Van de eosine in de badkamer ging het naar het ontbijtbuffet van het Sint-Pietersinstituut –dat men net aan het wegruimen was. Omdat Henri zo zot is van Star Wars gingen wij getweeën achteraf naar F.A.C.T.S., en van daaruit naar een heel gezellig verjaardagsfeestje dat we moesten verlaten om in Kinepolis naar een Junior Eurosongfilm te gaan kijken. En toen waren we thuis en was het acht uur. En mocht ge mij bijeenvegen. Mijn hoofd bonkte, mijn maag protesteerde, en de rechterkant van mijn lichaam prikte en tintelde van boven tot onder. De steriele vodjes die ik tussen mijn geschaafde huid en mijn onderbroek had gefoefeld waren in mijn huid gegroeid en dienden met lauw water voorzichtig te worden losgeweekt, om vervolgens door verse te worden vervangen. Die op hun beurt gedurende de nachtrust zouden ingroeien en dan vanochtend onder de douche werden losgeweekt. Ik heb het gevoel dat dit nog wel een tijdje kan doorgaan.

Geen kat die er iets van ziet, maar stoer dat ik mij voel, maat.

Mijn huissleutel zat samen met mijn gsm bij de reparatiekit die onder het fietszadel hangt, maar ik besloot gewoon aan te bellen. Toen Tessa de deur opende duurde het even voor het doordrong. “Maar enfin,” uitte ze verwonderd, “dat is allemaal nieuw!” Ze doelde daarbij op mijn witte sporttrui waarvan de rechtermouw in flarden rond mijn arm hing, en de ladders in de rechterpijp van mijn bib shorts. “Weetegij wat dat kost?”

De hoek om van onder de brug aan de Dupuislaan op de Snepkaai te komen, had ik iets te scherp (dat kon ik niets aan doen natuurlijk) en iets te snel (daar kon ik wel iets aan doen) genomen. Er lag een steen verkeerd, dat ook, en daardoor gleed mijn fiets –voorzien van die zo goed als profielloze tubekes– met zichtbaar genoegen van onder mij weg. De fiets heeft eigenlijk niks, op een paar kleine schavingskes aan de remhendels na. Mijn ellenboog is ook geschaafd, en mijn onderbeen was redelijk zwaar geschaafd, en vol grit en zo. Toen ik kleren uittrok om een douche te nemen, toonde ook mijn rechterbovendij ons vol trots een nogal grote schaafwonde. Maar dat wisten we nog niet, daar beneden aan de deur.

Het doet allemaal een beetje pijn en zo, niks om over naar huis te schrijven. Mijn doktertje heeft mij proper ontsmet, en het grootste deel van het grit is uit mijn onderbeen geschrobd (ze vindt dat cool ondertussen, die schaafwonden). En ik sta te popelen om terug te gaan fietsen.

Ondertussen zijn ook de persvisies van het Filmfestival begonnen. Dus ben ik in zeven haasten richting Zebrastraat gehold (geen openbaar vervoer vandaag, nietwaar) om mijn perspas af te halen, en de eerste film van het festival te bekijken (Transsiberian). Daarna een lunch in Vooruit, en dan was ik nog op tijd thuis voor een korte fietstocht (20 km, en Tessa dacht dat ik een half uurtje weg was). Vanzelfsprekend heb ik een paar bemerkingen, na zo’n eerste wat langere tocht, maar die zullen tot morgen moeten wachten. Ik moet eerst mijn brood nog bakken. Min of meer op tijd deze keer.

(Oh, en de post kwam ook langs, met eenzelfde aangetekende zending.)

Het is het equivalent van wat ge u romantischgewijs voorstelt van de knoestige zeeman die, eens met de grillen der elementen, met golvende baard de netten uit een ruwe zee in zijn rollende en stampende schip heist. De loper die de regen trotseert, is meer dan anders één met zijn baan en het weer en zijn lijf, dat tot op het vel doorwaterd is. (En al zeker als ge daarbij een plets maakt –wat mij gelukkig nog niet overkomen is.) Een heerlijk bad of een stomende douche achteraf lijkt de grootste luxe denkbaar.

Veel minder volk op de weg ook. Weinig lopers lijken mijn sentiment te delen, wandelaars blijven liever thuis, fietsers worden terug binnenshuis geblazen, en automobilisten rijden niet –of amper– waar ik loop. Veel tijd om te denken, en veel tijd om uw hoofd leeg te maken (zeker als ge 21 km loopt), en alleen maar warmte om naar uit te kijken. Zélfs als de chauffage nog steeds niet aan staat in uw huis.

