Hoe gelijk je ook hebt over de al dan niet ingeburgerde Engelse werkwoorden (wat uiteindelijk bepaalt of ze op z’n Nederlands of op z’n doggies vervoegd wordt), onze Nederlandsche taal is en blijft niet te onderschatten.

Gewapend met m’n bespuugde kopij van Professor J. De Schryver’s ‘Handboek Spelling’ lijkt me dit dan ook de ideale gelegenheid om een laatste keer van wal te steken met enkele voorbeelden die de zin en onzin van vervoegen nog wat extra in de verf zetten.

1. toen ik nog school liep, luidde het niet saven, savete, gesavet maar saven, savede, gesaved wat me -hand op het hart- vrij logisch lijkt.

2.housen is nog zo een dubbelzinnig hobby dat zowel housede, gehoused als housde, gehousd goedkeurt.

3.Onmogelijk om fout te spellen is leasen dat zowel leasde, geleasd als leaste, geleast aanvaardt.

4.In tegenstelling tot stressen en crossen geldt voor passen hetvolgende: passte, gepasste en vraag me niet waar de -e in het onverbogen voltooid deelwoord vandaan komt.

5. Een laatste ‘leuke’ (pfff) is het minst gebruikte werkwoord aller tijden: lasso