Wat Aristoteles als autoriteit betreft, wordt er wel eens gezegd dat de ganse westerse filosofie een voetnoot is bij Aristoteles. De zaak is natuurlijk van alles te kunnen kaderen in context. Er zit (een kleine) 2500 jaar tussen Aristoteles en het heden; het is niet ondenkbaar dat we het één en het ander in het juiste perspectief moeten bekijken.

@waterhouse: bij Plato zijn het de filosofen die in de staat de controle houden, gezien zij de enigen zijn die kunnen weten wat rechtvaardigheid is. De oude Grieken hadden een heel hiërarchisch-elitaire visie op de maatschappij (systeem werker / wachter / koning-filosoof). Heel grappig want het zijn natuurlijk ook enkel de filosofen die bij machte zijn om te oordelen over wat goed en rechtvaardig etc. voor de mensen is. Eigenlijk was het een systeem waarbij ze ook zichzelf in stand konden houden. Maar dat weet gij allemaal al.

Hoe weten we dat de staat dat beter kan? Het uitgangspunt is het aristocratisch principe, waarbij de meest geschikten aan de macht zijn. Maar wie zijn dat? Zoals ik al zei: in theorie een fantastisch principe, maar in praktijk moeilijk verwezenlijkbaar.

Aristotle taught that to achieve a virtuous and potentially happy character requires a first stage of having the fortune to be habituated not deliberately, but by teachers, and experience, leading to a later stage in which one consciously choses to do the best things. When the best people come to live life this way their practical wisdom (phronēsis) and their intellect (nous) can develop with each other towards the highest possible ethical virtue, that of wisdom.

Dat staat links en rechts in Artistoteles’ werken, bijvoorbeeld alhier in zinnetjes als

The child is imperfect, and therefore obviously his virtue is not relative to himself alone, but to the perfect man and to his teacher, and in like manner the virtue of the slave is relative to a master.

Verre van mij om Aristoteles tot de wereldauthoriteit over alles uit te roepen — ik vind vrouwen bijvoorbeeld niet minderwaardig omdat ze geen sperma kunnen produceren — maar dat van die opvoeding, dat herinnerde ik me nog vaag van het ooit moeten geleerd te hebben.

Waarom, of anders gezegd: met welk doel, is het belangrijk dat de staat controle houdt?

“Als de menselijke gedachte wordt ‘gemaakt’ door wat hij te zien en te horen krijgt, en de mens eigenlijk niet bij machte is zelf te oordelen wat goede gedachten zijn, dan moet iemand (in casu de staat) dat voor hem doen.”

Waarom moet iemand dat doen? En de mens mag dan misschien niet bij machte zijn te oordelen, hoe weten we dat de staat dat beter kan?

Ik ga eindigen met: ik weet het niet.

@boskabout: “Wat bedoel je juist met een goede context?” & “Zeer moeilijke vragen”: daar slaat ge de nagel op de kop.

Drugsverslaafde, zuipende, anarchistische ouders zijn een slechte context en waterdrinkende vegetarische advocaat-moeder en dokter-vader zijn een goede context? (zoals e-mailgewijs bepaald door het vriendenclubje van Caroline Gennez) ;-)

Of het verschil tussen ouders en bvb unief of hogeschool?

Zeer moeilijke vragen :-)

De vraag was “door hoe en door wie wordt de (goede) context aangereikt?” Mijn (en Aristoteles’) antwoord is “in eerste instantie ouders en opleiding”. Uw voorwaarde voor een antwoord was “kom niet af met ouders, omgeving en opleiding”. Einde discussie dan, zeker?