Vrijdag, vlak voor de wekelijkse persconferentie van het Gentse stadsbestuur een aanvang nam, kreeg ik een telefoontje van de fietsenwinkel. Dat onze fietsen klaar waren, en dat we er konden om komen als we tijd hadden. De aanleiding van de fietsenkoop was Tessa, die dagelijks met de fiets naar het werk rijdt, en die absoluut aan een nieuwe fiets toe was. Eentje is geentje, en gezien ik nogal met sportdinges bezig ben, hadden we beslist voor mij een sportieve fiets te kopen. Na ijverig rondspeuren hebben we uiteindelijk beslist om in de fietsenwinkel van Walter Godefroot onze fietsen aan te schaffen.

Tessa ging voor een Koga Miyata (de confidence, dacht ik), maar ze vertelt er zelf nog wel over. Na lang wikken en wegen van Specialized tot Cannondale, ben ik uiteindelijk terecht gekomen bij Trek, meer bepaald de Madone 5.2. Zowat elke review die ik tegenkwam was lovend over deze fiets. Het is de Performance versie geworden, niet de Pro, omdat de eerstgenoemde net iets meer comfort zou bieden. Er zit een Shimano Ultegra SL groep op (ik heb de compact gekozen, niet de triple), en een heleboel Bontrager details.

Daarnet hebben we nog een toertje gemaakt, eerst braafjes samen maar nadien ben ik ‘iets’ sneller huiswaarts gereden. Ik heb daar voorlopig maar één ding over te zeggen: meer!

• 02/09 / Jazz in ‘t Park is alweer voorbij
• 03/09 / 15 jaar Belgische jazzgeschiedenis
• 04/09 / 6 september: de dag waarop u uzelf wou klonen
• 05/09 / Uitgelicht: week 35/2008
• 10/09 / Opatuur gaat door!
• 12/09 / Uitgelicht: week 36/2008 - taart
• 19/09 / Uitgelicht: week 37/2008 - Gent ziet u graag
• 26/09 / Kunsthal Feest!
• 26/09 / Uitgelicht: week 38/2008 - de Stadswinkel
• 29/09 / Kunsthal Feest(te)!
• 30/09 / Guitaarjazz

(Canon EOS 5D, EF 70-200mmf/2.8L IS USM, f/2.8, 1/25s, 1600ASA)

Bert Bernaerts en Edwin Vanvinckenroye van The Tribe Band, gisteren tijdens het openingsweekend van de Gentse Vooruit. Lees er alles over bij Het Project: Eindelijk! Vooruit!

Gisteren werd de nieuwe Ancienne Belgique site site gelanceerd, en op die opening was ik –samen met een heleboel andere bloggers– uitgenodigd. En ik zag dat wreed zitten. Aansluitend was er overigens een concert van Tom Helsen voorzien, iemand die ik niet eens half slecht vind (ik heb hier nog ergens een cd van hem liggen). De nieuwe site werd ontworpen door de mensen van Netlash, waarvan u allemaal minstens Netlashen Bart kent. De nieuwe site site nogal wijs in elkaar, lees ook wat Netlash er zelf over te vertellen heeft, en als u de AB vaak bezoekt, maakt u zich maar beter een profiel aan –voor zover dat nog niet is gebeurd.

Edoch, het weekend was een beetje (gezellig) druk, waardoor ik zondag geheel op automatische piloot –na eerst, zoals beloofd, met Henri naar Junior Eurosong te hebben gekeken– richting De Centrale ben getrokken voor de wekelijkse portie Opatuur. Een solo concert van (Gentenaar) Frederik Leroux, een uitstekend concert, niet op muziektechnisch vlak, maar wel zeer creatief. Binnenkort leest u er meer over bij Het Project.

(Canon EOS 5D, EF 70-200mmf/2.8L IS USM@180mm, f/2.8, 1/80s, 1000ASA)

(Straks –vanavond? vannacht?– komt mijn doktertje terug thuis van Londen. En gans het weekend zit ook al bomvol precies.)

• zondag: 21 km rustig (jawel, een halve marathon, die gemiddeld in 1u40 wordt afgelegd)
• maandag: 9-13 km rustig (hangt ervan af hoe moe ik ben van de dag ervoor)
• dinsdag: 12-13 km rustig; waarvan een 5-tal km tempo
• woensdag: 15-16 km rustig (ongeveer 1u15)
• donderdag: 12-13 km rustig; waarvan een 5-tal km gematigd
• vrijdag: 9-10 km rustig met 6 x 30 seconden fartlek (snel)

Maar ik zou ergens wat heuvelsprints moeten zien in te voeren, eigenlijk. Kwestie dat als ik aan de 10km van Gent meedoe volgend jaar, dat ik de Sint-Kwintensberg op geraak!

Zondag moet ik mij ergens overzet hebben, of verkeerd gestapt of geslapen, want sindsdien loop ik met een pijnscheut in mijn rechterbeen. Het begint ergens aan de zijkanten van de knie, en loopt dan door aan de achterkant van mijn bovenbeen. Eens horen wat mijn doktertje daarover te zeggen heeft als ze terug thuis is.