Het is nogal klein, maar ik dacht bij het laatste restje mix dat mij restte: ik mag niet vergeten dat mandje te gebruiken. Het deeg pastte er net in, en goh, als dat rijst, dan komt dat er een beetje bovenuit, maar dat zal wel lukken. Behlave dan dat het deeg meer dan een klein beetje rijst, én nog wat extra in de oven ook. (Dat wist ik wel al, maar ik had besloten dat bij het vullen van het mandje even te negeren.) Dit was het resultaat:

Het brood was net niet tot tegen de bovenzijde van de oven gerezen.

En goede muziek in het algemeen, of een goed concert in het bijzonder, dat is ook weer een beetje hetzelfde. Het maakt uw hoofd leeg, en ge denkt eigenlijk alleen maar aan de volgende stap of de volgende noot, maar dan geheel onbewust.

’s Ochtends gaan lopen, en ’s avonds naar een concert. Of zou ik dan een overdosis krijgen?

Ewel, zoveel:

Het zijn standaard Billy’s, van 80cm breed (die rechtse is een smallere, maar lijkt groter door de vervorming van de lens), met daarin een speciaal cd-schap, dat blijkbaar niet meer te verkrijgen is (als ze wel nog ergens te verkrijgen zijn, dan hoor ik het graag, ik zoek er namelijk nog). Zo’n plugin deelde een gewoon billy-schap in acht vakjes in, en in één zo’n vakje krijg je 16 cd’s. Zonder onderverdeling krijg je er ongeveer 75 op één plank. (Ik heb iets van een tweeduizend cd’s.)

—

En wat ga je daar doen? MS bezoeken?, vroeg Unexpected, naar aanleiding van het Seattle-avontuur (300 euro gespaard).

Ewel, niets.

Tessa gaat voor drie maanden als visiting physician naar het Fred Hutchinson Cancer Research Center, en Henri en ik gaan mee.

In elk geval zal ik er Henri drie maand les geven. Hij zit in het derde leerjaar, dus dat moet nog wel net lukken –en ik krijg bovendien het lerarenlessenpakket mee, zodat ik niet alleen kan spieken maar ook de wettelijk bepaalde leerstof kan behandelen.

Voor de rest: veel rondwandelen, lezen, foto’s maken, en weblog postjes schrijven. Denk ik.

(Canon EOS 5D, EF 70-200mm f/2.8L IS USM @70mm, f/6.3, 1/200s, 800 ASA)
(2 x Elinchrom: links- en rechtsboven)

Het haar. Mijn madam. De combinatie. Ik ben content. Van beide.
(Nu nog volzinnen leren schrijven.)

Mensen die mij daags nadien over zo’n schrijfsel aanspreken, kijk ik meestal aan met verwarde blik. “Waarover heeft die mens het in godsnaam”, en op dat exacte moment is die gedachte trouwens echt en gemeend.

—

Moment. De man met Tourette fietst net weer voorbij. “Godvernondedju. Woo! Woo! Tok! Tok! Godver!”, fietst hij de straat door, zonder zich tot iemand te richten. Hij heeft meestal een donkerblauwe skifrak aan, en ik beeld mij in dat het schuim op zijn lippen staat –een totaal foute voorstelling van mijnentwege. Ik vraag mij af wíe hij is.

—

Op dat stukje van gisteren ging ik niet meer terug komen. Ware het niet dat ik eddie graag een hart onder de riem wil steken. Als ik u meteen gerust kan stellen, eddie, ik heb nog over niemand enige banbliksems uitgesproken. Ge zijt hier allemaal welkom, op mijn weblog. Maar vergeet dat wel niet, dat het mijn weblog is.

Bovendien moet ge zo bescheiden niet doen. Ge zat er recht op, met uw analyse. Elitair, hoogdravend en agressief., zo schreeft ge, en laat nu net dat één van de interpretaties zijn die ik in mijn stukje wou steken. Het is niet omdat dit blog –en vanaf nu gaat het niet meer over u, eddie, maar eventueel wel, indien u mij de arm omdraait om een aanspreking, de gerda’s van deze wereld– het is niet omdat dit blog aan de Site van het Jaar wedstrijd meedoet, dat dit feit aan jan en alleman een vrijgeleide betekent om hun pijlen op mij te richten.

Vanzelfsprekend denk ik er niet aan iemand tegen te houden zijn^(*) impressies over mij –en bij uitbreiding mijn weblog– neer te pennen. Maar als ge de grote jan wilt uithangen, moet ge daarna niet komen bleiten als ik u lik op stuk geef. Want vergeet niet, dit is een persoonlijk weblog (zie ook de categorie waarin ik ben genomineerd), een egodocument. En ik heb aan niemand rekenschap over mijzelf af te leggen.

—

Een aantal dagen zit ik nu al met het nummer 294 in mijn hoofd. Zopas herinnerde ik mij waarom. “The pure present is an ungraspable advance of the past devouring the future. In truth, all sensation is already memory.” Henri Bergson, geciteerd in Kafka on the Shore (Haruki Murakami). Wat rommelig Frans in Google ingeven, levert het volgende citaat op:

Votre perception, si instantanée soit-elle, consiste donc en une incalculable multitude d’éléments remémorés, et, à vrai dire, toute perception est déjà mémoire. Nous ne percevons, practiquement, que le passé, le présent pur étant l’insaisissable progrès du passé rongeant l’avenir.

Schoon hé. Wel, zo denk ik dus over mijn stukskes.

—

Dank u, eddie, voor uw reactie. Ik hoop dat er nog mogen volgen. (En in deze laatste twee zinnen mag u zich allemaal aangesproken voelen.)

—

^(*) ‘zijn’ wordt bij mij steeds in historisch-generische betekenis gebruikt. U zoekt hier vergeefs naar PC-heid.

(Nog goed dat ik *nu* weg moet en ik hem niet meer nodig heb. Idioot, ik weet het, en dat doet mij denken aan die lol die ik gisteren in de K.roes.l een moeder tegen haar tienerdochter heb horen vertellen terwijl ik er de lunch aan het nuttigen was. “Twee pizza’s zitten in de oven. Zegt de ene tegen de andere: ‘Amai het is hier warm.’ Waarop de andere hem vol ongeloof aanstaart: ‘Gij kunt praten, gij?!’”)

Momenteel loopt er een campagne van Connections, zowel alhier als op de blogs van enkele collega’s. Wat mij eraan herinnert dat ik moet u dringend nog eens wat moet vertellen (en tonen) over onze Amerika-reis.

—

(*) In ‘t proper Nederlands is dat evenwel: niet schrikken.

“Kaas met gaatjes”, was de subject line van de e-mail die mijn madam mij recent stuurde. Met daarin al een ganse waslijst van haar afspraken. Nee, wij houden geen digitale gemeenschappelijke agenda bij. Ik blijf erbij, ik kijk uit naar mijn ideale GSM die op eenvoudige manier telefoon + agenda + eventueel e-mail en wat notities voor mij kan bijhouden en dat synchroniseert met mijn computer. (Hm, sounds familiar.) Anyway, veel gaten zijn er ondertussen niet meer, de komende paar weken, als ik mijn afspraken bij de hare voeg. Allemaal tekenen dat de schoolvakantie bijna gedaan is, geloof ik, en dat het tijd is om weer in actie te schieten.

Aldus: vlaggetjes weg, e-mails gearchiveerd.

In de kijker: 24-26/08 & 31/8-2/09: Jazz in ‘t Park; 6-8/09 Openingsfestival De Bijloke; 8/09 Flemish Jazz Meeting in de Vooruit; 15/9 Odegand.

Nu mijn bureau nog opruimen. En plaats vinden voor mijn cds. En mijn boeken. En mijn stripverhalen. En dan dringend een (foto-)portfolio maken. En eens een paar digitale foto’s laten afdrukken. En dus kaders zoeken. (Wanneer komt die Ikea-vestiging nu weer in Gent?)